Εκθεση έργων των πολιτικών κρατούμενων

Τρομοϋστερία και πανικός

Δεν πρόλαβε να κυκλοφορήσει η είδηση ότι στο χώρο του Πολυτεχνείου, στο πλαίσιο του τριήμερου γιορτασμού, φιλοξενείται και έκθεση με έργα των πολιτικών κρατούμενων των λευκών κελιών του Κορυδαλλού και τα τρομο-επιτελεία πήραν φωτιά. Μπακογιάννη, Περατικός και λοιποί «ως εδώ» (ξέρετε, αυτοί που πήγαν κάποτε να κάνουν συγκέντρωση στο Σύνταγμα και δεν μαζεύτηκαν ούτε εκατό νοματαίοι) άρχισαν να βαράνε τηλέφωνα σε διευθυντές τηλεοπτικών σταθμών και εφημερίδων, διαμαρτυρόμενοι για τον ουδέτερο και αντικειμενικό τρόπο με τον οποίο οι δημοσιογράφοι παρουσίασαν την είδηση. Ετσι, μετά τον αιφνιδιασμό της Τρίτης, την Τετάρτη επιστρατεύτηκαν τα γνωστά φιλότιμα παπαγαλάκια. Μέχρι και στον πρύτανη του Πολυτεχνείου ασκήθηκαν εκβιασμοί, με αίτημα την απαγόρευση της έκθεσης. Λες και θα μπορούσε ο πρύτανης ή οποιοσδήποτε άλλος να ασκήσει λογοκρισία σε μια συλλογικότητα όπως οι «Κινήσεις Αλληλεγγύης στους Πολιτικούς Κρατούμενους», στην οποία συμμετέχουν και πολλοί φοιτητές.
 

Για την ιστορία, να πούμε ότι οι Κινήσεις Αλληλεγγύης είχαν φροντίσει να πάρουν άδεια για το χώρο όπου εγκατέστησαν την έκθεση και φυσικά δεν συνηθίζεται να ασκείται προληπτική λογοκρισία σε κανένα φορέα. Τα υστερικά παπαγαλάκια της τρομολαγνείας δεν έχουν ακούσει τίποτα περί ακαδημαϊκής ελευθερίας. Εν πάση περιπτώσει, το χατίρι δεν έγινε στη Ντόρα και τα Ντοράκια. Ουδείς διανοήθηκε να θέσει θέμα απομάκρυνσης της έκθεσης. Η λειτουργία της συνεχίστηκε κανονικά καθ’ όλο το τριήμερο. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να τη διαφημίσουν καλύτερα και να στείλουν περισσότερο κόσμο να τη δει και να αγοράσει αντίγραφα των έργων που εκθέτονταν.
 

Στην έκθεση, βέβαια, δεν φιλοξενούνταν όπλα και πυρομαχικά (αυτά τα εκθέτουν στις δικές τους εκθέσεις). Εργα τέχνης φιλοξενούνταν, από ανθρώπους που τους έχουν τριάμισι χρόνια τώρα στην απομόνωση της ειδικής πτέρυγας του Κορυδαλλού, παραβιάζοντας ακόμα και το δικό τους Σωφρονιστικό Κώδικα. Δεν τους ενόχλησε ούτε η θεματολογία των έργων. Εκείνο που τους ενόχλησε ήταν το σπάσιμο της εικόνας που οι ίδιοι θέλουν να δημιουργήσουν για τους πολιτικούς κρατούμενους. Η επικοινωνία τους με τον κόσμο (και) μέσα από την τέχνη. Το ότι γίνεται ευρέως γνωστό πως υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι και όχι «εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου».
 

Δεν έχει κανένα νόημα ν’ ανοίξουμε συζήτηση με τους τρομολάγνους και να τους θυμίσουμε τις υποκριτικές διακηρύξεις τους περί «τεκμηρίου αθωότητας», «δίκαιης δίκης και όχι εκδίκησης» κ.λπ. Οι ίδιοι με τις υστερικές τους αντιδράσεις φροντίζουν να θυμίζουν σε όλο τον ελληνικό λαό ότι οι συγκεκριμένοι κρατούμενοι δεν είναι σαν όλους τους άλλους, είναι κρατούμενοι ειδικού τύπου, είναι πολιτικοί κρατούμενοι. Το κίνημα αλληλεγγύης δεν έχει κανένα λόγο να απαντά υστερικά.
Οι αντιδράσεις που αντιμετώπισε αυτή η έκθεση δείχνει ότι η επιλογή ήταν καίρια. Οι αντιδράσεις «κατάφεραν» να διαφημίσουν την έκθεση και να στείλουν τον κόσμο για… προσκύνημα. Ο τρόπος που αντέδρασε ο κόσμος που επισκέφτηκε το Πολυτεχνείο και πέρασε από την έκθεση, δείχνει τις δυνατότητες που έχει το κίνημα αλληλεγγύης, αν ανοιχτεί στον κόσμο, αν γειωθεί κοινωνικά. Γιατί ο κόσμος και κριτήριο έχει και αισθητήριο. Αλλωστε, όταν ως προστάτες και υπερασπιστές του νοήματος του Πολυτεχνείου εμφανίζονται η κόρη του Μητσοτάκη και ο εφοπλιστής Περατικός, δεν χρειάζεται άλλες αποδείξεις ο απλός λαϊκός κόσμος. Επισκέφτηκε μαζικά την έκθεση, πήρε τα έντυπα των «Κινήσεων Αλληλεγγύης», αγόρασε αντίγραφα έργων, έδωσε οικονομική ενίσχυση.
 

Το πρώτο βήμα έγινε. Πρέπει, λοιπόν, να γίνουν τα υπόλοιπα . Η έκθεση να στηριχτεί μεταφερόμενη σε όσο το δυνατόν περισσότερες πόλεις και χώρους. Οι τρεις μέρες του Πολυτεχνείου ήταν πολύ λίγες. Και βέβαια, για να βγουν τα έξοδα της έκθεσης και να περισσέψει και τίποτα για την ενίσχυση των πολιτικών κρατούμενων, πρέπει να αγοραστούν αντίγραφα. Επόμενος σταθμός το 2ο Αντιτρομοκρατικό Φεστιβάλ στην ΑΣΟΕΕ.