«Ας μην περιφρονούμε τους διανοούμενους
Eχουν τη δύναμη να κατασκευάζουν την αλήθεια»
Στις 12 Γενάρη, στο πλαίσιο της επίσημης επίσκεψής της στο Ισραήλ, η υπουργός Παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου αφιέρωσε χρόνο για να επισκεφτεί στο σπίτι του τον γνωστό ισραηλινό συγγραφέα Αμος Οζ, να φωτογραφηθεί μαζί του (παρουσία του έλληνα πρέσβη και του προέδρου του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβούλιου Ελλάδας, Βίκτορ Ελιέζερ, ο οποίος τη συνόδευε) και να εκδώσει μια υμνητική για τον Οζ ανακοίνωση. Της απεκάλυψε –έγραψε στην ανακοίνωση– «και το προσδιόρισε ως το πλέον ευχάριστο μήνυμα, το γεγονός ότι, σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων της Δυτικής Οχθης τάσσονται υπέρ της λύσης των δύο κρατών για τους δύο λαούς»! Και συνεχίζει η ανακοίνωση «”Ολοι γνωρίζουμε τη λύση. Λείπει το θάρρος από αμφότερες τις πολιτικές ηγεσίες”, τόνισε ο ισραηλινός διανοούμενος και συνέκρινε το πρόβλημα με τον ασθενή που γνωρίζει καλά ότι πρέπει να χειρουργηθεί, αλλά δεν υπάρχει χειρουργός για την εγχείρηση»!
Το καλό η υπουργός Παιδείας μας το κράτησε για τη συνέχεια: «Στη συνέχεια, χαρακτήρισε (σ.σ. ο Οζ) τη σημερινή εποχή για το Ισραήλ, ως τη χρυσή εποχή της δημιουργικότητας, αφού ανθίζουν η λογοτεχνία, το θέατρο, η μουσική και η Τέχνη γενικότερα»! Μπορεί δίπλα να δολοφονούν τους Παλαιστίνιους, να βομβαρδίζουν γυναικόπαιδα με βόμβες λευκού φωσφόρου, να ξεριζώνουν ελαιόδεντρα, ν’ αρπάζουν τη γη, να στήνουν εποικισμούς, αλλά ο κ. Οζ απολαμβάνει τη «χρυσή εποχή της τέχνης»! Χρυσή εποχή φτιαγμένη με το αίμα και τα δάκρυα των Παλαιστίνιων.
Λίγοι από μας έχουν συνειδητοποιήσει την τεράστια συνεισφορά των ισραηλινών συγγραφέων του λεγόμενου «στρατοπέδου της ειρήνης» στην εγκαθίδρυση, σταθερότητα και μακροημέρευση του ισραηλινού κράτους. Στο εξαιρετικό του βιβλίο «Ο μύθος του φιλελεύθερου σιωνισμού», ο Yitzhak Laor αναδεικνύει τις –άγνωστες στη Δύση– πτυχές αυτής της μεγάλης συμβολής των Αμος Οζ, Νταβίντ Γκρόσμαν και Α. Μπ. Γιεοσούα στην αποδοχή από την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο της ισραηλινής αποικιοκρατίας στην Ανατολή και των ναζιστικών εγκλημάτων της εναντίον των Παλαιστινίων και άλλων αραβικών λαών της περιοχής. «Χάρη σ’ αυτούς η ισραηλινή κατοχή όσων παλαιστινιακών εδαφών απομένουν μετατράπηκε σε σύγκρουση ανάμεσα σε δύο “εξίσου δίκαιες” υποθέσεις».
Ο Laor παραθέτει δυο αποκαλυπτικότατα αποσπάσματα του Αμος Οζ με την ίδια επιχειρηματολογία: «Η σύγκρουση ανάμεσα σε Ισραηλινούς Εβραίους και Παλαιστίνιους Αραβες συνενώνει όλα τα στοιχεία μιας τραγωδίας με την κλασσική έννοια. Δυο λαοί συγκρούονται, ο καθένας σίγουρος για το δίκιο του… Δεν έχουν άλλη χώρα που να μπορούν να τη θεωρούν σαν το “σπίτι” τους. Ιδού λοιπόν δυο έθνη ανέστια που διεκδικούν την ίδια πατρίδα. Είναι μια τραγωδία». Και παρακάτω: «Το Ισραήλ κι η Παλαιστίνη εδώ και σαράντα χρόνια είναι σαν τον δεσμοφύλακα και τον φυλακισμένο του, πιασμένοι κι οι δυο με χειροπέδες. Μετά τόσα χρόνια δεν υπάρχει πια διαφορά μεταξύ τους. Ο δεσμοφύλακας δεν είναι πιο ελεύθερος από τον φυλακισμένο του».
