Γαμώ την ατυχία μου, που λέει κι ο πιτσιρικάς σ' ένα τραγούδι! Ηταν ανάγκη η Πελόζι να κινήσει διαδικασία με το ερώτημα της καθαίρεσης του Τραμπ, πάνω που ο Κούλης είχε προβάρει όλες τις πόζες και η Μαρέβα ετοιμαζόταν να φορέσει την τουαλέτα που είχε προμηθευτεί για την… ιστορική συνάντηση με το ζεύγος POTUS and The First Lady; Εντάξει, δε θα ήταν καμιά επίσημη συνάντηση με ατζέντα. Mια ξεπέτα θα ήταν, στο χώρο που οι επί του πρωτοκόλλου υπάλληλοι του Λευκού Οίκου ετοιμάζουν κάθε φορά, ώστε ο πρόεδρος να συναντηθεί με μερικούς… φυλάρχους των αποικιών, στο περιθώριο της δεξίωσης που παραθέτει για τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων που συμμετέχουν στην ετήσια γενική συνέλευση του ΟΗΕ. Η μπάντα παιανίζει, οι αναρίθμητοι προσκεκλημένοι απολαμβάνουν τα κοκτέιλ τους και χλαπακιάζουν καναπεδάκια και ο πρόεδρος αποσύρεται για λίγο (από πεντάλεπτο μέχρι τέταρτο) στον ειδικό χώρο, όπου δέχεται τα σεβάσματα του φυλάρχου και φωτογραφίζεται μαζί του. Αμα ο φύλαρχος συνοδεύεται από τη σύζυγό του, δίπλα στον πρόεδρο κάθεται και η πρώτη κυρία. Λένε μερικές μπούρδες και μόλις περάσει ο προκαθορισμένος χρόνος ο φύλαρχος αποχωρεί χεσμένος από τη χαρά του για να περάσει ο επόμενος.
Είναι όμως κι αυτό κάτι. Αμα βγουν οι φωτογραφίες, τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνουν τα παπαγαλάκια στη χώρα του φυλάρχου. Ξέρετε: ηγέτης διεθνούς διαμετρήματος, έλαμψε δίπλα στη Μελάνια η σύζυγος, ο Τραμπ υποσχέθηκε επενδύσεις κτλ. κτλ. Κι ήρθε αυτή η η Νάνσι και τα χάλασε όλα! Γιατί, μαντάμ; Δεν μπορούσες να περιμένεις μια μέρα; Ούτε πεντάλεπτο δεν μπόρεσε να βρει ο πρόεδρος, καθώς είχε πέσει με τα μούτρα στο Twitter και κατήγγειλε το «κυνήγι μαγισσών» από τους Δημοκρατικούς. Αλλά δεν το έβαλαν κάτω οι δικοί μας. Την έπεσαν δίπλα στους υπαλλήλους της εθιμοτυπίας του Λευκού Οίκου και παρακαλούσαν μήπως ο πρόεδρος μπορέσει να ξεκλέψει κάνα πεντάλεπτο την επομένη για να συναντηθεί με το ζεύγος Μητσοτάκη. Χάρη στην επιμονή τους, κατάφεραν (ή τουλάχιστον έτσι έλεγαν) να πάρουν την υπόσχεση ότι ίσως να βρεθεί λίγος χρόνος το βράδυ της Τετάρτης. Ο έλληνας πρωθυπουργός, όμως, θα πρέπει να κάνει ευέλικτο το πρόγραμμά του. Που σημαίνει, να μην κανονίσει τίποτ' άλλο, αλλά να είναι πλυμένος, λουσμένος, ντυμένος, χτενισμένος και να περιμένει μήπως ο πρόεδρος καταφέρει να ξεκλέψει το πολυπόθητο πεντάλεπτο. Αλλά, τζίφος… Η συνάντηση δεν έγινε. Ο Τραμπ είχε πιο σοβαρές δουλειές. Στη δεξίωση πάντως πήγε. Εστω και με καθυστέρηση. Και στήθηκε στον προκαθορισμένο χώρο για να βγάλει φωτογραφίες με τους φυλάρχους. Ετσι, δεν πήγε στράφι και το ρεπορτάζ της κοσμικής συντάκτριας των «Νέων», που αναρωτιόταν πόσο chic θα ήταν η Μαρέβα δίπλα στη Μελάνια.
