Από τη μια ζητούν από τα κόμματα της συγκυβέρνησης «να παραιτηθούν και να παραδώσουν τη δυνατότητα στις υγιείς, καθαρές και πατριωτικές δυνάμεις, να βγάλουν τη χώρα από την κρίση» και δηλώνουν «έτοιμοι να αναλάβουν αυτή τη μεγάλη ευθύνη» (συνέντευξη Τσίπρα στο Παρίσι, μετά τη σύνοδο των προέδρων του ΚΕΑ). Από την άλλη, διαβεβαιώνουν ότι «δεν είναι ώρα για επικοινωνιακού χαρακτήρα κόλπα, δεν είναι ώρα να προκαλέσουμε με τεχνητό τρόπο την πτώση της κυβέρνησης, αλλά είναι ώρα να αντισταθούμε σε αυτή την πολιτική και πιστεύουμε ότι σε αυτή την κατεύθυνση βρίσκουμε συμμάχους, όχι μόνο σε όσους ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές, αλλά και στους πολίτες που από φόβο ψήφισαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ» (συνέντευξη Τσίπρα στο Reuters).
Πώς συμβιβάζονται αυτά τα δύο; Συμβιβάζονται, συντίθενται και έχουν ένα όνομα: τακτική του «ώριμου φρούτου». Την εφάρμοσε ο Καραμανλής την περίοδο Σημίτη, την εφάρμοσε ο Παπανδρέου την περίοδο Καραμανλή. Ο Σαμαράς δεν χρειάστηκε να την εφαρμόσει επί μακρόν, γιατί η κυβέρνηση Παπανδρέου κατέρρευσε και ο πρωθυπουργός της εξαναγκάστηκε από τους Μέρκελ-Σαρκοζί να παραδώσει την εξουσία σε τρίτο πρόσωπο.
Η ερώτηση του Reuters στον Τσίπρα αφορούσε «φήμες στην Ελλάδα για παραιτήσεις μελών και από το κόμμα σας ώστε να προκληθούν εκ νέου εκλογές» (η περιβόητη πρόταση Καμμένου, που ήταν τόσο σοβαρή όσο κι ο Καμμένος). Ο Τσίπρας θα μπορούσε ν’ απαντήσει ότι αυτό είναι ανέφικτο, γιατί θα γίνουν επαναληπτικές εκλογές μόνο για τις έδρες των παραιτηθέντων, στις οποίες θα μπορούσαν να πάρουν μέρος όλα τα κόμματα και άρα να βρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με λιγότερους από τους μισούς βουλευτές. Αντί ν’ απαντήσει αυτό, προτίμησε να θέσει το ζήτημα γενικότερα: εμείς δε θα επιχειρήσουμε να ρίξουμε την κυβέρνηση. Επειδή δε θέλουμε, όχι επειδή δεν μπορούμε.
Γιατί, όμως, να μη θέλει η αξιωματική αντιπολίτευση να ρίξει την κυβέρνηση; Γιατί να μην θέτει αυτόν τον στόχο, καλώντας το λαό στους δρόμους με αίτημα «κάτω η κυβέρνηση»; Οταν λέει ότι είναι έτοιμο να κυβερνήσει και να σώσει τη χώρα, γιατί ένα κόμμα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ να μην καλεί σε ανατροπή της κυβέρνησης; Γιατί, απλούστατα, ούτε την αστική κοινοβουλευτική τάξη θέλει να διασαλεύσει (να κατηγορηθεί ότι κάνει πολιτική «πεζοδρομίου») ούτε να κυβερνήσει είναι έτοιμο. Αφήνει τη συγκυβέρνηση να πάρει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα, να φθαρεί πολιτικά μέχρι το μη παραπέρα και μετά η εξουσία να πέσει στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ σαν ώριμο φρούτο, ώστε επικαλούμενος το «ο γέγονε γέγονε», να διαχειριστεί μια κατάσταση διαμορφωμένη.
Ο έμπειρος Π. Λαφαζάνης, φοβούμενος τυχόν κατάρρευση της κυβέρνησης, φρόντισε να περάσει το μήνυμα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι έτοιμος να κυβερνήσει. Στη συνέχεια, βέβαια, όπως κάνει κάθε έμπειρος αστός πολιτικός, μάζεψε τη δήλωσή του. Το μήνυμα, όμως, είχε σταλεί στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ: προσοχή, μη μας πέσει η κυβέρνηση και αναγκαστούμε εμείς να πάρουμε στα χέρια μας τη διακυβέρνηση. Θα διαλυθούμε πιο γρήγορα από το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ.
