Μιράκολο! Αυτοί που θεωρούσαν τον Βγενόπουλο αφερέγγυο επιχειρηματία και τον εξανάγκαζαν να φύγει από τη διεκδίκηση του ΟΤΕ, μαζί μ’ αυτούς που τον κατηγορούσαν ως λαμόγιο και εισέπρατταν μια ωραιότατη αγωγή εκ μέρους του, τον υποδέχονται τώρα ως σωτήρα της Ολυμπιακής. Για την κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ μιλάμε, όπως καταλάβατε.
Δεν ξέρουμε πού θα καταλήξει τελικά η διαπραγμάτευση για την αγορά των τριών εταιριών της Ολυμπιακής από τη MIG (η μια εταιρία σε συνεργασία με τη Swissport), όμως το σκάνδαλο παίρνει πλέον νέες διαστάσεις.
Καταρχάς, έχουμε το τίμημα. Ο Βγενόπουλος προσφέρει για την αγορά των τριών εταιριών (πτητικό έργο, επίγεια εξυπηρέτηση, τεχνική βάση) 107,2 εκατ. ευρώ. Ακριβώς όσα έθεσε ως τιμή εκκίνησης η Grand Thornton, η εταιρία που προσέλαβε ως ανεξάρτητο εκτιμητή η κυβέρνηση. Οι αεριτζήδες που πήραν μέρος στον «πλειοδοτικό» διαγωνισμό, προσέφεραν μάξιμουμ 72,5 εκατ. ευρώ. Γράφαμε στο προηγούμενο φύλλο: «Με την κοινή πείρα ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι αυτός ο διαγωνισμός ήταν ένα κόλπο για την παραπέρα απαξίωση του ελληνικού κρατικού αερομεταφορέα. Οταν οι “μεγάλοι παίκτες” (ευρωπαϊκές και μεσανατολικές εταιρίες) απαξιούν να προσέλθουν καν στο διαγωνισμό και προσέρχονται κάποιοι κυριολεκτικά αεριτζήδες, οι οποίοι δίνουν 30% κάτω από την ελάχιστη τιμή που ορίστηκε, ποιος καπιταλιστής θα δώσει παραπάνω από το ελάχιστο σε έναν επόμενο διαγωνισμό;».Η προσφορά Βγενόπουλου ήρθε να μας επιβεβαιώσει. Δίνει το ελάχιστο όριο. Αν στο παιχνίδι μπει και κάποιος άλλος, όπως προσδοκά και παρασκηνιακά επιδιώκει η κυβέρνηση (γίνεται λόγος για τους Ρέστη και Λασκαρίδη), ο Βγενόπουλος έχει το περιθώριο ν’ ανεβάσει λίγο την προσφορά του και να πάρει την Ολυμπιακή εκεί που έχει λογαριάσει να την πάρει.
Ο Βγενόπουλος ενήργησε όχι απλά σαν καπιταλιστής αλλά σαν πολιτικός. Πρώτα φρόντισε να κινητοποιήσει το μηχανισμό που διαθέτει στα ΜΜΕ, για να εμφανιστεί περίπου ως εθνικός ευεργέτης που θέλει να σώσει την Ολυμπιακή, για λόγους που έχουν να κάνουν με το γενικότερο εθνικό συμφέρον. Οταν κάποιος του επεσήμαινε ότι ο ίδιος διευ-θύνει έναν μεγάλο επιχειρηματικό όμιλο, είχε έτοιμη την απάντηση: αυτός ο όμιλος δραστηριοποιείται στην Ελλάδα, έχει επενδύσει και στον τουρισμό, επομένως είναι και προς το συμφέρον του να υπάρχει ένας ισχυρός ελληνικός αερομεταφορέας. Ολα ήταν τέλεια σχεδιασμένα, ώστε να βγει η εικόνα ενός καπιταλιστικού ομίλου που καταφέρνει να συγχωνεύσει το συμφέρον του με το εθνικό συμφέρον.
Η επόμενη κίνηση Βγενόπουλου ήταν να πάρει συγχωροχάρτι και από το ΠΑΣΟΚ. Ζήτησε συνάντηση με τον Γιωργάκη και απ’ αυτή βγήκε νικητής. Το ΠΑΣΟΚ έδωσε την έγκρισή του για την εξαγορά της Ολυμπιακής, αφού ο Βγενόπουλος «δεσμεύτηκε» ότι θα δεχτεί να υλοποιηθεί το επενδυτικό σχήμα του ΠΑΣΟΚ, που «προβλέπει» μικτή ιδιοκτησία, με μειοψηφική κρατική συμμετοχή. Γιατί να μην το δεχτεί αυτό ο Βγενόπουλος, όταν ξέρει ότι θα μπορέσει να πάρει πίσω κεφάλαιο, φουσκώνοντας την τιμή που θα επαναπωλήσει στο κράτος τμήμα των μετοχών (αν ποτέ χρειαστεί να κάνει κάτι τέτοιο); Η πλάκα είναι πως μια βδομάδα πριν την «ιστορική» συνάντηση Βγενόπουλου-Γιωργάκη, ο αρμόδιος του ΠΑΣΟΚ για θέματα Μεταφορών Ν. Σηφουνάκης δήλωνε ότι ο Βγενόπουλος είναι συνεννοημένος με κυβερνητικούς παράγοντες, ενώ αμφισβητούσε ευθέως «την αξιοπιστία της μελέτης αποτίμησης» και σημείωνε ότι η κυβέρνηση «αρνήθηκε σε όλα τα κόμματα να δοθεί οποιαδήποτε πληροφορία για την αποτίμηση των τριών εταιριών της Ολυμπιακής» (δήλωση στον «Κόσμο του Επενδυτή», 7-8.2.09).
Με τον αέρα του νικητή ο Βγενόπουλος δήλωσε ότι θα εξετάσει την εκ νέου πρόσληψη κάποιων από τους εργαζόμενους, οι οποίοι όμως πρέπει να ξεχάσουν ό,τι είχαν κατοχυρώσει στην Ολυμπιακή.
