Σχόλιο πάνω στη μόδα των ημερών, που επιτάσσει στους ανθρώπους θετικές σκέψεις, θετική ενέργεια κ.ο.κ. ανεξάρτητα από την πραγματική κατάσταση της ζωής τους. Και επειδή έχει παραγίνει το κακό, επειδή κάθε ανόητος των ΜΜΕ σε τηλεόραση και περιοδικά θεωρεί καθήκον του να παροτρύνει κάθε τρεις και λίγο τον κοσμάκη σε μια άνευ λόγου άκρατη αισιοδοξία, επειδή το διαδίκτυο βρίθει από αμπελοφιλοσοφίες του τύπου «δες πόσο άσχημα περνάνε στον τρίτο κόσμο, γι’ αυτό μη μιλάς», ο εν λόγω νορβηγός σκηνοθέτης είπε να καυτηριάσει λίγο αυτό το χάλι.
Με αφορμή, λοιπόν, μια ομάδα αναπήρων που η επικεφαλής θεραπεύτρια εννοεί με το ζόρι να τους εμφυτεύσει αισιόδοξες ιδέες, ο Μπαρτ Μπράιαν, με εμφανή αναρχική διάθεση και χιούμορ, ανατρέπει τις πλασματικές καλοσύνες και χαρούλες, βγάζει στην επιφάνεια τις αληθινές σκέψεις και δυστυχίες της ομάδας και καταλήγει σ` ένα πιο προσγειωμένο αποτέλεσμα, διά της εις άτοπον απαγωγής…
Αν και η ταινία αυτή δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο, είναι ωστόσο ασυνήθιστη και πιθανόν ελκυστική για όσους θέλουν τον κινηματογράφο να βρίσκεται στην υπηρεσία του διαφορετικού.
Ελένη Σταματίου
