«Αυτό που μπορώ να σας πω -και είναι η πρώτη φορά που το λέω και θα μιλήσω πιο αναλυτικά στη συνέχεια, γιατί θα χρειαζόμασταν μια τελείως ξεχωριστή εκπομπή- είναι στη πρόθεσή μου να εκκινήσουμε και πάλι τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης στην επόμενη Βουλή, η οποία θα είναι προτείνουσα Βουλή για να κάνουμε σημαντικές αλλαγές στο Σύνταγμα. Οπου δυστυχώς την τελευταία φορά δεν προφτάσαμε να κάνουμε, και σε αυτές προφανώς συμπεριλαμβάνεται και επιτέλους η αλλαγή του άρθρου 16 για τα πανεπιστήμιά μας, αλλά όχι μόνο». Ο Μητσοτάκης στη συνέντευξη-προμοτάρισμά του από τον αγιογράφο Σταύρο Θεοδωράκη στον Alpha.
Λυσσασμένος με την κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα είναι ο Μητσοτάκης, που τελευταία -ενόψει μάλιστα προεκλογικής περιόδου- επαναφέρει συνεχώς το ζήτημα, μη διστάζοντας μάλιστα να κάνει προβοκάτσια και εναντίον του αγώνα των σπουδαστών των ανώτερων καλλιτεχικών σχολών, που ζητούσαν και ζητούν το αυτονόητο, την κατάταξή τους στην κατηγορία ΤΕ, όπως άλλωστε επιτάσσει το Σύνταγμα, που επιτρέπει τη λειτουργία ανώτερων σχολών και απαγορεύει μόνο τη λειτουργία ιδιωτικών ανώτατων σχολών (πανεπιστημιακών, κατηγορία αποφοίτων ΠΕ).
Ο αγρίως νεοφιλελεύθερος Κούλης, πορφυρογέννητος, μη έχοντας καμιά σχέση με τη νεολαία της εργαζόμενης κοινωνίας, τις αγωνίες της για σπουδές πανεπιστημιακού επιπέδου για μια καλύτερη ζωή και επαγγελματική διέξοδο, με τους αγώνες της για να διατηρήσει ζωντανό πάντα αυτόν τον στόχο, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να αντιληφθεί ότι με τέτοιες απόψεις (πανεπιστημιοποίησης των κολλεγίων και ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων) μπορεί να δελεάσει τους νέους που κατεβαίνουν στο δρόμο και διεκδικούν, ώστε να μετατραπούν σε γενίτσαρους.
Απευθύνεται μόνο στους «νοικοκυραίους», στα ακροδεξιά, συντηρητικά στρώματα, στους έχοντες χοντρό «πορτοφόλι» και μπορούν να σπουδάσουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Εμείς θα θυμίσουμε μόνο όσα γράφαμε, όταν ο Μητσοτάκης επιχείρησε σαν γκεμπελίσκος να διαστρέψει το αίτημα των αγωνιζόμενων σπουδαστών των ανώτερων καλλιτεχνικών σχολών:
Οι άνθρωποι που κατεβαίνουν στο δρόμο τιμούν την παράδοση της «δημόσιας δωρεάν Παιδείας σε όλες τις βαθμίδες» και υπερασπίζονται τη συνταγματική απαγόρευση του άρθρου 16. Οσο κι αν έχει γίνει… ελβετικό τυρί από τις διάφορες παρεμβάσεις των κυβερνήσεων, που είναι πειθήνιες στις διαταγές των κολλεγιαρχών εμπόρων της Παιδείας, αυτή η συνταγματική απαγόρευση εξακολουθεί ν’ αποτελεί κάρφος στο μάτι τους. Γι’ αυτό και θέλουν να την άρουν. Αυτό εξηγεί και τη λύσσα των νεοφιλελεύθερων τύπου Μητσοτάκη.
Η προηγούμενη φορά που επιχειρήθηκε η αναθεώρηση του άρθρου 16 ήταν το 2006-2007. Πρωθυπουργός Καραμανλής (ο δάμαλος, ο αυτοσυνταξιοδοτηθείς), υπουργός Παιδείας η Γιαννάκου (πεθαμένη). Τα είχαν συμφωνήσει και με το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ. Ενα γιγάντιο φοιτητικό κίνημα, με καταλήψεις, διαδηλώσεις, συγκρούσεις στους δρόμους, τους χάλασε τα σχέδια. Ηταν Φλεβάρης του 2007, αν θυμόμαστε καλά, που το ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης, που οδηγήθηκε σε κατάρρευση. Η ΠΑΣΠ στα πανεπιστήμια ψήφιζε μαζικά ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και ο Γιωργάκης, έντρομος, αναγκάστηκε να σαλπίσει υποχώρηση και αποχώρηση από το νεοφιλελεύθερο μέτωπο.
Στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση, που ξεκίνησε με κυβέρνηση Τσίπρα και ολοκληρώθηκε με κυβέρνηση Μητσοτάκη, το άρθρο 16 δεν μπήκε καν στα προς αναθεώρηση. Οι συριζαίοι δεν ήταν διατεθειμένοι να αυτοκτονήσουν πολιτικά.
Ο Μητσοτάκης προσβλέπει τώρα (έτσι λέει) στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση, η οποία -αν γίνει- θα απλωθεί στην επόμενη και τη μεθεπόμενη Βουλή. Για να καταργηθεί η συνταγματική απαγόρευση του άρθρου 16 θα πρέπει το κόμμα που θα την προτείνει να έχει τουλάχιστον 150 και 180 ψήφους στις δύο Βουλές. Μπορεί ο Μητσοτάκης να σχηματίσει τέτοιες πλειοψηφίες; Με τους σημερινούς κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς, όχι (ειδικά μετά το προαναγγελθέν έγκλημα των Τεμπών, όπου όλοι πλέον, ακόμη και τα φιλικά παπαγαλάκια αρχίζουν να κρατούν αποστάσεις).
Αλλά κι αν εμφανιστεί ευρύτερη τάση προς αυτήν την κατεύθυνση, το φοιτητικό, νεολαιίστικο και ευρύτερα το κοινωνικό κίνημα θα είναι και πάλι στις επάλξεις. Δεν τρέφουμε καμιά αμφιβολία γι’ αυτό. Γιατί δεν πρόκειται για κάποια νεκρή παράδοση που τη συντηρούν κάποιοι «στενοκέφαλοι», αλλά για μια παράδοση γειωμένη στην κοινωνική πραγματικότητα, στην ανάγκη της εργαζόμενης κοινωνίας και της νεολαίας της για δωρεάν ανώτατες σπουδές. Οπως δεν μπόρεσαν ποτέ να ξεριζώσουν την (προοδευτική) τάση της εργαζόμενης κοινωνίας να αναζητά πανεπιστημιακή εκπαίδευση για τα παιδιά της, έτσι δε θα μπορέσουν να ξεριζώσουν (τουλάχιστον στον ορατό ορίζοντα) και τη συνταγματική απαγόρευση της ιδιωτικής ανώτατης παιδείας.
