Τα πράγματα ως προς το σκάνδαλο Παυλίδη-Μανούση εμφανίζουν μερικά δεδομένα και ένα μεγάλο ερωτηματικό: στην ειδική επιτροπή της Βουλής η ΝΔ θα ψηφίσει αθώος και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, το καθένα με το δικό του σκεπτικό, ύποπτος και άρα παραπεμπτέος στο ειδικό δικαστικό συμβούλιο που προβλέπει το σύνταγμα, για παραπέρα διερεύνηση. Το ενδιαφέρον, λοιπόν, περιορίζεται στην ψηφοφορία που θα γίνει στη Βουλή, την επόμενη εβδομάδα κατά πάσα πιθανότητα. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Θα έχει η ΝΔ τη συμπαγή πλειοψηφία των 150 ψήφων (ο Παυλίδης δεν ψηφίζει); Θα έχει η αντιπολίτευση τη συμπαγή πλειοψηφία των 149;
Ως προς το πρώτο ερώτημα, τα πράγματα δείχνουν πως η ΝΔ θα συσπειρωθεί, γιατί κανένας βουλευτής της δεν θέλει εκλογές (το ένα τρίτο απ’ αυτούς κινδυνεύει να βρεθεί εκτός κοινοβουλευτικού νυμφώνος). Μερικοί βουλευτές το λένε εμμέσως πλην σαφώς, όπως ο Γ. Μανώλης, που δήλωσε στο «Φλας»: «Για τον Παυλίδη υπάρχει μια συγκυρία που δεν ευνοεί την κατά συνείδηση ψήφο». Αλλοι το λένε ανοιχτά και απροκάλυπτα, όπως ο μητσοτακικός Στ. Νικηφοράκης, που δήλωσε: «Ο βουλευτής θα ψηφίσει με καθαρά κομματικό κριτήριο, αν τάσσεται υπέρ ή κατά των πρόωρων εκλογών. Αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια που δε θέλουμε να ομολογήσουμε»!
Τίποτα, όμως, δεν μπορεί να αποκλειστεί, καθώς περνάμε στη σφαίρα της μικροκομματικής μικροπολιτικής, όπου βασιλεύει η ίντριγκα. Αν σπάσει η πειθαρχία των 150 και ο Παυλίδης παραπεμφθεί, δύσκολα ο Καραμανλής θα αποφύγει τις διπλές εκλογές, αν ο Παυλίδης εμμείνει στη θέση του «δεν παραιτούμαι», την οποία σταθερά επαναλαμβάνει μέχρι τώρα. Μπορεί, όμως, αυτός να είναι και ένας έμμεσος εκβιασμός του Παυλίδη, για να συσπειρωθούν οι 150 και να «καθαρίσει». Αν σπάσει η πειθαρχία και παραπεμφθεί, τα δεδομένα αλλάζουν και μπορεί και να «πειστεί» να παραιτηθεί.
Ομως, και το 149 της αντιπολίτευσης δεν είναι σίγουρο. Ούτε οι Πασόκοι έχουν σίγουρα όλα τα δικά τους «κουκιά», ενώ ο Καρατζαφέρης, αδίστακτος στον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, μπορεί να παίξει διάφορα παιχνίδια, για να μεταφέρει το πρόβλημα στο ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό και ο μηχανισμός του ΠΑΣΟΚ από τη μια και ο ίδιος ο Καρατζαφέρης από την άλλη (σε συνέντευξη στη «Real News», άρχισαν να διασπείρουν φήμες ότι μπορεί η ΝΔ να εξασφαλίσει μερικές ψήφους από το ΚΚΕ, «με κάποιο είδος αντιπαροχής», όπως δήλωσε ο Καρατζαφέρης. Ποντάρουν στο γεγονός της υπόγειας συνεργασίας Μαξίμου-Περισσού, που έχει διαφανεί σε αρκετές περιπτώσεις, οπότε μεταφέρουν τη φημολογία σε άλλο γήπεδο, για να μην πληρώσουν πολιτικό κόστος σε περίπτωση που έχουν οι ίδιοι διαρροές (κλασικό παιχνίδι αντιπερισπασμού).
Είναι σίγουρο ότι αν το «κοντέρ» της αντιπολίτευσης δεν γράψει 149, ενώ της κυβέρνησης γράψει 150, το επίκεντρο της συζήτησης θα μετατοπιστεί για λίγο μακριά από την κυβέρνηση. Για λίγο όμως, γιατί με τη ροή των πραγμάτων η ΝΔ δε σώζεται με τίποτα πια.
Ο στόχος της κυβέρνησης, όμως, δεν είναι να σωθεί. Είναι πολύ πιο μετριοπαθής: να χάσει με μια πολιτικά διαχειρίσιμη διαφορά στις ευρωεκλογές του Ιούνη, για να δει μετά, μέσα στο καλοκαίρι, με κάποια άνεση, αν μπορεί να κάνει κάτι. Τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην. Πριν από ένα χρόνο, στο ΠΑΣΟΚ συζητούσαν αν θα είναι επιτυχία να μην πέσουν κάτω από το ευρωποσοστό της προηγούμενης αναμέτρησης, ενώ τώρα συζητούν πόση θα είναι η διαφορά από τη ΝΔ και αν το αποτέλεσμα θα τους βάλει σε τροχιά αυτοδυναμίας.
