Το σκηνικό το έχουμε ξαναδεί (και όταν ήρθε η Μέρκελ και όταν ήρθαν αμερικανοί επίσημοι), οπότε δεν έχει νόημα να σχολιάσουμε την ερήμωση του κέντρου της Αθήνας για να μην ενοχληθεί ούτε η όραση του Σόιμπλε. Η ελληνική αστική τάξη έδειξε για μια φορά ακόμη την ξενοδουλεία της, αλλά αυτό δεν αποτελεί είδηση. Αντίθετα, αν μείνουμε σ’ αυτό ή σε σόου σαν αυτό του Τσίπρα με τον Γλέζο που επέλεξαν τη μέρα να πάνε στον Παπούλια να θέσουν το ζήτημα των γερμανικών επανορθώσεων, κινδυνεύουμε να χάσουμε την ουσία.
Για ποιο λόγο ήρθε ο Σόιμπλε; Από τη μια για να στηρίξει τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και από την άλλη για να στηρίξει την προεκλογική εκστρατεία των γερμανών Χριστιανοδημοκρατών. Πρέπει να αντικρούσει τους Σοσιαλδημοκράτες που ισχυρίζονται ότι η κυβέρνηση Μέρκελ σκόρπισε «τα λεφτά των γερμανών φορολογούμενων» σε «βαρέλια δίχως πάτο». Πώς θα τους αντικρούσει; Δείχνοντας ότι το «πρόγραμμα» στην Ελλάδα πάει καλά και γι’ αυτό «τα λεφτά των γερμανών φορολογούμενων» δεν κινδυνεύουν. Θα πιάσουν τόπο, θα γυρίσουν πίσω προσαυξημένα με το «νόμιμο τόκο». Ασε που η συμμετοχή των ελλήνων Σοσιαλδημοκρατών στην ελληνική κυβέρνηση αποτελεί την καλύτερη απόδειξη για το ότι ο Στάινμπρουκ λέει παπάρες. Διότι ο Στάινμπρουκ, που έχει πάθει πανικό, έκανε τέτοιες δηλώσεις την περασμένη εβδομάδα.
Οι Γερμανοί φημίζονται για τη μεθοδικότητά τους, γι’ αυτό και ο Σόιμπλε, πριν πάρει το αεροπλάνο για την Αθήνα, φρόντισε δυο πράγματα. Πρώτο, να έχει οπωσδήποτε ψηφιστεί το πολυνομοσχέδιο, ώστε ν’ αποτελεί την απτή απόδειξη για το ότι η γερμανική πολιτική εξακολουθεί να εφαρμόζεται χωρίς παρεκκλίσεις στην Ελλάδα. Δεύτερο, να ξεκαθαριστεί ότι η Γερμανία απορρίπτει κάθε συζήτηση για νέο «κούρεμα» του χρέους και το μόνο που συζητά είναι άλλου τύπου «διευ-κολύνσεις», προκειμένου να καταστεί «βιώσιμο» (δηλαδή να μπορεί να το αποπληρώνει το ελληνικό κράτος) το χρέος, που πλέον βρίσκεται κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του στα χαρτοφυλάκια κυβερνήσεων, κεντρικών τραπεζών και του EFSF (και του ΔΝΤ, βέβαια, αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει τη γερμανική κυβέρνηση).
Επειδή, όμως, οι Γερμανοί, παρά την τευτονική ψυχρότητα, είναι και ευγενείς άνθρωποι, ο Σόιμπλε δεν μπορούσε να έρθει στην Αθήνα με άδεια χέρια. Πακετάρισε, λοιπόν, ένα ποσό 100 εκατ. ευρώ, το οποίο θα διαθέσει η γερμανική κρατική τράπεζα KfW, για να συμμετάσχει σ’ ένα «Ταμείο», το οποίο θα έχει ως αποστολή να χρηματοδοτεί αναπτυξιακά σχέδια «μικρομεσαίων επιχειρήσεων» στην Ελλάδα. Το «δώρο» φυσικά είχε προαναγγελθεί, για να ‘χουν τη δυνατότητα οι έλληνες φύλαρχοι να φιλοτεχνήσουν την προτομή του τεύτονα ιππότη, ο οποίος μπορεί αντί για άλογο να χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο, όμως είναι ο μόνος που έχει τη δυνατότητα να βάλει την Ελλάδα σε αναπτυξιακή τροχιά. Πήρε φωτιά η προπαγάνδα, λοιπόν, πλημμύρισε από τα σάλια του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Στουρνάρα, του Χατζηδάκη. Και των «παπαγαλακίων» των ελληνικών ΜΜΕ, φυσικά.
Σε όσους έχουν ασθενή μνήμη και σε όσους νομίζουν ότι είμαστε ο λαός των Λωτοφάγων πρέπει να θυμίσουμε ότι ο Σόιμπλε ήταν ο πρώτος που μίλησε για την ανάγκη ενός «νέου σχεδίου Μάρσαλ» για την Ελλάδα. Το έκανε πριν από δυο χρόνια, τον Ιούνη του 2011. Η κυβέρνηση Παπανδρέου, με γκεσέμι τον Βενιζέλο, έκανε σημαία αυτή τη δήλωση Σόιμπλε. Τι έγινε έκτοτε; Ενα μεγάλο φιάσκο, το οποίο χρεώθηκε εξ ολοκλήρου ο Χρυσοχοΐδης, τον οποίο μάλιστα η κυβέρνηση Παπαδήμου «εξόρισε» από το υπουργείο Ανάπτυξης στο υπουργείο Μπάτσων και Καταστολής (το μόνο που του ταιριάζει), επειδή τα πήρε στο κρανίο και «έκραξε» τον Ρέσλερ (γι’ αυτή την όχι και τόσο παλιά, αλλά άκρως διδακτική ιστορία γράφουμε αναλυτικά στη σελίδα 9). Επομένως, η «αναπτυξιακή βοήθεια» της Γερμανίας δεν είναι καινούργια ιστορία.
Ναι, αλλά τώρα ο Σόιμπλε φέρνει 100 εκατ. ευρώ. Το ποσό είναι αστείο, όχι μόνο για τα μεγέθη της Γερμανίας, αλλά και για τα μεγέθη της Ελλάδας (συγκρίνετέ το με τα άνω των 50 δισ. που χρειάστηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και θα καταλάβετε). Δεύτερο, το περιβόητο «Αναπτυξιακό Ταμείο» θα έχει έδρα το Λουξεμβούργο, θα διέπεται από το δίκαιό του και, φυσικά, θα διοικείται ουσιαστικά από τους Γερμανούς. Τρίτο, όταν στην Ευρώπη μιλούν για Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις αναφέρονται σε επιχειρήσεις που απασχολούν μέχρι 250 άτομα, δηλαδή σε επιχειρήσεις μεγάλες για τα ελληνικά δεδομένα. Το συγκεκριμένο «Ταμείο» βάζει στόχο να φτάσει τα 500 εκατ. και αν τα φτάσει θα χρησιμοποιηθεί για τη χρηματοδότηση γερμανικών επιχειρήσεων που θα σχεδιάσουν μπίζνες στην Ελλάδα.