Ολοι –εκτός από τον Οζ– γνωρίζουν την εξαθλίωση και καταπίεση που βιώνουν κάθε μέρα οι Παλαιστίνιοι καθώς και την ευημερία των Ισραηλινών. Ο Laor δεν μπορεί παρά να αναφωνήσει: «Πώς άραγε μπορείς να είσαι αληθινός συγγραφέας και να δείχνεις τόση αδιαφορία απέναντι στην ανθρώπινη οδύνη;». Μοιάζει απίστευτο το γεγονός πως χάρη σ` αυτό το σόφισμα το θύμα μπαίνει στην ίδια μοίρα με το θύτη και αγνοούνται οι φρικαλεότητες των ισραηλινών σφαγέων από το 1948 μέχρι σήμερα.
Περαιτέρω, το Ισραήλ, χάρη στην ετεροχρονισμένη από τη Δύση και ιδίως την Γερμανία αναγνώριση του ολοκαυτώματος, κατέστη στην παγκόσμια συνείδηση η πατρίδα όσων γλίτωσαν από το ολοκαύτωμα. Αίφνης, η Δύση ξέχασε τα εγκλήματα του φασισμού, που δεν ήταν παρά μια επιλογή του κεφαλαίου. Ξέχασε τα 25,5 εκατομμύρια νεκρών σοβιετικών πολιτών και στρατιωτών. Η Γερμανία, που έδωσε συντάξεις σ` όλους τους Ες-Ες και ανασυγκρότησε την Krupp και την IG Farben που με το αέριο Zyklon εξόντωσε εκατομμύρια εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, «θυμήθηκε» το 1996 να μετατρέψει την μνήμη του ναζισμού σε μνήμη γενοκτονίας στο Αουσβιτς (που μάλιστα βρίσκεται εκτός γερμανικών συνόρων). Στο εξής, το Αουσβιτς είναι το μόνο πράγμα που αξίζει να θυμάται κανείς. Ακολούθως ο ΟΗΕ αποφάσισε το 2006 (!!!) ότι η 7η Ιανουαρίου θα είναι η παγκόσμια ημέρα του ολοκαυτώματος. Ετσι απλά ο ναζισμός ταυτίστηκε με τον αντισημιτισμό! Τι κι αν καμιά χώρα στον κόσμο δεν τόλμησε ακόμα να αναγνωρίσει επίσημα τους Ισραηλινούς σαν εκπροσώπους των εβραίων;
Μετά απ΄ αυτά, το κράτος του Ισραήλ, που δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την επιδίωξη του εβραϊκού κεφαλαίου ν’ αποκτήσει τη δική του βάση και που ταυτόχρονα έγινε πόλος έλξης ενός συνονθυλεύματος τυχοδιωκτών και καιροσκόπων απ` όλο τον κόσμο, δικαιούται μέσω των «συγγραφέων της ειρήνης» να φωνασκεί: «Είμαστε οι επιζήσαντες. Δεν έχουμε άλλο μέρος απ` αυτόν για να ζήσουμε. Γι` αυτό, ό,τι κι αν κάνουμε πρέπει να σιωπήσετε. Δεν έχετε δικαίωμα να μας επιτίθεστε, αλλιώς είστε αντισημίτες».
