Τα κλεμμένα γλυπτά του Παρθενώνα, ο πολιτισμός της νεοαποικιοκρατίας και οι υποταγμένοι φύλαρχοι

Δεν ξέρουμε ποιος συμβούλεψε τον Μητσοτάκη να στείλει επιστολή στον Τζόνσον, ζητώντας δανεικά τα κλεμμένα από τον Ελγιν γλυπτά του Παρθενώνα, προκειμένου να εκτεθούν μαζί με τα «ταίρια» τους στις εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821, όποιος και να ήταν όμως, κατάφερε να οδηγήσει τον Κούλη σε μια γκάφα που δεν είχε κανένα λόγο να διαπράξει. Διότι ένα αίτημα δανεισμού, ανεξάρτητα από τη σάλτσα που το συνοδεύει, σημαίνει αναγνώριση της κλοπής.
 
Η κυβερνητική προπαγάνδα υποστηρίζει ότι σε συνέντευξή του στον Observer ο Μητσοτάκης είχε πει ότι «σε καμία περίπτωση η Ελλάδα δεν αποποιείται το πάγιο αίτημά της για την οριστική επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα και επ' ουδενί τρόπω αναγνωρίζει καμία κυριότητα στη βρετανική πλευρά, θεωρώντας ότι μια ενδεχόμενη αποδοχή της πρότασής του θα αποτελούσε σημαντική χειρονομία καλής θελήσεως, εμπεριέχουσα την ουσιαστική αναγνώριση των Βρετανών για το δίκαιο της απαίτησης»!
 
Από πότε ο πρωθυπουργός μιας χώρας αναλαμβάνει να κάνει προτάσεις (και τις ανακοινώνει μάλιστα), οι οποίες ενδεχομένως θα γίνουν δεκτές, ενδεχομένως όχι; Δεν ήξεραν αυτοί που τον συμβούλευσαν ότι η βρετανική στάση έχει εκφραστεί πολλάκις με σαφήνεια και κατηγορηματικότητα και λέει ότι βραχυχρόνιος δανεισμός μπορεί να υπάρξει μόνο υπό τον όρο ότι η ελληνική κυβέρνηση θα αναγνωρίσει τη βρετανική ιδιοκτησία; Δεν ήξεραν ότι είναι πάγια θέση των βρετανικών κυβερνήσεων να κρύβονται πίσω από την «ανεξαρτησία» του Βρετανικού Μουσείου; Είτε τα ήξεραν είτε δεν τα ήξεραν αυτά, το αποτέλεσμα ήταν να εισπράξουν την κρυάδα και να δώσουν στον Τσίπρα την ευκαιρία να κατηγορήσει τον Μητσοτάκη για «αφελή πρωτοβουλία».
 
Η κρυάδα ήρθε μέσω των «Νέων», ο ανταποκριτής των οποίων στο Λονδίνο ρώτησε σχετικά το πρωθυπουργικό γραφείο και σε συνέχεια το Βρετανικό Μουσείο. «Τα Γλυπτά του Παρθενώνα αποτελούν ιδιοκτησία του Βρετανικού Μουσείου», ξεκαθάρισε ευθύς εξαρχής ο εκπρόσωπος του Μπόρις Τζόνσον. Και συνέχισε με βρετανικό φλέγμα (το λες και ειρωνεία): «Οι επισκέπτες μπορούν να τα βλέπουν δωρεάν. Εκτίθενται εδώ και περισσότερο από 200 χρόνια και εκατομμύρια άνθρωποι απ' όλο τον κόσμο τα έχουν επισκεφθεί. Οι αποφάσεις που σχετίζονται με αυτά λαμβάνονται από τους Επιτρόπους του Βρετανικού Μουσείου χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις»!
 
«Προϋπόθεση για να μπούμε σε οποια-δήποτε συζήτηση περί δανεισμού των Γλυπτών του Παρθενώνα είναι να αναγνωρίσετε ότι νόμιμος ιδιοκτήτης τους είναι η Βρετανία και όχι η Ελλάδα», απάντησε με το γνωστό αποικιοκρατικό θράσος η εκπρόσωπος του Βρετανικού Μουσείου. Αφού διευκρίνισε κι αυτή ότι η απόφαση για βραχυχρόνιο δανεισμό «είναι θέμα των Επιτρόπων του Μουσείου, ενός αυτοδιοικούμενου οργάνου, και όχι της βρετανικής κυβέρνησης», επανέλαβε ότι «προϋπόθεση για οποιονδήποτε δανεισμό είναι η αποδοχή ότι η ιδιοκτησία των αντικειμένων ανήκει στους Επιτρόπους και στο Μουσείο».
 
Ετσι, η πρωτοβουλία του Μητσοτάκη ναυάγησε δυο μέρες μετά την εκδήλωσή της. Το λέμε γιατί δεν πιστεύουμε ότι θα τολμήσει να υποβάλει αίτημα δανεισμού αναγνωρίζοντας τη βρετανική ιδιοκτησία επί πολιτιστικών θησαυρών που έχουν κλαπεί επί οθωμανικής αυτοκρατορίας, προτού ακόμα συγκροτηθεί ανεξάρτητο ελληνικό κράτος.
 
Ούτε, φυσικά, τρέφουμε καμιά ελπίδα ότι με το σημερινό διεθνές στάτους μπορεί να υπάρξει επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Αν γινόταν κάτι τέτοιο, θ' άρχισε να ξηλώνεται η κάλτσα του πολιτισμού της ιμπεριαλιστικής νεοαποικιοκρατίας, που τον κληρονόμησε από την αποικιοκρατία. Θα εγείρονταν αιτήματα επιστροφής στο φυσικό τους χώρο χι-   λιάδων αρχαιολογικών θησαυρών από τα μεγαλύτερα μουσεία των ανά τον κόσμο ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων (για να μη μιλήσουμε για τις ιδιωτικές συλλογές). Οχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες στο σημερινό έδαφος των οποίων έχουν ακμάσει αρχαίοι πολιτισμοί (δε χρειάζεται να τις αναφέρουμε, είναι γνωστές).
 
Η εκδοχή της γκάφας Μητσοτάκη (ή της κατά Τσίπραν «αφελούς πρωτοβουλίας») είναι βολική. Εμάς η πρωτοβουλία Μητσοτάκη μας φέρνει περισσότερο σε συμπεριφορά υποταγμένου φυλάρχου που ζητά ελεημοσύνη από τους αποικιοκράτες. Σ' αυτόν το ρόλο, άλλωστε, έχει διαχρονικά διακριθεί η οικογένεια Μητσοτάκη.