Χολή έσταζε το πρωτοσέλιδο της ναυαρχίδας του Ψυχάρη την περασμένη Πέμπτη: «Παράξενες συμμαχίες ονειρεύεται ο ΣΕΒ – Νουθεσίες για πολιτική συναίνεση των κομμάτων και πιστή εφαρμογή του Μνημονίου». Αμα δούμε και τον Ψυχάρη… αντιμνημονιακό, θα τα έχουμε δει όλα. Προς το παρόν τον βλέπουμε να κάνει θεαματικές κωλοτούμπες, προκειμένου να τα βγάλει πέρα στη σύγκρουσή του με τους Τσιπραίους. Γιατί είναι κωλοτούμπα να κατηγορεί τον ΣΕΒ ότι ονειρεύεται «παράξενες συμμαχίες», επειδή ο πρόεδρός του απευθύνει νουθεσίες για πολιτική συναίνεση των κομμάτων, η φυλλάδα που μέχρι πριν από λίγο καιρό πρωταγωνιστούσε στο πλασάρισμα των σεναρίων περί οικουμενικής κυβέρνησης, κατηγορώντας τα κόμματα της αντιπολίτευσης ότι κακώς δε στηρίζουν το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης, μολονότι έχουν ψηφίσει το Μνημόνιο.
Για λόγους που επακριβώς γνωρίζει μόνο… η γάτα Ιμαλαΐων, η φιλία Ψυχάρη-Τσίπρα χάλασε. Και η γραμμή άλλαξε. Τα σενάρια οικουμενικής κυβέρνησης έδωσαν τη θέση τους σε πολεμική κατά της κυβέρνησης και στήριξης και του Κούλη και του παρδαλού Κέντρου (ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και σία). Ο ΣΕΒ, όμως, δεν έχει κανένα λόγο να λειτουργήσει σαν εκπρόσωπος του Ψυχάρη, ο οποίος επιχειρηματικά δε βρίσκεται και στα καλύτερά του αυτή την περίοδο. Ο ΣΕΒ εκπροσωπεί το μεγάλο κεφάλαιο ως σύνολο, ο ΣΕΒ έχει συνομιλητές στο εξωτερικό (σε επιχειρηματικό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο) και γι' αυτό στηρίζει εκείνο το πολιτικό σχήμα που προωθεί στη σημερινή φάση τη μνημονιακή πολιτική, την πολιτική της κινεζοποίησης και της στήριξης του κεφαλαίου, ξένου και ντόπιου.
Η τακτική αυτή δεν είναι καινούργια για τον ΣΕΒ. Την εγκαινίασε ο προηγούμενος πρόεδρός του Δ. Δασκαλόπουλος, την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση και οι Σαμαροβενιζέλοι τον παρουσίαζαν σαν ένα… κομμουνιστικό μόρφωμα που θα τινάξει στον αέρα την οικονομία, θα βγάλει τη χώρα από το ευρώ κτλ. κτλ. Κάποια παπαγαλάκια της τότε συγκυβέρνησης δε δίστασαν να παρουσιάσουν τον Δασκαλόπουλο σαν… συριζαίο. Η συνέχιση της ίδιας γραμμής και από τον Θ. Φέσσα, που διαδέχτηκε τον Δασκαλόπουλο στην προεδρία του ΣΕΒ, έδειξε πως ο Δασκαλόπουλος δεν ενεργούσε εξ ιδίας πρωτοβουλίας, αλλά σε συνεννόηση με τα μεγάλα κεφάλια της ντόπιας πλουτοκρατίας και με τους εκπροσώπους των ιμπεριαλιστών δανειστών. Ετσι, όταν ο Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ σχημάτισε κυβέρνηση παρέα με τον Καμμένο, οι δίαυλοι του ΣΕΒ με τη νέα πολιτική κατάσταση ήταν ανοιχτοί και εύκολα προσπελάσιμοι. Ο ΣΕΒ δεν την πάτησε όπως την είχε πατήσει το 1981, όταν οι τότε διοικούντες αντιμετώπιζαν τον Α. Παπανδρέου σαν… επικίνδυνο τριτοκοσμικό επαναστάτη και δοκίμασαν ακόμα και σε διαδηλώσεις κατσαρόλας να κατεβάσουν κάτι κυράτσες του Κολωνακίου.
«Θα ήταν ευχής έργον, και το λέμε ευθαρσώς αυτό, το νομοσχέδιο της Κυριακής να ψηφισθεί από όλους, να χαράξουν οι πολιτικοί μια κοινή πορεία, να υπάρξει μια νέα ευρεία συμφωνία». Δεν μάσησε καθόλου τα λόγια του ο Θ. Φέσσας, στη συνέντευξη Τύπου του ΣΕΒ με αφορμή το βιομηχανικό συνέδριο που οργανώνει στις 23-24 Μάη. Συμβολική η ημερομηνία διεξαγωγής του συνέδριου, συμβολική και η μέρα της συνέντευξης Τύπου, καθώς αναμενόταν η κατάθεση του πολυνομοσχέδιου. Ο πρόεδρος του ΣΕΒ θα μπορούσε ν' αποφύγει τέτοιες πολιτικές αναφορές, περιοριζόμενος στα του συνέδριου. Οχι μόνο δεν τις απέφυγε, αλλά αντίθετα ζήτησε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να ψηφίσουν ένα πολυνομοσχέδιο, το περιεχόμενο του οποίου δεν ήταν ακόμα γνωστό, καθώς κατατέθηκε στη Βουλή αρκετές ώρες μετά τη συνέντευξη Τύπου του ΣΕΒ!