Είναι τραγικό που όλα τα οράματα των ιδρυτών του σιωνισμού έγιναν πράξη. Ο Herzl στο προγραμματικό του βιβλίο «Το Εβραϊκό Κράτος» προβλέπει: «Για την Ευρώπη θα είμαστε ένα πρόχωμα κατά της Ασίας, θα είμαστε οι υπερασπιστές του πολιτισμού κατά των αγρίων. Οι σχέσεις μας με τα έθνη της Ευρώπης θα εγγυηθούν την ύπαρξή μας ως ανεξαρτήτου Κράτους». Πιστοί σε αυτές τις σιωνιστικές παραδόσεις οι «συγγραφείς του στρατοπέδου της ειρήνης» ταύτισαν εαυ- τούς με τη δυτική ιντελιγκέντσια και με πολύ κόπο συνδημιούργησαν τον νέο Εβραίο, εκκοσμικευμένο, μοντέρνο, δυτικότροπο. Αυτοί οι «προοδευτικοί» έκλεισαν τα μάτια ακόμα και μπροστά στο σύγχρονο Σύνταγμα που θεμελιώνει το νέο φονταμελιστικό, σιωνιστικό κράτος και προβλέπει μεταξύ άλλων την απαγόρευση του πολιτικού αλλά και των μικτών γάμων (δηλαδή μεταξύ μη Εβραίων), καθώς και την πώληση γης σε παλαιστίνιους πολίτες του Ισραήλ. Αυτοί οι «προοδευτικοί» έγιναν το προγεφύρωμα για να χτιστεί μια ιδιότυπη συμμαχία: εβραίοι και χριστιανοί εναντίον του Ισλάμ. Για το δυτικό φιλελεύθερο κοινό η εβραϊκή κουλτούρα στηρίζεται πλέον πάνω στη δυτική, οι εβραίοι έγιναν κανονικοί Ευρωπαίοι, τώρα πια ο νέος μεγάλος εχθρός που μας ενώνει όλους είναι οι μουσουλμάνοι.
Ο Yitzhak Laor δεν ανασκευάζει απλώς τα ψεύδη των «συγγραφέων της ειρήνης», αποδεικνύοντας ότι αυτοί είναι απροκάλυπτα όργανα της ισραηλινής προπαγάνδας. Επιχειρεί επίσης, ιδιαίτερα στην περίπτωση του Αμος Οζ, μια κριτική του τελευταίου πονήματός του που στα ελληνικά εκδόθηκε με τον τίτλο «Ιστορία αγάπης και σκότους». Είναι εκπληκτικό, ότι όσο χλιαρή υπήρξε η υποδοχή του βιβλίου στο ίδιο το Ισραήλ τόσο ενθουσιώδης υπήρξε στη Δύση. Στην Ελλάδα, με προεξάρχουσα την «Ελευθεροτυπία», του επιφυλάχθηκε αποθεωτική υποδοχή.
Ο ίδιος ο Αμος Οζ επισκέφθηκε περισσότερο από μια φορές τη χώρα μας και το προοδευτικό κοινό είχε παραλύσει τόσο που κανένας δεν διανοήθηκε να αμφισβητήσει την «προοδευτικότητα» αυτού του κυρίου. Είναι επίσης εκπληκτικό, ότι κανείς στη Δύση δεν ασχολήθηκε με το ίδιο το βιβλίο. Ολοι ασχολήθηκαν με τη «γοητευτική, πολυδιάστατη προσωπικότητα» του συγγραφέα. Οσο για μας, που κυριολεκτικά ταλαιπωρηθήκαμε για να διαβάσουμε αυτό το βιβλίο, σ’ αυτό δεν είδαμε τίποτα περισσότερο από την ιστορία του σιωνισμού μέσα από την ιστορία της οικογένειας του Αμος Οζ.
Η «Ιστορία αγάπης και σκότους» είναι απλά η θρασεία απαίτηση ώστε η ιστορία της οικογένειάς του –που μάλιστα προέρχεται από το 40% των εβραίων δυτικής προέλευσης– να αντιπροσωπεύσει ολόκληρο τον πληθυσμό και την ιστορική πορεία αυτής της χώρας. Εδώ, η ψευτο-ηθική, ο υποκειμενισμός, ο απέραντος ναρκισσισμός, η επιτήδευση, το χαμερπές γλύψιμο του δυτικού κοινού, η κενότητα οπλίζονται με μια λογοτεχνική φιλοδοξία που αγωνιά να ξεφύγει από τη μετριότητα, αλλά τελικά δεν καταφέρνει παρά να υπηρετεί το «πεπρωμένο του αιώνιου εβραϊκού έθνους» και να παραποιεί βάναυσα την Ιστορία.
Αξίζουν ευχαριστίες στον Yitzak Laor. Η θαρραλέα ματιά του φωτίζει παράπλευρες αλλά σημαντικότατες πτυχές της σχέσης μεταξύ Δύσης και Ισραήλ, έτσι όπως αυτή διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια από τα οικονομικά συμφέροντα και τις πολιτικές σκοπιμότητες, χάρη και στην καθοριστική συμβολή των υποκριτών «συγγραφέων του στρατοπέδου της ειρήνης». Ο δυτικός αναγνώστης έχει ακόμα μια ευκαιρία να στοχαστεί σε βάθος πάνω στο τι είναι δίκαιο και τι άδικο, τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, τι είναι αξιοπρέπεια και εντιμότητα.
Ελένη Σταματίου
