Πάθος, οργή, θάρρος, θαυμαστή επιμονή και υπομονή επιδεικνύουν οι μαθητές, οδηγώντας σε μεγάλη απόγνωση όλο το αστικό σύστημα εξουσίας. Γυαλιά μας έβαλαν τα 15χρονα, χρησιμοποιώντας ταλαντούχα μορφές πάλης πρωτόγνωρες για τα ελληνικά δεδομένα των χρόνων μετά τη μεταπολίτευση. Καθημερινά στους δρόμους, χωρίς ενοχές για την ανάπτυξη της λαϊκής αντιβίας, συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής, προβαίνουν σε περικυκλώσεις αστυνομικών τμημάτων, διαμαρτυρίες έξω από τη ΓΑΔΑ, τα δικαστήρια, αποκλεισμούς δρόμων, μαχητικές διαδηλώσεις στο κέντρο και τις συνοικίες, καταλήψεις σχολείων, αλλά και συμμετοχή σε καταλήψεις δημοσίων κτιρίων κ.α.
Στους δρόμους ενώνονται με το ποτάμι της νεολαίας, που στενάζει από την ανεργία, που εργάζεται σε καθεστώς γαλέρας, αμειβόμενο εξευτελιστικά, που φυτοζωεί έχοντας την πεποίθηση ότι δεν έχει μέλλον, με τη νεολαία που ζει στο κοινωνικό περιθώριο, με τους νέους μετανάστες (κυρίως δεύτερης γενιάς), που βιώνουν πολλαπλή καταπίεση και εξευτελισμό.
Η κυβέρνηση σε πανικό. Στο δρόμους χρησιμοποιεί με λύσσα το βούρδουλα και από το βήμα της τηλεόρασης «το παίζει» σοβαρή και μετρημένη πολιτική δύναμη. Κατανοώ την οργή, αλλά ως εκεί, δήλωσε ο Καραμανλής στις τηλεοθόνες. Στο ίδιο μήκος κύματος όλος ο κυβερνητικός πολιτικός συρφετός, «κατανόηση» δείχνει ακόμη και για τις πέτρες που εκσφενδονίστηκαν. Δεν τους έπαιρνε να πουν τίποτε άλλο. Ηταν τόσο απροκάλυπτο το έγκλημα και ξέρουν καλά πως ο θυμός και η οργή έχουν βαριές και μεγάλες ουρές πίσω τους, που έχουν να κάνουν με την ίδια τη ζωή της νεολαίας, με τη σαπίλα του συστήματος. Ομως, ως εδώ. Τρέμουν όπως ο διάβολος το λιβάνι τη διαιώνιση της συγκρουσιακής πρακτικής από μεγάλα τμήματα της νεολαίας, τη νομιμοποίηση της βίας στο νεολαιίστικο κίνημα, τις διεργασίες που μπορεί να δημιουργήσει αυτός ο μαχητικός και επίμονος αγώνας στα μυαλά των εργαζόμενων και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης, όπου αναμένεται περιθωριοποίηση και εξαθλίωση πλατιών στρωμάτων της εργαζόμενης κοινωνίας. Εκεί ακριβώς στόχευε το μήνυμα Καραμανλή από την τηλεόραση. Μπαίνοντας σ’ όλα τα εργατικά σπίτια, ηχούσε απειλητικά -αν και φαινομενικά πλασαρίστηκε ως «κατανόηση υπό όρους και με όρια»- προς τους νέους σε περίπτωση που συνεχίσουν και προς τους γονείς και εργαζόμενους σε περίπτωση που τους μιμηθούν.
Σε άλλο επίπεδο, ο γελοίος Στυλιανίδης, μετά τα μπουζούκια και το γήπεδο, επικαλούμενος το «δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης των μαθητών» (τι τραγική ειρωνεία μετά τη στυγερή δολοφονία του μικρού Αλέξη και τη σκύλευση του νεκρού με τα όσα εντέχνως «διαρρέουν» για την προσωπικότητά του) αποφάσισε να «αφουγκραστεί» τη φωνή τους, δημιουργώντας ηλεκτρονικό ταχυδρομείο!
Ολες οι σειρήνες, απειλητικές, μετριοπαθείς, ήρεμες τάχα, πέφτουν στο κενό. Μέχρι αυτή τη στιγμή πάνω από 600 είναι τα σχολεία που έχουν κατάληψη ή οι μαθητές τους απέχουν απ’ τα μαθήματα. Ο αγώνας περνά και σε άλλα επίπεδα, χωρίς να απεμπολούνται ούτε στιγμή η καθημερινή παρουσία στους δρόμους και οι πολύμορφες μαχητικές δράσεις. Βρισκόμαστε στο μεταίχμιο, όπου πληθαίνουν οι ζυμώσεις και οι διεργασίες μέσα στο μαθητικό κίνημα. Οι μαθητές μιλούν πια και για την ίδια τη ζωή τους, τις αγωνίες και τα θέλω τους.
Η σπίθα αγκαλιάζει και τα Πανεπιστήμια. Σε πλημμυρισμένα από φοιτητές αμφιθέατρα γίνονται οι συνελεύσεις, 120 είναι μέχρι στιγμής τα τμήματα και οι σχολές των ΑΕΙ και ΤΕΙ που τελούν υπό κατάληψη. Τη σημειολογία τους έχουν και τα μαζικότατα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια.
Κάθε μέρα που περνά φωνάζει πως η δολοφονία του Αλέξη ήταν η σπίθα. Από δω και μπρος όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά.
Γιούλα Γκεσούλη
