Ενορχηστρωμένη και καλά μελετημένη ήταν η προς πάντες επίθεση –μέσω… συναίνεσης– που εξαπέλυσε από την Ξάνθη ο μετά από μακρά πορεία καταλήξας στην «Δημοκρατική Αριστερά» Γρηγόρης Ψαριανός.
Τι εννοούμε με τη «μέσω συναίνεσης επίθεση» και τι έμεινε από αυτή; Εννοούμε την αναζήτηση θέσης στο πολιτικό σκηνικό μέσω ενός ακραιφνούς κι αδιαπραγμάτευτου φιλοευρωπαϊσμού, που δεν αποκλείει «συνεργασία με ένα είδος ΠαΣοΚ και μια κυβέρνηση κεντροαριστεράς». Γιατί… των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν, πόσω δε μάλλον αν είναι ψόφια από την πείνα και η πολιτική κρίση αφήνει μισάνοιχτες πόρτες προς την κουζίνα…
Στη διανθισμένη με ευφυολογήματα (πολλά εκ των οποίων πετυχημένα και με κάποιες ομολογουμένως πολιτικά ορθές απόψεις) μακρά –πολύ μακρά– συνέντευξη Τύπου, ο Γρηγόρης Ψαριανός απέφυγε να κάνει δυσάρεστες νύξεις κατά… κυβέρνηση μεριά. Αλλωστε δεν περίσσεψε χρόνος, αφού σχεδόν όλος αναλώθηκε στο να ισοπεδώσει μετά μανίας σύμπασα την αριστερά –μόνο η ΔηΑρι έμεινε όρθια μέσα στα βομβαρδισμένα τοπία που κάπνιζαν– που κυριολεκτικά… της πήρε ο διάολος τη μάνα και τον πατέρα. Μαζί και την κοινωνία, με τις «λαθεμένες νοοτροπίες της» και τις «ιδεοληπτικές περιχαρακώσεις» (όρος που επαναλήφθηκε τέσσερις φορές!).
Ψαριανοί ήταν οι Κανάρης και Παπανικολής, αλλά ως πυρπολητές δεν πιάνουν μία μπροστά στον Γρηγόρη. Σταχυολογού-με χωρίς κανένα σχόλιο:
«Η αριστερά, πέρα από το να υπερασπίζεται εντός και εκτός εισαγωγικών κεκτημένα, έχει μια άρνηση και προσκόλληση σ’ ένα είδος συνεχούς κοινωνικής αντίστασης. Κάποιοι μιλούν για μικρές ή μεγαλύτερες εξεγέρσεις και φαίνονταν χαρούμενοι μ’ αυτό. Ολα αυτά ανάγονται στη σφαίρα της ιδεοληψίας της αριστεράς. Το περιβάλλον δεν δείχνει ότι μπορεί να ελπίζουν σε εξέγερση κάποια τμήματα της αριστεράς, ξέρετε σε ποια αναφέρομαι και ας μη λέμε ονόματα γιατί όλοι λίγο-πολύ γνωριζόμαστε».
«Η αριστερά οφείλει να είναι και κοινωνικός παράγοντας μεταρρυθμίσεων και κατάθεσης σοβαρών προτάσεων ώστε να λειτουργήσουμε ως ευνομούμενο καθεστώς, ακόμα και στα πλαίσια του καταραμένου καπιταλισμού, την καταστροφή και την κατάρρευση του οποίου όλοι ευχόμαστε». Και αμέσως μετά: «Ο καπιταλισμός στη Μαδαγασκάρη και στη Σιέρα Λεόνε δεν είναι ίδιος με τον ελληνικό. Ο δικός μας είναι σοβιετικού τύπου και παρά λίγο να είμαστε όλοι δημόσιοι υπάλληλοι».
