Οι παρελαύνοντες καλλιτέχνες έλεγαν διάφορα αγαπησιάρικα για την ειρήνη. Κι όταν τέλειωσε η παρέλασή τους, βγήκε ο «αρχηγός» και τους φόρεσε ένα καπέλο ναααα (μετά συγχωρήσεως). Και στα χρώματα της αμερικάνικης σημαίας.
Για το «Μουσικό κουτί» του Πορτοκάλογλου λέμε, που έκλεισε με βιντεοσκοπημένο (και πολύ καλά προβαρισμένο) μήνυμα του Σαββόπουλου από το σαλόνι της βίλας του στη Φιλοθέη. Μήνυμα για λογαριασμό όλων, όπως δήλωσε στην πρώτη κιόλας φράση του:
«Τι μας φέρνει κοντά απόψε, στην εκπομπή του Νίκου, τόσους πολλούς, λες και ήτανε διαδήλωση; Κάποιος θυμός; Κάποια οργή; Οχι, μας φέρνει απλούστατα η συγκίνηση για τον πανέμορφο λαό της Ουκρανίας και για τη γενναία ηγεσία του. Ζητάμε να σταματήσει αυτός ο Αρμαγεδδών. Διότι όπως όλοι, αγαπούμε κι εμείς την ειρήνη, τον ανθρωπο. Και οφείλουμε σαν ενήλικες που είμαστε –και όχι σαν αιώνιοι έφηβοι, κλισέ που έχει καταντήσει εντελώς μπανάλ- σαν ενήλικοι λοιπόν, οφείλουμε, κάθε φορά, να κατονομάζουμε τον εκάστοτε βομβαρδιστή της ειρήνης, του ανθρώπου, των λαών. Οσο για την ηγεσία του Κρεμλίνου, αποδείχτηκε εν τέλει, χωρίς να το ξέρει, σε τρομερή μάγισσα. Πώς τα κατάφερε και έκανε ένα λαό, τον ουκρανικό, ήρωα επικών διαστάσεων. Οι Ουκρανοί, όπως όλοι μας δηλαδή, κοίταζαν τη ζωούλα τους, τις δουλειές τους, την οικογένειά τους και ξαφνικά απέκτησαν επική συνείδηση. Διότι μόνο με ψυχολογία έπους μπορείς να πας και να πεθάνεις γι’ αυτά τα υψηλά πράγματα, που όμως είναι και πολύ απτά, και λέγονται πατρίδα, ελευθερία, δημοκρατία. Καλή είναι η ευημερία, καλή είναι και η σχετική ξεγνοιασιά της. Αλλά φαίνεται πως την κρίσιμη στιγμή ο δρόμος που σώζει τον κόσμο είναι πάντα ο ίδιος και είναι ένας: η θυσία. Η Ουκρανία τώρα υποφέρει για όλους μας. Μην σιωπήσετε. Ακολουθήστε το δρόμο της καρδιάς σας. Βοηθήστε όπως μπορεί ο καθένας τους Ουκρανούς. Είναι το δικό τους θυσιασμένο αίμα τώρα που έρχεται να σώσει αυτό που κανένας, ποτέ, κανένας ολοκληρωτισμός δεν θα καταφέρει να νικήσει: το μεγαλείο της ζωής. Προσκυνώ την Ουκρανία, σκύβω το κεφάλι και ψέλνω μαζί της».
Οσα προηγήθηκαν είναι γνωστά και τα υπενθυμίζουμε εν τάχει. Οργάνωσαν μια συναυλία καταγγελίας του πολέμου φοιτητικοί σύλλογοι ελεγχόμενοι συνδικαλιστικά από το ΜΑΣ. Η Νατάσα Μποφίλιου ήταν το «μεγάλο όνομα» και συγκέντρωσε πάνω της την μήνιν και τη χλεύη όλων των λυσσασμένων αμερικανοτσολιάδων και νατοτσολιάδων. Ακούς εκεί να καταγγέλλει τον ιμπεριαλισμό και όχι μόνο τον Πούτιν. Και να ΄χει το θράσος να σηκώνει και γροθιά.
Μετά, ο Δρογώσης είχε μια ιδέα για συναυλία αφιερωμένη «στην Ουκρανία» (δηλαδή στο ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, την ΕΕ, τον Ζελένσκι, τα Τάγματα Αζόφ και τον Δεξιό Τομέα), αλλά επειδή ο ίδιος δεν μετράει στο χρηματιστήριο της τέχνης, ανέλαβαν να τον συνδράμουν οι «ειδικοί», Σαββόπουλος και Πορτοκάλογλου. Πλην, όμως, ούτε τέταρτο για να παίξουν δηλωτή δεν βρήκαν.
Στο μεταξύ, όλα τα «βαριά ονόματα» δήλωσαν συμμετοχή σε συναυλία «για την ειρήνη», στη διοργάνωση της οποίας συμμετοχή φαίνεται πως είχαν και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Δέχτηκαν και αυτοί της ίδιας έντασης επιθέσεις με την Μποφίλιου. Μόνο… πράκτορες του Πούτιν δεν τους αποκάλεσαν. Το «ισαποστάκηδες» ήταν ο πιο ήπιος χαρακτηρισμός.