Αυτές οι φωτογραφίες αποπλέουν πραγματικά πνεύμα… ισοτιμίας. Να φανταστείτε ότι τα ζευγάρια πλαισιώνουν μόνον αμερικάνικες σημαίες, όχι και της χώρας του φυλάρχου. Για να λέμε την πάσα αλήθεια, πάντως, τα ίδια τράβηξε και ο Ερντογάν. Για συνάντηση μιλούσε και η τουρκική ηγεσία, ότι Ταγίπ και Ντόναλντ θα φάνε παρέα σ' ένα ιταλικό εστιατόριο έλεγαν «εμπιστευτικά» οι άνθρωποι του «σουλτάνου», αλλά τελικά Ταγίπ και Εμινέ περιορίστηκαν στην καθιερωμένη φωτογραφία ανάμεσα στις δύο αμερικάνικες σημαίες. Ο Ερντογάν, όμως, κατάφερε να ανταλλάξει και μια χειραψία με τον Τραμπ στο διάδρομο έξω από την αίθουσα της γενικής συνέλευσης, η οποία από την τουρκική προπαγάνδα παρουσιάστηκε ως «συνάντηση Ερντογάν-Τραμπ»!
Εγιναν όμως άλλες συναντήσεις. Με τους πρωθυπουργούς της Αλβανίας, του Κοσόβου, της Σερβίας και… τον ομόλογό του Ζόραν Ζάεφ. Ετσι μεταδόθηκε η είδηση. Λες και ο Ζάεφ δεν είναι πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας. Προφανώς θεώρησαν ότι συνάντηση, χειραψία και Βόρεια Μακεδονία, θα έπεφτε πολύ για τον εγχώριο εθνικιστικό εσμό. Ετσι, ο Ζάεφ εμφανίστηκε… άπατρις. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πάντως, δεν παρέλειψε να μοιράσει non paper για την… κωλοτούμπα του Μητσοτάκη που είπε στον Ζάεφ ότι πρέπει και οι δύο να φροντίσουν για τη συνεπή εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Τα φιλοκυβερνητικά Μέσα, από την άλλη, μετέδωσαν πως ο Μητσοτάκης είπε στον Ζάεφ ότι ο ίδιος δε θα υπέγραφε τη Συμφωνία των Πρεσπών, όμως, θα τη σεβαστεί και γι' αυτό πρέπει και ο Ζάεφ να φροντίσει να εφαρμοστούν τα σχετικά με τις ονομασίες των προϊόντων.
Αφού δεν έγινε η συνάντηση με τον Τραμπ, αναγκαστικά η προσοχή έπρεπε να εστιαστεί στη συνάντηση με τον Ερντογάν. Σαράντα πέντε λεπτά κράτησε η συνάντηση, καμιά δεκαπενταριά άτομα συμμετείχαν από τις δυο πλευρές, προετοιμασία δεν είχε γίνει, λογαριάστε ότι χρειαζόταν και μετάφραση επειδή ο Ερντογάν δεν μιλάει αγγλικά, οπότε μπορείτε να καταλάβετε ότι ήταν απλώς μια συνάντηση γνωριμίας, όπως μαζεύονται τα συμπεθέρια μετά το συμφωνημένο προξενειό. Παρά ταύτα, τα σχόλια που διοχέτευσε το επιτελείο Μητσοτάκη ήταν διθυραμβικά: «πήγε πολύ καλά», «νέο ξεκίνημα» και τα συναφή.
