Την ώρα που ο Κούλης περιόδευε στην Κρήτη, επιχειρώντας άνοιγμα στους «κεντρώους» ψηφοφόρους, η αδερφή του συναντιόταν στην Αθήνα με τον Καραμανλή που ως αρχηγός της ΝΔ και στη συνέχεια πρωθυπουργός για πέντε χρόνια είχε εγκαταλείψει τον όρο Δεξιά και Κεντροδεξιά και αναφερόταν στον «μεσαίο χώρο» (έμπνευση του επικοινωνιολόγου του Ι. Λούλη).
Ολ' αυτά εντάσσονται στο πεδίο των συμβολισμών, με τους οποίους παίζει πάρα πολύ η αστική πολιτική τις τελευταίες δεκαετίες, καθώς οι παλιοί διαχωρισμοί ανάμεσα στα συντηρητικά και στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, που σε κάποιο βαθμό εκφράζονταν σε επίπεδο πρακτικής πολιτικής, έχουν εξαφανιστεί. Ετσι, κάθε φιλόδοξος αστός πολιτικός που θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για την πρωθυπουργία, αναζητά τους συμβολισμούς που θα τον βοηθήσουν να φτιάξει το «ίματζ» του. Γι' αυτό και στα επιτελεία τους προσλαμβάνουν ανθρώπους με ειδίκευση στην κατασκευή ειδώλων. Ο Τσίπρας, για παράδειγμα, κοπιάρισε τον Ανδρέα Παπανδρέου, σε μια προσπάθεια να κερδίσει το εκλογικό ακροατήριο του ΠΑΣΟΚ, που ως κόμμα είχε βαρέσει διάλυση. Ο Κούλης, αν και Μητσοτάκης, θέλει να φτιάξει ένα προφίλ παραπλήσιο μ' αυτό του Καραμανλή του νεότερου.
Η ΝΔ του Σαμαρά είχε ένα στίγμα ακροδεξιό στον πολιτικό της λόγο. Οσο κι αν προσπάθησε την εποχή της ΠΟΛΑ να κρύψει τις ακροδεξιές απόψεις του, ο Σαμαράς επανήλθε σ' αυτές όταν έγινε πρωθυπουργός. Δεν άντεξε παρά δυόμισι χρόνια. Στις πρώτες εκλογές κατέγραψε μια συντριπτική ήττα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα, ο Κούλης θα πρέπει να νικήσει τον Τσίπρα. Και να νικήσει με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διαφορά, ώστε να μπορεί να βρει στη συνέχεια μια συμμαχική κυβερνητική λύση (έτσι όπως έχουν τα πράγματα μέχρι στιγμής, η αυτοδυναμία είναι όνειρο). Με ένα ακροδεξιό προφίλ, ανάλογο αυτού του Σαμαρά, ο Κούλης ρισκάρει να στείλει δυσαρεστημένους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ και παράλληλα να βοηθήσει τον ΣΥΡΙΖΑ να συγκρατήσει τις διαρροές του, με το δίλημμα του «μικρότερου κακού». Εχει ανάγκη, λοιπόν, να διαμορφώσει ένα πιο «κεντρώο» προφίλ, με μοντέρνα στοιχεία, μακριά από το παραδοσιακό ακροδεξιό «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» του Σαμαρά.
Σ' αυτή την επιδίωξη, ο Καραμανλής είναι ο κατάλληλος σύμμαχος. Πολιτικά, όπως όλα δείχνουν, δε διεκδικεί τίποτα. Εχει όμως ένα κύρος ως «πάτερ φαμίλιας» των Καραμανλικών. Δεν ξέρουμε, βέβαια, το περιεχόμενο της συνομιλίας του με τη Ντόρα. Αυτές οι συζητήσεις έχουν συνήθως χαρακτήρα παζαριού: τι θα μου δώσεις για να σου δώσω. Για να συνεχίσει να παίζει το ρόλο του «πάτερ φαμίλια» ο Καραμανλής πρέπει να εξασφαλίζει πόστα για τους δικούς του. Πόστα που θα επιτρέπουν στη «φαμίλια» να αναπαράγεται και να μπορεί να διαδραματίζει ρόλο στο εσωτερικό της ΝΔ.