Είχε προηγηθεί η ξεκάθαρη άρνηση των μουσικών της Συμφωνικής Ορχήστρας και της Χορωδίας του Δήμου Αθηναίων, που μετά από ψηφοφορία με αποτέλεσμα 100-2 αρνήθηκαν την εντολή του Μπακογιάννη να ανοίξουν προγραμματισμένη συναυλία με τον… εθνικό ύμνο της Ουκρανίας, καθώς και η παρέμβαση της πλειοψηφίας της Χορωδίας της ΕΛΣ ενάντια στο πραξικόπημα που οργάνωσε η διοίκηση στην παράσταση «Οθέλλος». Τον ίδιο δρόμο ακολούθησαν (μετά από γενική συνέλευση) και οι μουσικοί της ΚΟΑ, που αρνήθηκαν να συμπράξουν με τον Καβάκο σε δυτικοϊμπεριαλιστικής έμπνευσης συναυλία.
Ξαφνικά, όμως, όλοι όσοι και όσες είχαν πάρει μέρος στη συναυλία «για την ειρήνη» στα Προπύλαια και είχαν υποστεί τη διαπόμπευση από τους αμερικανοτσολιάδες, δήλωσαν συμμετοχή στον «μαραθώνιο» των Πορτοκάλογλου-Σαββόπουλου, που οργανώθηκε μέσω της εκπομπής του πρώτου στην ΕΡΤ.
Δεν ήξεραν ότι θα τους φόραγαν το αμερικανονατοϊκό καπέλο; Δεν τους έχουμε για αφελείς. Δεν ζήτησαν εγγυήσεις για το σύνολο του προγράμματος; Είμαστε σίγουροι πως δεν ζήτησαν. Οχι από αφέλεια, αλλά επειδή δεν ενδιαφέρθηκαν να δείξουν την παραμικρή συνέπεια, έστω σε μια πασιφιστική βάση. Τις καριέρες τους σκέφτηκαν. Στην πίεση που άσκησε πάνω τους το μιντιακό σύστημα και το κύκλωμα του εμπόριου της τέχνης υποχώρησαν. Επιβεβαιώνοντας ο καθένας και η καθεμιά τους τον ποιητή: «Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε» (Μανόλης Αναγνωστάκης).
Δεν μπορούν με τίποτα να φτάσουν στο ύψος ενός Ρότζερ Γουότερς. Θέλουν να το έχουν δίπορτο: στα φεστιβάλ των αριστερών νεολαιών να το παίζουν αντιιμπεριαλιστές και ειρηνόφιλοι και παράλληλα να επιζητούν την εύνοια του συστήματος.
Οι άνθρωποι του συστήματος, όμως, τους αντιμετώπισαν σαν σκουπίδια. Αρκεί ένα ξεφύλλισμα των σημερινών «Νέων» του Μαρινάκη. Ο Κανέλλης μιλάει για «μια εκπομπή λίγο παγωμένη, λίγο σκιαγμένη, στην προσπάθεια των συντελεστών της να χωρέσουν πρόσωπα που δεν έχουν τη ίδια στάση απέναντι στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και στον βάρβαρο χαρακτήρα της», που την έσωσε ο «γίγαντας» Σαββόπουλος «ο πιο πλήρης καλλιτέχνης». Ο Δουλγερίδης γράφει ότι «οι τοποθετήσεις των καλλιτεχνών στην πλειονότητά τους δεν διέφεραν αισθητά από εκείνες των Προπυλαίων. Ξανακούστηκαν οι λέξεις “αγάπη“, “ειρήνη“ και παρέμεινε η αίσθηση μιας θολούρας για τα αίτια “του πολέμου“» και εξαίρει «το διαυγές μήνυμα του Διονύση Σαββόπουλου», το οποίο παραθέτει ολόκληρο, ως «θέση που πήρε ένας κορυφαίος καλλιτέχνης την ώρα της φωτιάς επιδεικνύοντας την πνευματικότητα που διαφεύγει». Ο Γιαννακίδης τσιτάρει Σαββόπουλο με τον χαρακτηρισμό «από τους τελευταίους που μας έμειναν».
Αποθέωση Σαββόπουλου και από τους Μητσό και Πρετεντέρη στην τελευταία σελίδα της φυλλάδας. Ο Πρετεντέρης, μάλιστα, εξαίρει τον Σαββόπουλο και ως… παιδονόμο: «Τους πήρε όλους από το χέρι, ακόμη κι εκείνους που έσερναν τα πόδια τους βουτηγμένοι στην ανοησία και στην ιδεοληψία, για να τους φέρει “στη σωστή πλευρά της Ιστορίας“»!
Ετσι είναι, όπως τα λέει ο Πρετεντέρης, αγαπητοί και αγαπητές. Με τη θέλησή σας το φορέσατε το καπέλο. Γιατί… τόσοι είσαστε.
