Μόνο ο απίθανος Αντώναρος εξακολουθεί να επιμένει ότι δεν τρέχει τίποτα με τους Σουφλιά και Αλογοσκούφη και πως όλα τα στελέχη της κυβέρνησης διαπνέονται από ένα βαθύτατο πνεύμα ενότητας. Τον έχουν διαψεύσει, όμως, οι δυο πρωταγωνιστές του ενδοκυβερνητικού «εμφύλιου». Οχι εμμέσως, αλλά αμέσως. Με ανακοινώσεις και δηλώσεις τους, που στάζουν δηλητήριο για τον «συνάδελφο υπουργό».
Σε μια πρώτη ανάγνωση έχουμε μια καθαρά εξουσιαστική σύγκρουση, με παραπολιτικό και μόνο ενδιαφέρον. Είναι φανερό ότι ο Αλογοσκούφης «κάθεται στο στομάχι» του Σουφλιά, εξαιτίας της Λουδοβίκειας συμπεριφοράς του και της αλαζονείας με την οποία αντιμετωπίζει τους συναδέλφους του. Και για μεν τα «μυρμηγκάκια» επιπέδου Τσιτουρίδη αυτή η συμπεριφορά δε συνιστά πρόβλημα, όμως για έναν πολιτικό σαν το Σουφλιά, παλιό στέλεχος, που διεκδίκησε την αρχηγία της παράταξης με αντίπαλο τον Καραμανλή, που διαγράφηκε από τον τελευταίο και επανήλθε ως μεσσίας (στο παραπέντε πριν μεταπηδήσει στο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη), για να τοποθετηθεί αμέσως επικεφαλής της επιτροπής που εκπόνησε το κυβερνητικό πρόγραμμα της ΝΔ, η αλαζονεία ενός «χτεσινού» στην πολιτική, όπως ο Αλογοσκούφης, αποτελεί casus belli. Αν ο Αλογοσκούφης φώναζε τον Σουφλιά πριν επιχειρήσει τις αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο του ΟΤΕ, αν έδειχνε ότι τον υπολογίζει και τον συμβουλεύεται ως «γκουρού» του νεοδημοκρατικού προγράμματος, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα επί του προκειμένου. Ομως, όχι μόνο δεν το έκανε, αλλά φρόντισε για μια ακόμη φορά να πληροφορηθούν από τον Τύπο οι συνάδελφοί του τις αλλαγές και κάτι τέτοια δεν τα σηκώνει ο Σαρακατσάνος.
Ετσι, έγινε ό,τι έγινε, χωρίς επί της ουσίας να αλλάξει τίποτα στη νομοθετική παρέμβαση που για λογαριασμό της κυβέρνησης επεξεργάστηκε ο Αλογοσκούφης. Στο τέλος φάνηκε ότι εξελίσσεται ένας καυγάς εκατέρωθεν πείσματος, με τον Αλογοσκούφη να δηλώνει ότι ο Σουφλιάς συντάσσεται με την κυβερνητική γραμμή και τον Σουφλιά να τα (ξανα)παίρνει στο κρανίο και να απαντά πως οι απόψεις του δεν χρειάζονται ερμηνείες και πως είναι ο Αλογοσκούφης εκείνος που λεκτικά προσαρμόστηκε στο πρόγραμμα της ΝΔ, που έχει συντάξει ο Σουφλιάς. Aκολούθησαν τα περί «πέμπτης φάλαγγας» και «ψεύτη» και έκτοτε, μολονότι ο Ρουσόπουλος δήλωσε ότι το θέμα έληξε, οι πάντες τελούν εν αναμονή του νέου επεισόδιου. Γιατί… ο Θεός συγχωρεί, ο Σουφλιάς όχι.
Γιατί, εκτός των άλλων, ο Σουφλιάς έχει και τη φιλοδοξία να γίνει πρόεδρος της Δημοκρατίας, κλείνοντας έτσι την πολιτική του καριέρα, αφού δεν τα κατάφερε να κερδίσει την αρχηγία της ΝΔ. Για να κατακτήσει αυτό το στόχο πρέπει να αναδεικνύει τη διαφορετικότητά του και να φιλοτεχνεί το προφίλ του «σοφού γέροντα», του ανθρώπου που λέει πάντοτε με θάρρος τη γνώμη του και δεν διστάζει να συγκρούεται ακόμα και μέσα στο ίδιο του το κόμμα, όταν νομίζει ότι έχει δίκιο.
Πέρα απ’ αυτή την παραπολιτική πλευρά, όμως, φαίνεται να υπάρχουν και κάποιες πολιτικές πλευρές. Ο Σουφλιάς (και όχι μόνον αυτός) ανησυχεί πως ο Αλογοσκούφης, ένας οικονομολόγος της νεοφιλελεύθερης σχολής, που μπήκε στην πολιτική μέσω Μάνου (αυτός τον πήρε ως σύμβουλο στο υπουργείο), είναι ικανός με τις εμμονές και την αμετροέπειά του να τινάξει στον αέρα τις λεπτές ισορροπίες που πρέπει να τηρεί ένα αστικό κόμμα, για να εξασφαλίζει την πολιτική του επιβίωση και να παραμένει στη χορεία των κομμάτων εξουσίας. Αυτόν τον κίνδυνο σ’ ένα βαθμό αναγνωρίζει και ο Καραμανλής, γι’ αυτό και έβαλε τον Αλογοσκούφη να μαζευτεί κάπως και να δηλώσει εκ των υστέρων πως το ελληνικό κράτος θα έχει λόγο στο μάνατζμεντ του ΟΤΕ.
Με άλλα λόγια, πίσω από την παραπολιτική εξουσιαστική σύγκρουση κρύβεται και η αντίθεση ανάμεσα στους «νεοφιλελεύθερους» και τους «λαϊκούς φιλελεύθερους». Δυο τάσεις που συνυπάρχουν και στα δυο κόμματα εξουσίας και των οποίων οι συγκρούσεις είναι πάντοτε ελεγχόμενες και εξασφαλίζουν μια ισορροπία στην πολιτική των κομμάτων. Οι «νεοφιλελεύθεροι» τραβούν τα πράγματα στα άκρα και όταν ξεσπούν αντιδράσεις έρχονται οι «λαϊκοί φιλελεύθεροι» και τα ισορροπούν. Το σύστημα τους έχει ανάγκη όλους. Αυτό περισσότερο το κατανοούν άνθρωποι σαν τον Σουφλιά, που διαθέτουν πολιτικό αισθητήριο, παρά κακομαθημένα αστόπαιδα σαν τον Αλογοσκούφη, που ξέρουν μόνο την Εκάλη.