«Το εγχείρημα της “Δημοκρατικής Αριστεράς” έπρεπε να γίνει αρκετά νωρίτερα. Επρεπε να επαναπροσδιοριστεί η φυσιογνωμία της ανανεωτικής αριστεράς, αφού από πολύ παλιά υπήρχαν σοβαρές φωνές που μιλούσαν για εκσυγχρονισμό, για ευρωπαϊκή κατεύθυνση, για μια ενωμένη Ευρώπη των εργαζομένων, για διάλογο. Η ΔηΑρι είναι ένα νέο κόμμα αλλά πολύ παλιό κι έπρεπε να επαναπροσδιορίσει τι θέλει η αριστερά σήμερα. Αυτό θα γίνει στο συνέδριο που έχουμε μπροστά μας και θα είναι για πρώτη φορά ένα συνέδριο ανοιχτό που θα πάρουν το λόγο και θα μιλήσουν όποιοι θέλουν, ιδίως οι νέοι»…
«Δεν μπορούμε να μιλάμε για χούντες, είναι διάφοροι αριστεροί που λένε για κυβερνήσεις κατοχής, αυτά είναι πολύ χοντρές αηδίες κι απορώ πώς υπάρχουν άνθρωποι που λένε τέτοια πράγματα. Οτι έχουμε μια λειψή δημοκρατία είναι αλήθεια, αλλά δεν ζούμε υπό κυβέρνηση Τσολάκογλου ή Κουίσλινγκ ή Νενέκων» (τα τόνιζε με σημασία, προφανώς ενημερωμένος περί την Κόντρα και την Κοκκινοσκουφίτσα).
«Στην πραγματικότητα η Ελλάδα είναι αυτή τη στιγμή ο σκουπιδοτενεκές της Ευρώπης, το χειρότερο μέρος να ζει άνθρωπος. Από τους δέκα φίλους μου οι πέντε θέλουν να φύγουν και όποιος έχει τη δυνατότητα φεύγει τρέχοντας. Πλακωνόμαστε πώς θα μπορούμε να ρίχνουμε ελεύ-θερα τα σκουπίδια ο ένας στην πόρτα του άλλου. Αυτό το πράγμα είναι κοινωνική βλάβη, τα σκουπίδια είναι πόρος, έχει οικονομική απόδοση, δεν υπάρχουν σκουπίδια αλλά ύλες. Δεν μπορεί να διαμαρτύρεσαι για τα σκουπίδια, να μην τα θέλεις στη γειτονιά σου και να κλείνεις την Εγνατία. Κάνε ένα διάλογο, πίεσε και πες δεν θέλουμε».
«Δεν είναι τελείως ψέμα το “μαζί τα φάγαμε” κι αν θέλετε το συζητάμε κάποια στιγμή».
«Κάποια τμήματα της αριστεράς υπερασπίζονται κεκτημένα που σε πολλές περιπτώσεις είναι άδικα για το κοινωνικό σύνολο».
«Διάφοροι λένε ότι ήδη συνεργαζόμαστε με το ΠαΣοΚ και διάφορες ανοησίες. Ωστόσο δεν λέμε όχι να συνεργαστούμε με ένα είδος ΠαΣοΚ, όχι των σκανδάλων, των λοχαγών, της Siemens κ.α., αλλά με μια κυβέρνηση κεντροαριστεράς γιατί όχι;».
«Η “άλλη αριστερά” είχε χάσει τη φυσιογνωμία της και μέσα στον Συνασπισμό διολίσθησε σ’ ένα είδος ΚΚΕ βήτα. Αυτό δεν βγαίνει πουθενά».
«Μόνιμη στόχευση η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, η Ελλάδα είναι Ευρώπη και μάλιστα θέλουμε περισσότερη Ευρώπη. Μπορεί να είναι των συμφερόντων και των μονοπωλίων, αλλά και η Ελλάδα είναι… Είμαστε συμπατριώτες κι έχουμε πιο πολλά κοινά με συντρόφους μας από την Ολλανδία και τη Γαλλία απ’ ό,τι με τους πατριώτες ελληναράδες που έχουν πάρει τα φράγκα τους και τα πήγαν στο εξωτερικό. Να έχουμε αδιαπραγμάτευτο ευρωπαϊκό προσανατολισμό».
Ζητούμε συγνώμη για την κατασπατάληση του χώρου, αλλά δεν άξιζε τον κόπο;
Θ.Μ.
