Το βράδυ της Κυριακής, τα αποτελέσματα που έδινε ο εκλογικός μηχανισμός του ΠΑΣΟΚ έβγαζαν μια εικόνα συντριβής του Βενιζέλου. Την Τρίτη, η εικόνα βελτιώθηκε κάπως, αν και η μεγάλη διαφορά παρέμεινε. Ετσι, με δεδομένους τους συσχετισμούς που είχαν διαμορφωθεί, ο μεν Γιωργάκης βρέθηκε λίγο κάτω από το ανώτατο όριό του (60%), ο δε Μπένι επίσης λίγο κάτω από το στόχο του 40%, που είχε θέσει όταν είδε ότι αποκλείεται να κερδίσει. Είναι σαν μια διπλή ποδοσφαιρική αναμέτρηση. Η μια ομάδα κατάφερε να κερδίσει μ’ ένα σκορ ασφαλείας, η δε άλλη κατάφερε να μη συντριβεί, ώστε να έχει ελπίδες στη ρεβάνς.
Ρεβάνς, βέβαια, θα υπάρξει στις επόμενες εκλογές (σε 18 μήνες, στις ευρωεκλογές, σίγουρα, αν όχι πιο πριν), όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως σ’ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Στην πολιτική το παιχνίδι παίζεται και στο ενδιάμεσο. Στο ΠΑΣΟΚ θα υπάρξουν εξελίξεις μέχρι να φτάσουμε στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, τότε που ο Γιωργάκης είτε θα κερδίσει και θα γίνει πανίσχυρος είτε θα χάσει και θα χαθεί.
Δεν έχει νόημα ν’ αρχίσουμε κι εμείς τη σεναριολογία σχετικά με το τι πρόκειται να κάνει ο Γιωργάκης. Η λογική λέει πως δεν θα επιδιώξει άμεσα εκκαθάριση του Βενιζέλου και των βενιζελικών, γιατί αυτό θα στρεφόταν εναντίον του. Δεν εκκαθαρίζεις εκείνους που ψηφίστηκαν από περισσότερο από το 1/3 των ψηφοφόρων. Περιμένεις στη γωνία να κάνουν αυτοί το λάθος, για να ‘χεις τουλάχιστον ένα άλλοθι. Και οι βενιζελικοί, όμως, δεν θα κάνουν εύκολα τέτοιο λάθος, ό-πως αποδείχτηκε και από το χειρισμό που έκαναν στο θέμα του «ρεύματος», το σχηματισμό του οποίου ανήγγειλε ο ίδιος ο Βενιζέλος στη μετεκλογική του δήλωση.
Τα «πράσινα» στελέχη είναι ψημένα στην ίντριγκα και το παιχνίδι των παρασκηνίων. Απόδειξη το πώς συμπεριφέρθηκαν την προεκλογική περίοδο αρκετοί από τους προβεβλημένους, μεταξύ των οποίων και κάποιοι/ες που θέλουν να διαδραματίσουν ρόλο βαρόνου ή δελφίνου. Εκλειναν το μάτι στον Βενιζέλο κι όταν είδαν που πάει το ρεύμα, τάχθηκαν με τον Παπανδρέου. Τέτοιο πρόβλημα, λοιπόν, θ’ αντιμετωπίσουν και τα δύο στρατόπεδα, αλλά το πιο χοντρό πρόβλημα θα το ‘χει ο Γιωργάκης. Ο Βενιζέλος παίζει κυρίως «σόλο», οπότε δεν θα του κακοφανεί και τόσο αν κάποιοι από τους υποστηρικτές του την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια και βολευτούν με θέσεις που θα τους προτείνει ο Γιωργάκης. Ετσι κι αλλιώς, ο Βενιζέλος θα μπορέσει να ξανακινηθεί με αξιώσεις μετά από νέα εκλογική ήττα και τότε εύκολα θα βρει στελέχη να τον υποστηρίξουν.
Ο Γιωργάκης, όμως, πώς θα μπορέσει να τους βολέψει όλους; Αυτός είναι όμηρος των βαρόνων, οι οποίοι θα απαιτήσουν το αντίτιμο για τη στήριξη που του προσέφεραν. Πώς να κάνει ανανέωση με τόσους παλιούς να διεκδικούν τους πρώτους ρόλους; Πήγε να κάνει τέτοια κόλπα και στην πρώτη προεδρική του θητεία (με κάτι Ματσούκες και κάτι Μαριλίζες), όμως στο τέλος αναγκάστηκε να γυρίσει στη στοργική αγκαλιά των βαρόνων (που από την πολλή αγάπη κοντεύουν να τον πνίξουν).
Το πιο σημαντικό, όμως, για τον Γιωργάκη που λέει ότι ωρίμασε και έγινε Γιώργος, είναι η διαχείριση της σχέσης του με τη βάση του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί που τον εξέλεξαν είναι διατεθειμένοι να τον στηρίξουν σε κάθε σύγκρουση με το «ρεύμα» Βενιζέλου ή με τους παραδοσιακούς βαρόνους, ταυτόχρονα όμως θέλουν να δουν από την πλευρά του σκληρή αντιπολίτευση. Δεν θα αρκεστούν σε κορόνες στη Βουλή (όπου, άλλωστε, ο Καραμανλής έχει τον πρώτο λόγο), αλλά θέλουν να δουν το ΠΑΣΟΚ στο δρόμο. Εχει τα περιθώρια ο «ανανεωμένος» Γιωργάκης να κάνει τέτοια παιχνίδια; Νομίζουμε πως όχι. Ο άνθρωπος είναι από τα πιο δεξιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, έχει δώσει κατ’ επανάληψη εξετάσεις στο σύστημα και δεν έχει σκοπό να διασαλεύσει τη σταθερότητά του. Θα περιμένει να φθαρεί η κυβέρνηση για να ‘ρθει η σειρά του. Αυτό, όμως, εξαρτάται και από τον Καραμανλή, ο οποίος με έναν εκλογικό αιφνιδιασμό μπορεί ν’ αλλάξει τα δεδομένα, επιδιώκοντας να βυθίσει το ΠΑΣΟΚ σε μια νέα κρίση και να παρατείνει τη δική του εξουσία.
Πανηγυρίζουν οι Πασόκοι, επειδή -όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν- στις αρχηγικές εκλογές ψήφισαν 769.000 άτομα (τόσα ήταν τελικά, αλλά το βράδυ της Κυριακής μιλούσαν για 850.000). Θα μπορούσε κάποιος να τους αντιτείνει, ότι το 2004 -πάντα σύμφωνα με τις δικές τους ανακοινώσεις- είχαν ψηφίσει 1 εκατ. άτομα. ‘Η να τους υπενθυμίσει, ότι στις 16 Σεπτέμβρη το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε από περίπου 2.700.000 άτομα, που σημαίνει ότι μόλις ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους μπήκε στον κόπο να ψηφίσει για αρχηγό. Το βασικότερο που πρέπει να επισημανθεί, όμως, είναι ο χαρακτήρας αυτής της εκλογής. Ενα μεγάλο πανηγύρι, ένας απέραντος χαβαλές, μια χουλιγκάνικη αντιπαράθεση ήταν και τίποτα περισσότερο. Ας μη καμαρώνουν και τόσο, λοιπόν.
