«Υπευθυνότητα ή ανευθυνότητα;». Αυτό είναι το δίλημμα με το οποίο προσπαθεί να φορτίσει την πολιτική ατζέντα των ημερών ο Καραμανλής, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μαζέψει την κατάσταση. Επειδή δε ο κομματικός μηχανισμός ούτε θέλει ούτε μπορεί να διεκπεραιώσει αυτό το σχέδιο, βγήκε μπροστά το ίδιο το «ισχυρό χαρτί» της ΝΔ. Είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με επικοινωνιακό σχεδιασμό, αφού ο Καραμανλής ξαναμηχανεύεται ευκαιρίες για να εμφανίζεται ο ίδιος στο γυαλί: ζήτησε την προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση για την οικονομία, πήγε στη Λαμία όπου είπε τα ίδια, πήγε ακόμα και στην Ενωση Ασφαλιστικών Εταιριών (δεν θυμόμαστε να έχει ξαναπατήσει πρωθυπουργός σ’ αυτή την υποβαθμισμένη μάζωξη καπιταλιστών) για να πει και εκεί τα ίδια. Μόνο που η ρητορική του δεινότητα δεν τον βοηθά πια καθόλου. Δείχνει καρικατούρα του παλιού του εαυτού, καθώς αντί να μιλά συγκεκριμένα, όπως όλοι περιμένουν να μιλά ένας πρωθυπουργός, επιδίδεται σε γενικολογίες περί εθνικού προβλήματος, συναίνεσης, υπεύθυνης διαχείρισης σε αντίθεση με τους ανεύθυνους που λένε «όχι σε όλα». Τα είπε μια, τα είπε δυο, τα είπε τρεις, ο κόσμος τα βαρέθηκε, καθώς στέκεται αποσβολωμένος μπροστά στη δίνη της κρίσης που απειλεί να τον ρουφήξει. Ποιον μπορεί να πείσει ένας πρωθυπουργός που μοίρασε με μοναδική άνεση 28 δισ. ευρώ στους τραπεζίτες, ενώ για τους εργαζόμενους και τη φτωχολογιά επιφυλάσσει εκκλήσεις για «αυτοσυγκράτηση»;
Ουσιαστικά, το δίλημμα που εφηύραν οι επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου δεν είναι παρά μια παραλλαγή του «Καραμανλής ή χάος», που είχε εκστομίσει ο ανεκδιήγητος Στυλιανίδης πριν λίγο καιρό. Τώρα το λένε πιο κομψά, ανέλαβε να το επαναλαμβάνει ο ίδιος ο Καραμανλής, αλλά το αποτέλεσμα είναι τζίφος. Και να φανταστείτε ότι ακόμα η κρίση δε χτύπησε για τα καλά. Ακόμα βλέπουμε τις πρώτες συνέπειές της (καθημερινές απολύσεις εργαζόμενων από μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις).
Ο ανασχηματισμός αποδείχτηκε ένα τζούφιο πυροτέχνημα. Ούτε δυο βδομάδες δεν κράτησε το κλείσιμο της ψαλίδας στις δημοσκοπήσεις. Οι καινούργιες τη δείχνουν ν’ ανοίγει βδομάδα με τη βδομάδα, ενώ η εικόνα του κυβερνητικού στρατόπεδου μπορεί από τα ΜΜΕ ν’ αποδίδεται με τον politically correct όρο «εσωστρέφεια», όμως στην απλή λαϊκή γλώσσα αποδίδεται με το γνωστό όρο που παραπέμπει στο… αρχαιότερο επάγγελμα.
Το ΠΑΣΟΚ από τη μεριά του δείχνει ότι βιάζεται, αλλά στην πραγματικότητα δεν βιάζεται. Ζητά εκλογές επειδή φοβάται ότι ο Καραμανλής θα τις επιχειρήσει (κατ’ ανάγκην), οπότε θέλει να φανεί ότι αναγκάστηκε από τη δική του πίεση. Στην πραγματικότητα, όμως, όσο πιο αργά γίνουν οι εκλογές τόσο το καλύτερο γι’ αυτό. Γιατί η κυβέρνηση θα έχει φθαρεί περισσότερο, ενώ θα έχει «φάει το γάιδαρο» της κρίσης αφήνοντας στο ΠΑΣΟΚ την «ουρά». Ασε που όσο περνάει ο καιρός τόσο επαναπατρίζονται ψηφοφόροι που δήλωναν ότι θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ, οπότε η προοπτική της αυτοδυναμίας έρχεται πιο κοντά.
Στη ΝΔ ορισμένοι παίζουν το χαρτί του «μεγάλου συνασπισμού» και συστήνουν στον Καραμανλή να πάει σε εκλογές τώρα, για να κόψει την αυτοδυναμία στο ΠΑΣΟΚ, οπότε με την πίεση από τα ΜΜΕ και μερίδα της κεφαλαιοκρατίας να αναγκαστεί το ΠΑΣΟΚ να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ. Ομως, στις ελληνικές συνθήκες και αυτή ακούγεται ως πρόταση απελπισίας, γιατί το πιθανότερο είναι το ΠΑΣΟΚ να αρνηθεί και να πάει σε επαναληπτική εκλογή, οπότε με το μπαμπούλα της «ακυβερνησίας» και το μπόνους των +10 εδρών του νόμου Παυλόπουλου να φτάσει στην αυτοδυναμία. ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ θα έχουν το πρόβλημα, όχι το ΠΑΣΟΚ.
Κι ενώ στις κορυφές του πολιτικού συστήματος όλοι προσπαθούν να χορέψουν καντρίλιες, στη λαϊκή βάση επικρατεί νηνεμία. Αγχος, αγωνία για την επιβίωση, τρόμος μπροστά στην απειλή της ανεργίας και παθητική κοινωνική συμπεριφορά. Αν δεν αλλάξει αυτό, χαΐρι δεν πρόκειται να δούμε.
