Πριν από μερικές μέρες, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών καταδίκασε τον σημερινό αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών Χρ. Βερναρδάκη για συκοφαντική δυσφήμηση του προέδρου της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλου. Η καταδίκη αφορούσε ανάρτηση του Βερναρδάκη (τότε ήταν γενικός γραμματέας Συντονισμού του Κυβερνητικού Εργου) στο left.gr, στις 6 Ιούλη του 2015, που μπινελίκωνε την ηγεσία της ΓΣΕΕ για τη στάση της στο δημοψήφισμα, χρησιμοποιώντας χαρακτηρισμούς όπως «διεφθαρμένη ηγεσία», «εξαγορασμένοι», «σφετεριστές της σφραγίδας».
Ο Παναγόπουλος βρήκε την ευκαιρία που περίμενε, έκανε αγωγή και επεδίωξε μέσω των δικαστηρίων τη δικαίωσή του. Κέρδισε μεν τη δίκη, αλλά δικαίωση δεν μπορούσε να κερδίσει και δεν κέρδισε. Ας πάει να ρωτήσει τους εργαζόμενους να του πουν τη γνώμη που έχουν γι' αυτόν. Και μη μας πει κανείς ότι επανεκλέχτηκε στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, γιατί και ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε πρώτο κόμμα μετά την υπογραφή του τρίτου Μνημόνιου και ο Βερναρδάκης αναβαθμίστηκε σε υπουργό. Οπως δε δικαιώνουν κοινωνικά οι όποιες κοινοβουλευτικές διαδικασίες (τέτοιες είναι και οι διαδικασίες στο αστικό-γραφειοκρατικό συνδικαλιστικό σύστημα), έτσι δε δικαιώνουν και οι δικαστικές αποφάσεις.
Αν όμως ο Παναγόπουλος είναι αυτός που είναι, τι να πεις για τον Βερναρδάκη; Αυτός ο τυπάκος ανέβηκε τα σκαλιά της συριζαϊκής ιεραρχίας κυρίως λόγω της εταιρίας δημοσκοπήσεων VPRC, την οποία έφτιαξε το 1993 και τη χρησιμοποίησε ως όχημα και για να φτιάξει ακαδημαϊκή καριέρα (κατάφερε, επιτέλους, να εκλεγεί επίκουρος καθηγητής). Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση ήταν για τον Βερναρδάκη ευκαιρία να χτίσει πολιτική καριέρα πλέον. Βουλευτής δεν υπήρχε περίπτωση να εκλεγεί. Προσκολλήθηκε στους Τσιπραίους και άρχισε να δείχνει ένα διαφορετικό πρόσωπο. Ο χαμηλών τόνων τεχνοκράτης και πανεπιστημιακός, που εκτός των άλλων συνεργαζόταν και με δεξιά «μαγαζιά», όπως το Ινστιτούτο Εμπορίου και Υπηρεσιών (ΙΝΕΜΥ) της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ), στην οποία κάνει κουμάντο ο δεξιός Κορκίδης, έγινε ξαφνικά επιθετικός, φωνακλάς, διεκπεραιωτής προπαγανδιστικών αποστολών του Μαξίμου, που είχε ανάγκη από ανθρώπους που στα νιάτα τους είχαν εμπλακεί με τον λεγόμενο «αριστερό ευρωκομμουνισμό» (Β' Πανελλαδική και τα ρέστα), για να τους χρησιμοποιήσει σαν αντίβαρο στους Λαφαζανικούς.
Στην περίπτωση της επίθεσης του Βερναρδάκη στη ΓΣΕΕ ταιριάζει απόλυτα το «για δες ποιος μιλάει!». Κατήγγειλε τη ΓΣΕΕ για τη θέση της υπέρ του Ναι (εμμέσως πλην σαφώς), ένας αυλοκόλακας των Τσιπραίων, που πήραν το Οχι και το μετέτρεψαν σε Ναι την ίδια κιόλας νύχτα του δημοψηφίσματος. Μάλιστα, το λιβελογράφημα του Βερναρδάκη δημοσιεύτηκε στο «ειδησεογραφικό» portal του ΣΥΡΙΖΑ τη μέρα που ο Τσίπρας τα έβρισκε στο Μαξίμου με τον Μεϊμαράκη, τη Γεννηματά και τον Θεοδωράκη και έπαιρνε την εξουσιοδότησή τους να πάει και να υπογράψει το τρίτο Μνημόνιο. Δηλαδή, ο Βερναρδάκης έκανε αντιπερισπασμό λειτουργώντας ως προβοκάτορας.
