Αύριο το βράδυ θα γνωρίζουμε το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Θα πάρουμε ίσως και μια γεύση για το πως θα εξελιχθούν τα πολιτικά πράγματα τους επόμενους μήνες. Πότε θα γίνουν οι βουλευτικές εκλογές είναι το μόνο που απασχολεί το πολιτικό σύστημα, ιδίως τους δυο μονομάχους του δικομματισμού και ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ, που ξαναμυρίζει το άρωμα της εξουσίας.
Πέρα, όμως, από τη βιτρίνα του κοινοβουλευτισμού, που πλέον προσφέρει μόνο ένα ανούσιο θέαμα, με όλο και λιγότερους θεατές, υπάρχει μια οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα, η οποία ακολουθεί τους δικούς της νόμους κίνησης, χωρίς να επηρεάζεται καθόλου από τις χορευτικές φιγούρες των κομμάτων και των ηγετικών τους στελεχών. Αυτοί καλούνται απλώς να διαχειριστούν κάποιες λεπτομέρειες αυτής της πραγματικότητας, η οποία –κατά τα άλλα– κινείται με αυτόματο πιλότο.
Με τον αυτόματο πιλότο της καπιταλιστικής κρίσης, η διαχείριση της οποίας προς όφελος του κεφάλαιου απαιτεί το σάρωμα εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων και τη διαμόρφωση ενός μεσαιωνικού εργασιακού πλαισίου και ενός τριτοκοσμικού κοινωνικού τοπίου.
Ακόμα και στις συνθήκες της κρίσης, τα καπιταλιστικά κέρδη εξακολουθούν να αυξάνονται. Απλώς, μειώνεται ο τρελός ρυθμός με τον οποίο αυξάνονταν τα προηγούμενα χρόνια. Η «Πήγασος ΑΧΕΠΕΥ», που μελετά τα στοιχεία από τους ισολογισμούς των εισηγμένων στο χρηματιστήριο επιχειρήσεων, δηλαδή της αφρόκρεμας του ελληνικού καπιταλισμού, υπολογίζει ότι η κερδοφορία του πρώτου τριμήνου θα διαμορφωθεί μεταξύ 1,2 και 1,5 δισ. ευρώ, ενώ τα αντίστοιχα τρίμηνα του 2006, του 2007 και του 2008 έφτανε στα 2,5 δισ. ευρώ. Πώς καταφέρνουν και βγάζουν κέρδη, ενώ ο τζίρος πέφτει κατά 18% με 20%; Ξεζουμίζοντας τους εργάτες, εφαρμόζοντας μεθόδους «ελαστικοποίησης» της εργασίας, παγώνοντας τους μισθούς και διατηρώντας τις τιμές σε ψηλά επίπεδα.
Η Stat Bank, που πραγματοποιεί εδώ και χρόνια έρευνες στο χώρο των επιχειρήσεων, διαπίστωσε σε πρόσφατη έρευνα μεταξύ 150 από τις μεγαλύτερες ελληνικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις, ότι «σε απολύσεις προσωπικού και πάγωμα μισθών προσανατολίζεται να προχωρήσει φέτος μία στις 3 ελληνικές επιχειρήσεις για να προστατεύσει την κερδοφορία της». Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, μολονότι το 55,2% των επιχειρήσεων περιμένει κάμψη των εσόδων τους μέσα στο 2009, εντούτοις το 71,9% προσδοκά ότι στο τέλος της χρονιάς θα καταγράψει κέρδη!
Ακόμα και στην κορύφωση της προεκλογικής περιόδου ο Καραμανλής δεν δίστασε να καμαρώσει που πάγωσε μισθούς και συντάξεις και να προαναγγείλει νέους φόρους και νέες ανατροπές σε βάρος των εργαζόμενων. Περιέγραψε μάλιστα μερικές απ’ αυτές: «Περικοπή των δαπανών στον τομέα της Υγείας, εξορθολογισμός των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων, διαχωρισμός του κλάδου υγείας από τον κλάδο σύνταξης των ασφαλιστικών ταμείων, άνοιγμα κλειστών αγορών και κλειστών επαγγελμάτων». Οποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, αυτός εμφανίζεται αποφασισμένος να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο. Καθοδηγείται από την ευθύνη του έναντι της τάξης που υπηρετεί, αδιαφορώντας αν θα την πληρώσει με απώλεια της εξουσίας.
Από την άλλη, ο Παπανδρέου, με το άγχος της επανόδου στην εξουσία, τάζει λαγούς με πετραχήλια από τα μπαλκόνια και την ίδια στιγμή κλείνει με νόημα το μάτι στους καπιταλιστές, οι οποίοι ήδη του έχουν δείξει την προτίμησή τους. Για την εφιαλτική έκθεση με τις προτάσεις του ΔΝΤ το ΠΑΣΟΚ δεν είπε ούτε μισή κουβέντα κριτικής. Στο πρόσφατο συνέδριο για τις «κλιματικές αλλαγές», όπου μαζεύτηκε το άνθος των καπιταλιστών που προσδοκά σε νέες μπίζνες, ο Παπανδρέου εμφανίστηκε ως εγγυητής «μιας κοινωνικής συμφωνίας ανάμεσα στους κοινωνικούς εταίρους και τους πολίτες, για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά»!
Οσο για τα κόμματα της καθεστωτικής αριστεράς, ενδιαφέρονται μόνο για το πόσο θα γράψει το «κοντέρ» των εκλογών, από το οποίο εξαρτάται ο βαθμός της συμμετοχής τους στο αστικό πολιτικό παιχνίδι. Οι αναφορές τους στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες γίνονται μόνο για να μετατρέψουν αυτούς τους αγώνες σε συμπλήρωμα του κοινοβουλευτικού τους παιχνιδιού. Γι’ αυτούς οι αγώνες είναι αναποτελεσματικοί και μόνο από την εκλογική τους ενίσχυση μπορεί να υπάρξουν αλλαγές. Ετσι, όταν ξεσπούν αγώνες, αντί να τους ενισχύσουν, σπεύδουν να τους υπονομεύ-σουν, να τους κόψουν τα φτερά, να μην τους αφήσουν να νικήσουν.
Οι κινήσεις «από τα πάνω», οι κινήσεις στην κοινοβουλευτική σκακιέρα, οι κινήσεις στη σκακιέρα του πουλημένου καθεστωτικού συνδικαλισμού όχι μόνο δεν ανησυχούν τους καπιταλιστές, αλλά τους καθησυχάζουν ότι τα συμφέροντά τους δεν πρόκειται να θιχτούν, ότι η διαχείριση της κρίσης θα τους επιτρέψει να συνεχίσουν την κερδοφορία τους και να ετοιμαστούν για νέα άνθιση κερδών στη φάση της ανάκαμψης, αφού στο μεταξύ θα έχουν σαρώσει εργατικές κατακτήσεις που απαιτήθηκαν δεκαετίες σκληρών αγώνων για να κατακτηθούν.
Ας το συνειδητοποιήσουμε όλοι, εργαζόμενοι και νέοι. Χωρίς ισχυρή αντίσταση στην επίθεση των καπιταλιστών είμαστε ξοφλημένοι. Το παιχνίδι θα κριθεί εκεί που κρίθηκε πάντα: στους δρόμους.