Η κυβέρνηση βαδίζει πλέον πνιγμένη στα σκάνδαλα. Και το ΠΑΣΟΚ έχει κάθε λόγο να επικεντρώνεται σ’ αυτά, ώστε να αποφεύγει την επί της ουσίας συζήτηση για την οικονομική και κοινωνική πολιτική. Στηρίζεται, δηλαδή, στην ανάδειξη της αρνητικής εικόνας της κυβέρνησης και όχι στη δική του θετική πολιτική (γεγονός που επισήμανε και ο παμπόνηρος Βενιζέλος, στη συνέντευξή του στην τελευταία «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»). Το ίδιο είχε κάνει και ο Καραμανλής την περίοδο 2000-04 και τώρα πληρώνεται με το ίδιο νόμισμα. Αν θέλετε, αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που συνοδεύει την ελληνική αστική πολιτική από τα γεννοφάσκια της. Μόνο τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης υποχώρησε λίγο, για να επανέλθει δυναμικά στο προσκήνιο στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και έκτοτε να μην αποδράμει ούτε στιγμή. Οσο μάλιστα τα δυο μεγάλα κόμματα εξουσίας χάνουν τους δεσμούς τους με τις λαϊκές μάζες, όσο δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα εκτός από σκληρή λιτότητα και φιλανθρωπικά βοηθήματα παρηγοριάς, όσο η πολιτική τους ταυτίζεται σε πολύ μεγάλη έκταση, τόσο τα σκάνδαλα, η σκανδαλολογία και η ηθικολογία γίνονται τα βασικά εργαλεία της μεταξύ τους αντιπαράθεσης.
Δείτε πως αντιδρά η κυβέρνηση. Από τη μια ο Καραμανλής δίνει τα φτηνιάρικα σόου του, κατηγορώντας το ΠΑΣΟΚ ότι θέλει να μετατρέψει τη χώρα σε Κολοσσαίο και από την άλλη ο μηχανισμός του υπουργείου Δικαιοσύνης εργάζεται πυρετωδώς για να αναθερμάνει το σκάνδαλο της Siemens, μπας και καταφέρει να πλήξει το ΠΑΣΟΚ (μέσω Τσουκάτου) και τον Παπανδρέου (μέσω Τρεπεκλή). Ομως, η λίστα των μιζών φτάνει μέχρι τις δικές της μέρες (τότε που εξοφλήθηκαν έργα όπως το αμαρτωλό χαφιεδοσύστημα C4i), οπότε το μάξιμουμ στο οποίο μπορεί να υπολογίζει η κυβέρνηση είναι ένα είδος συμψηφισμού, στηριγμένο στη ριζωμένη στη λαϊκή συνείδηση άποψη «όλοι ίδιοι είναι».
Τα σκάνδαλα που αποκαλύπτονται είναι υπαρκτά. Η σκανδαλολογία γίνεται εργαλείο αποπροσανατολισμού. Ζητούμενο, για όσους αντιπαλεύ-ουν τον καπιταλισμό και την αστική δημοκρατία, είναι να συνδυάσουν τις αποκαλύψεις για τα σκάνδαλα με τον αντικαπιταλιστικό αγώνα. Οχι να καταγγέλλουν την αποπροσανατολιστική σκανδαλολογία, όπως κάνει ο Περισσός (υπηρετώντας πολιτικές σκοπιμότητες), αλλά να συνδέουν τα σκάνδαλα με τη λειτουργία του καπιταλισμού και των πολιτικών του διαχειριστών.
ΥΓ: Τι θα γινόταν αν το σκάνδαλο του Βατοπεδίου έφτανε στη Βουλή και συστηνόταν ειδική επιτροπή για προκαταρκτική εξέταση; Με δεδομένο ότι οι κατηγορούμενοι υπουργοί και υφυπουργοί είναι περίπου μισή ντουζίνα και δεν ψηφίζουν, η κυβέρνηση θα κρεμόταν από… τ’ απαυτά του Καρατζαφέρη, στον οποίο θα έπρεπε να δώσει γερά ανταλλάγματα για να μην ψηφίσει την παραπομπή. Η χασούρα δηλαδή θα ήταν πολύ μεγάλη και προσωπική για τον Καραμανλή, αφού στο στόχαστρο βρίσκεται ο αποπεμφθείς πρώην στενότερος συνεργάτης του (χώρια οι υπουργοί που είχε στηρίξει δημόσια στη συνέντευξή του στη ΔΕΘ). Να γιατί επιστρατεύτηκε ο Σανιδάς για να δώσει τη λύση με το πραξικόπημά του. Το κόστος για την κυβέρνηση είναι δεδομένο, επομένως επέλεξαν αυτό που τους φάνηκε ποσοτικά μικρότερο.
Ο Σανιδάς, θεωρώντας πως το πραξικόπημα πέτυχε, πέρασε στο επόμενο στάδιο, ζητώντας τον ορισμό ειδικού εφέτη ανακριτή για τα μη πολιτικά πρόσωπα, που σημαίνει ξεκίνημα μιας σχοινοτενούς διαδικασίας.
