Η δημοσίευση της τέταρτης επικαιροποίησης του Μνημόνιου (Μνημόνιο-5) στα αγγλικά προκάλεσε, όπως ήταν λογικό, διάφορα δημοσιεύματα στον ελληνικό αστικό Τύπο. Με τη γνωστή σ’ αυτές τις περιπτώσεις αρπακολλατζίδικη μέθοδο, δημοσιογράφοι έριξαν μια ματιά, βρήκαν κάτι και έγραψαν κάποιο δημοσίευμα, τις περισσότερες φορές με σωστό πυρήνα επισημάνσεων.
Ο Βενιζέλος ενοχλήθηκε και εξέδωσε τη Δευτέρα ανακοίνωση στην οποία, αφού μάλωσε σαν… στοργικός πατέρας του έθνους τους δημοσιογράφους, θυμίζοντάς τους ότι «βασική προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση της χώρας είναι να επικρατεί κλίμα ασφάλειας ως προς το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαστε» και γι’ αυτό «η συνεχής ανακύκλωση γνωστών πληροφοριών, που κάθε ημέρα εμφανίζονται ως νέες, δημιουργεί μία αίσθηση αβεβαιότητος που καθηλώνει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου», δήλωνε ότι «στο μνημόνιο δεν περιλαμβάνεται τίποτε που να μην έχει παρουσιαστεί αναλυτικά στη Βουλή κατά την συζήτηση και ψήφιση του Μεσοπροθέσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Προσαρμογής και του Εφαρμοστικού Νόμου».
Η «Ελευθεροτυπία», την οποία έπαιρναν τα σκάγια, υπενθύμισε –κρατώντας χαμη- λούς τόνους– ότι στον εφαρμοστικό νόμο περιλαμβάνεται η ρύθμιση για τοποθέτηση δημόσιων υπαλλήλων σε «εργασιακή εφεδρεία» (πρόταση της ΝΔ, που υιοθετήθηκε από κυβέρνηση και τρόικα), χωρίς να γίνεται καμία αναφορά σε απολύσεις. Ομως, στο Μνημόνιο-5 αναφέρεται ότι και μόλις λήξει η περίοδος της εφεδρείας, αν δεν βρεθεί θέση μέσω του ΑΣΕΠ, τότε «η απόλυση είναι υποχρεωτική».
Επειδή στο θέμα ανακατεύτηκε και η ΝΔ, με δηλώσεις του Μιχελάκη, ο Βενιζέλος εξέδωσε και δεύτερη ανακοίνωση, στην οποία έλεγε ότι «αυτό που ισχύει είναι αυτό που συζητήθηκε και ψηφίστηκε στη Βουλή στο άρθρο 37 του παραπάνω νόμου, άρθρο που υπερψηφίστηκε από τη ΝΔ», ενώ «τις διατυπώσεις του μνημονίου που είναι ένα πολιτικό κείμενο, τις καθιστά νομική ρύθμιση ο νόμος που ψηφίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων».
Το κολπάκι αυτό έχει εφαρμοστεί και άλλη φορά, στον ένα χρόνο ζωής του Μνημόνιου. Π.χ. στα ζητήματα των εργασιακών σχέσεων και των συλλογικών συμβάσεων. Κάνουν μια πρώτη, κάπως «λάιτ» θεσμοθέτηση, η οποία είναι πιο συγκρατημένη απ’ αυτή του Μνημόνιου. Ετσι οι υπουργοί εμφανίζονται ως οι «καλοί» της υπόθεσης, που τραβάνε «κόκκινες γραμμές» και αμύνονται στις μανιασμένες επιθέσεις των τροϊκανών. Μετά έρχονται οι «κακοί» της τρόικας, αρχίζει νέος γύρος δήθεν δραματικών διαπραγματεύσεων και στο τέλος «νικάνε οι κακοί».
Σ’ αυτή τη φάση, εκείνο που ενδιέφερε ήταν να εφαρμοστεί ο θεσμός της «εργασιακής εφεδρείας». Το Σεπτέμβρη, με το νέο έλεγχο από την τρόικα, θα μπουν και τα συμπληρώματα. Η «εργασιακή εφεδρεία» έχει νόημα μόνο σαν ένα εφαλτήριο προς τη μείωση του προσωπικού και όχι σαν μόνιμο καθεστώς. Χωρίς την προοπτική απολύσεων χάνει το νόημά της. Κι αυτό το ήξερε πολύ καλά η ΝΔ, που έκανε την πρόταση και τώρα διαμαρτύρεται για να βγάλει την ουρά της απέξω. Οι εργαζόμενοι, όμως, πρέπει να ξέρουν ότι ο δρόμος προς την «εργασιακή εφεδρεία» οδηγεί στην απόλυση. Αν όχι σίγουρα, πάντως με πολλές πιθανότητες.
