Γιατί έφυγε η τρόικα; Ηταν προγραμματισμένη η αποχώρηση και η επιστροφή της, έλεγε και ξανάλεγε ο Βενιζέλος, ενώ οι πάντες γνώριζαν ότι ήταν ο ίδιος, με το γνωστό του ύφος που πήγε να τους το παίξει μάγκας και τότε ο Τόμσεν (ΔΝΤ) τα μάζεψε και έφυγε ακολουθούμενος από τους Μορς (ΕΕ) και Μα- ζούχ (ΕΚΤ), μ’ ένα χαιρέκακο «άντε γεια και καλά ξεμπερδέματα». Από την επόμενη κιόλας μέρα, μετά από ένα ξεγυρισμένο ξέχεσμα από τον Ολι Ρεν, όπως έχουμε γράψει, ο Βενιζέλος αναγκάστηκε να βάλει την ουρά στα σκέλια και να δηλώνει σαν δαρμένο σκυλί ότι η αναχώρηση της τρόικας ήταν προγραμματισμένη, όπως προγραμματισμένη είναι και η επιστροφή.
Από τότε, Βενιζέλος και Παπανδρέου επιδόθηκαν σ’ ένα μαραθώνιο για να πείσουν τ’ αφεντικά των τροϊκανών να στείλουν πίσω τους υπαλλήλους τους. Ανακοίνωσαν το ένα μέτρο μετά το άλλο και δήλωσαν πρόθυμοι να πάρουν ό,τι μέτρο χρειαστεί και ό,τι μέτρο τους ζητηθεί. Επαιξαν το θέατρο των «κακών» και των «καλών» που υπερασπίζονται «το εθνικό συμφέρον», διεκδίκησαν όμως και μια (υποκριτική έστω) ισότιμη μεταχείριση από τους «μεγάλους» της Ευρωένωσης.
Αυτοί, όμως, δεν τους έκαναν τη χάρη. Τους ταπείνωσαν, όπως ταπείνωναν τους υποτελείς οι δυναστείες του Μεσαίωνα. Ακόμα και όταν αποφασίστηκε η επιστροφή της τρόικας, προκειμένου να πέσουν οι τελευταίες πινελιές στο νέο Μεσοπρόθεσμο, απαιτήθηκε από τον Βενιζέλο να στείλει επιστολή δέσμευσης στα μέτρα. Η επιστολή αυτή στέλνεται κάθε φορά που ολοκληρώνεται μια αξιολόγηση από την τρόικα. Αυτή τη φορά απαιτήθηκε να σταλεί προκαταβολικά, για να έχει χαρακτήρα πλήρους υποταγής και δήλωσης αποχής από κάθε απόπειρα διαπραγμάτευσης. Δεν αρκέστηκαν, όμως, μόνο στην επιστολή Βενιζέλου. Απαίτησαν και πήραν και επιστολή Παπανδρέου, ο οποίος, όπως δήλωσε ο Βενιζέλος, «αναφέρεται στις πολιτικές μας δεσμεύσεις, που είναι δεσμεύσεις της Κυβέρνησης και της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας -γιατί είναι και αρχηγός της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας». Αυτό δεν έχει ξανασυμβεί σε τυπικά ανεξάρτητη χώρα. Να στέλνει ο πρωθυπουργός της επιστολή με την οποία αναγνωρίζει την υποτέλεια του κράτους που διοικεί έναντι των δανειστών του.
Ακόμα και τότε, όμως, με την τρόικα να ετοιμάζει τις βαλίτσες της για να επανέρθει στην Αθήνα, οι πολιτικοί ηγέτες των τροϊκανών δεν δίστασαν να προσφέρουν πλήρη κάλυψη στους υπαλλήλους τους και να ταπεινώσουν τον αντιπρόεδρο και υπουργό Οικονομικών της υποτελούς χώρας. Τι θα τους κόστιζε να κάνουν τυπικές διπλωματικές δηλώσεις, ότι η τρόικα επιστρέφει, όπως ήταν προγραμματισμένο, ή να μη πουν τίποτα; Και όμως, Μέρκελ και Γιούνκερ έρριξαν αλάτι πάνω στην πληγή του Βενιζέλου.
Μέρκελ: «Απογοητευτήκαμε όλοι από το γεγονός ότι η τρόικα αποχώρησε από την Ελλάδα, αλλά τώρα η τρόικα επιστρέφει και έχω την εντύπωση ότι η ελληνική κυβέρνηση θέλει πολύ να συνεχίσει τη συνεργασία μαζί της».
Γιούνκερ: «Οι εκπρόσωποι της τρόικας αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τις διαπραγματεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση, επειδή διαπιστώθηκαν ασυμφωνίες, στο θέμα της αποτίμησης των στοιχείων που δόθηκαν από την ελληνική πλευρά. Απ’ ό,τι πληροφορούμαι τώρα έχει ήδη επιτευχθεί μία σύγκλιση θέσεων πάνω σ’ αυτό το θέμα και δεν βλέπω το λόγο, γιατί να μην επιστρέψει η τρόικα στην Ελλάδα τις επόμενες μέρες».
ΥΓ: Για τον Βενιζέλο η ταπείνωση είχε και άλλο επεισόδιο. Στην προγραμματισμένη συνάντησή του με τη Λαγκάρντ στην Ουάσιγκτον, η μαντάμ του ΔΝΤ είχε δίπλα της τον Τόμσεν, ο οποίος καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι. Η Λαγκάρντ έδειχνε σε όλο τον κόσμο ότι για το ΔΝΤ ο Τόμσεν είναι ο ομόλογος του Βενιζέλου, ο οποίος κατάπιε τη ντροπή και χαμογελούσε σαν ηλίθιος.
