Θυμάστε πώς είχε παρουσιάσει ο Τσίπρας τον Ηλιόπουλο, όταν τον κατέβασε για υποψήφιο δήμαρχο Αθήνας; Είναι σαν τον καθηγητή από το «La casa de papel», έλεγε. «Και θα τινάξει την μπάνκα των εκλογών στον αέρα». Ο προφεσόρ στο γνωστό σίριαλ, βέβαια, ήταν ένας πανέξυπνος και μορφωμένος άνθρωπος, όχι κάποιος μπουνταλάς του κομματικού σωλήνα. Και ο Ηλιόπουλος (που όχι μόνο δεν τίναξε τη μπάνκα στον αέρα αλλά πήγε άπατος) κάνει ό,τι μπορεί για να μεγεθύνει τη διαφορά στη σύγκριση.
Το είδατε το τελευταίο του; Θα πιάσουν, είπε, τη φοροδιαφυγή των γιατρών και των οδοντίατρων, από τις συνταγές που θα γράφουν και θα φαίνονται στο σύστημα. Εκανε και χιούμορ (μπρρρρ!): «Δεν μας ψηφίζουν οι οδοντίατροι έτσι κι αλλιώς, οπότε ας πληρώσουν κάτι παραπάνω».
Καταρχάς να ρωτήσουμε: πόσες φορές έχετε πάει στον οδοντίατρο και σας έγραψε συνταγή; Το πολύ να είχατε κάποτε ένα πρήξιμο και να σας έγραψε ένα αντιβιοτικό για να ξεπρηστείτε και να μπορέσει μετά να επέμβει στο στόμα σας. Να είναι μία στις δέκα; Και πολύ μπορεί να λέμε. Δεύτερο, πόσες επισκέψεις μπορεί να κάνετε για μια απονεύρωση; Τουλάχιστον τρεις. Αρα, ο γιατρός μπορεί να κόψει απόδειξη στην ελάχιστη τιμή την πρώτη φορά, που απλά πήγατε και σας έγραψε το αντιβιοτικό για να ξεπρηστείτε, και τις άλλες δύο να τις κάνει αβαβά.
Τρίτο και σημαντικότερο: δεν ξέρει ο Ηλιόπουλος ότι η οδοντιατρική φροντίδα στην Ελλάδα επί της ουσίας δεν καλύπτεται από τα ασφαλιστικά ταμεία, αλλά παρέχεται από ιδιώτες οδοντίατρους και πληρώνεται 100% από τους ασφαλισμένους; Ασφαλώς και το ξέρει. Τότε γιατί δεν είπε τίποτα γι’ αυτό το αίσχος; Που όποιος έχει πληρώνει ένα σκασμό λεφτά για να φτιάξει το στόμα του, ενώ όποιος δεν έχει υποβάλλεται στο «πονάει δόντι, βγάζει δόντι»; Το πρόβλημα των συριζαίων είναι να εισπράξουν λίγο παραπάνω φόρο από τους οδοντίατρους ή να έχουν οι ασφαλισμένοι πρόσβαση σε δωρεάν και σωστή οδοντιατρική περίθαλψη; Το πρώτο, φυσικά. Το δεύτερο το έχουν αποδεχτεί: τις οδοντιατρικές υπηρεσίες ο εργαζόμενος πρέπει να τις πληρώνει από την τσέπη του.
ΥΓ1. Για να καταλάβουμε πόσο υποκριτές είναι, αρκεί να θυμηθούμε ότι άλλοτε οι ιατρικές δαπάνες ήταν μια ειδική κατηγορία δαπανών που οδηγούσε σε κάποια φοροαπαλλαγή στον υπολογισμό του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων. Υπήρχε έτσι ένα κίνητρο για να ζητούν κάποιοι πολίτες (σίγουρα όχι όλοι) αποδείξεις από τους γιατρούς. Αυτή τη μικρή φοροαπαλλαγή την κατήργησαν και κανένα αστικό κόμμα -ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ- δεν έχει μιλήσει για επαναφορά της.
ΥΓ2. Οι δεξιούρες του Οδοντιατρικού Συλλόγου Αττικής ξεσηκώθηκαν ενάντια στη «συλλήβδην στοχοποίηση των οδοντιάτρων» και στην εργαλειοποίηση «στο πλαίσιο των προεκλογικών αντιπαραθέσεων και δη με γνώμονα το εάν ψηφίζουν ή δεν ψηφίζουν το ένα ή το άλλο κόμμα». Ο… προφεσόρ έβαλε την ουρά στα σκέλια, ισχυρίστηκε ότι το επίμαχο απόσπασμα έχει απομονωθεί (τι πρωτότυπο!) και άρχισε τα… απεταξάμην: «Καμιά πρόθεση δεν είχα να αποδώσω φοροδιαφυγή σε μία ολόκληρη επαγγελματική κατηγορία, θα ήταν αδιανόητο». «Αν αυτό κατάλαβαν οι ακροατές ζητώ ειλικρινά συγγνώμη από όποια ομάδα ένιωσε τέτοια πρόθεση και δηλώνω ευθαρσώς ότι τίποτα τέτοιο δεν εννοώ». Ευτυχώς που πέταξε την παπάρα τρεις μέρες πριν από τις εκλογές, αλλιώς θα είχε πάθει αγκύλωση μέσης και κάταγμα κουτέλου από τις μετάνοιες.
Πλάκα κάνουμε. Δεν ήταν ο Νάσος Ηλιόπουλος, αλλά ο Οθων Ηλιόπουλος. Δεν ήταν ο γιαλαντζί προφεσόρ αλλά ο γνήσιος προφέσορ της παπάρας. Βλέπετε καμιά διαφορά;