Ο Φέσσας πρόσφερε στον Τσίπρα όση περισσότερη στήριξη μπορούσε να του προσφέρει, μη διστάζοντας να προβεί ακόμα και σε έμμεση (αλλά σαφέστατη) αποδοκιμασία της τακτικής της ΝΔ να ζητά εκλογές, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Αν κάποιος βάζει συνεχώς βάρος ή εμπόδια σε μια χώρα που είναι έτοιμη να τρέξει και της δένει τα χέρια, αυτό είναι σημαντικό αλλά δεν μπορούν να το λύσουν οι επιχειρηματίες. Η άσκηση της πολιτικής αφορά τους πολιτικούς». Η μόνη διαφωνία του παρουσιάστηκε περισσότερο ως φιλολογικού παρά ως ουσιαστικού τύπου. Οπως είπε, η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να παρομοιαστεί με συσπειρωμένο ελατήριο που θα εκτιναχτεί, αλλά με γρανάζι που πρέπει να πάρει μπροστά για να κινήσει και τα υπόλοιπα γρανάζια. Την ίδια στιγμή, όμως, φρόντισε να στηρίξει την κυβέρνηση έναντι των καταγγελιών της αντιπολίτευσης, λέγοντας πως «δεν είναι το μείγμα μέτρων που αποτρέπει τους επενδυτές, αλλά τα ελλείμματα» και προεξοφλώντας ότι «άδικα ή παράλογα μέτρα θα αναθεωρηθούν όταν υπάρξει πρόοδος στη δημοσιονομική προσαρμογή».
Αν για τον αστικό Τύπο είδηση ήταν η παρέμβαση του ΣΕΒ στο πολιτικό παιχνίδι υπέρ της κυβέρνησης, για μας είδηση ήταν οι ωμές απόψεις των καπιταλιστών υπέρ της κινεζοποίησης της εργατικής τάξης, οι οποίες φυσικά δεν εκφράστηκαν παράλληλα με τη στήριξη της κυβέρνησης. Ο ΣΕΒ ζητά από την κυβέρνηση πιστή εφαρμογή του Μνημόνιου και ταυτόχρονα ζητά από τα συνδικάτα ένα new deal στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, με περιεχόμενο την προσαρμογή των εργασιακών σχέσεων στα δεδομένα της οικονομικής κρίσης και στις απαιτήσεις της επόμενης μέρας. Μολονότι διαφώνησε με μέτρα όπως η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων και το lock out, που όπως είπε δε βρίσκουν σύμφωνο τον ΣΕΒ (η υπάρχουσα ρύθμιση, που αναθέτει την επικύρωση των ομαδικών απολύσεων στο ΑΣΕ, ένα όργανο στο οποίο εξασφαλίζεται πλειοψηφία υπέρ των καπιταλιστών, ρύθμιση που έγινε από τον Βρούτση επί Σαμαροβενιζέλων, ικανοποιεί απόλυτα τον ΣΕΒ), ο Φέσσας πέταξε τα πρώτα αναγνωριστικά πυρά: «Εως τώρα η Εθνική Συλλογική Σύμβαση εστίαζε μόνο σε θέματα αμοιβών και επιδομάτων. Η κρίση άλλαξε τα δεδομένα, αποδόμησε τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, πλέον πρέπει να απλώσουμε τη συζήτηση σε πιο καίρια θέματα». Δεν εξήγησε, όμως, ποια είναι αυτά τα πιο καίρια θέματα. Ετσι, οι παριστάμενοι δημοσιογράφοι (βοηθούμενοι και από τις γνωστές διαρροές) έγραψαν ότι ο ΣΕΒ θέτει ζήτημα κατάργησης του 13ου και 14ου μισθού, για ν' ακολουθήσει διευκρίνιση-διάψευση από το Γραφείο Τύπου του ΣΕΒ.
Δε χρειάζεται και μεγάλη σοφία για ν' αντιληφθούμε πως αυτό που ζητά ο ΣΕΒ είναι το βάθεμα της κινεζοποίησης, μέσω της θέσπισης όλων αυτών που αυθαίρετα και συχνά παράνομα εφαρμόζουν οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις, εκβιάζοντας τους εργάτες τους. Και δε θα προχωρούσε ο Φέσσας σε τόσο απροκάλυπτη στήριξη της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου, αν ο ΣΕΒ δεν είχε πάρει τις εγγυήσεις πως οι συριζαίοι δεν πρόκειται να παρεκκλίνουν από τη ρότα που χαράχτηκε στα χρόνια των Μνημονίων, ότι δεν πρόκειται να χαλαρώσουν την κινεζοποίηση, θεσπίζοντας έστω και ένα ελάχιστο μέρος από εκείνα που υπόσχονταν στους εργάτες πριν από τις εκλογές του Γενάρη του 2015.