Τα ίδια τα έχουμε ακούσει πολλές φορές, καθώς ο Ερντογάν έχει συναντηθεί με όλους τους έλληνες πρωθυπουργούς από την εποχή του Σημίτη. Η τελευταία φορά που ακούσαμε τα ίδια ήταν μετά από τη συνάντηση Τσίπρα-Ερντογάν στην Αγκυρα, τον Φλεβάρη του 2019. Μάλιστα, ο Τσίπρας έγινε ο πρώτος έλληνας πρωθυπουργός που επισκέφτηκε τη Χάλκη, γεγονός που χαιρετίστηκε ως η αυγή μιας νέας εποχής στις σχέσεις των δύο χωρών. Δε χρειάζεται να θυμίσουμε τι ακολούθησε. Η ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών έφτασε στο ζενίθ, ιδιαίτερα με την «κρίση των τδρογονανθράκων» και την εισβολή του τουρκικού στόλου στην κυπριακή ΑΟΖ για (πραγματικές ή εικονικές αδιάφορο) γαιωτρήσεις. Μόλις την περασμένη εβδομάδα Μητσοτάκης και Αναστασιάδης εξαπέλυαν μύδρους κατά της Τουρκίας, απειλώντας ακόμα και με προσφυγή στον ΟΗΕ. Και ξαφνικά, την Τετάρτη όλα έγιναν μέλι γάλα.
Πρόκειται φυσικά για προπαγάνδα. Μας δουλεύουν κανονικότατα. Τι καινούργιο είχε να προσφέρει ο Κούλης στον Ερντογάν, που δεν του το είχε προσφέρει ο Τσίπρας; Το γοητευτικό του χαμόγελο; Οποιος ξέρει από διεθνή διπλωματία αντιλαμβάνεται ότι η συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στη Νέα Υόρκη ήταν μια συνάντηση γνωριμίας. Εθιμοτυπικές είναι, άλλωστε, όλες σχεδόν οι συναντήσεις που γίνονται στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ. Ο Ερντογάν δεν είχε κανένα λόγο να χαλάσει το κλίμα για τη χώρα του σε μια εθιμοτυπική συνάντηση με τον Μητσοτάκη. Το πραγματικό παζάρι για όλα τα ανοιχτά ζητήματα της περιοχής και τη στρατηγική του τουρκικού καπιταλισμού δε θα το κάνει με τον Μητσοτάκη αλλά με τους ιμπεριαλιστές ηγέτες. Και βέβαια, η σκληρή τουρκική στάση στο Κυπριακό δεν άλλαξε, όπως θα διαβάσετε σε άλλες στήλες. Αυτή η στάση υπαγορεύεται από τις στρατηγικές επιδιώξεις της Τουρκίας και δε θ' αλλάξει επειδή «πήγε καλά» ο καφές με τον Κούλη.
Για τους αμερικανούς «επενδυτές» με τους οποίους συναντήθηκε ο Μητσοτάκης τα είπαμε και στο προηγούμενο φύλλο. Μόνο ραντιέρηδες, μεγαλοτζογαδόρους του χρηματιστήριου που διψούν για «αίμα» και που μετακινούν τα κεφάλαια που διαχειρίζονται με την ίδια ταχύτητα που οδηγούν τα πανάκριβα αυτοκίνητά τους. Αμεσες επενδύσεις στην Ελλάδα δεν κάνει και δε σχεδιάζει να κάνει το αμερικάνικο μονοπωλιακό κεφάλαιο. Οι μόνες εταιρίες που εκδηλώνουν ενδιαφέρον αυτή την περίοδο είναι δυο εταιρίες καζίνο που θέλουν να πάρουν την άδεια για το καζίνο στο Ελληνικό και ήδη κατακλύζουν τον ελληνικό Τύπο με δελτία που δείχνουν πόσο σπουδαίες εταιρίες είναι. Μιλάμε για… ανάπτυξη, όχι παίξε γέλασε.
Αντιγράφουμε από το πρωτοσέλιδο της «Καθημερινής» την περασμένη Τετάρτη: «Ετοιμη είναι η συμφωνία για τις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα. Οι τελικές λεπτομέρειες διευθετήθηκαν έπειτα από έντονο παρασκήνιο και η τελετή υπογραφής θα πραγματοποιηθεί κατά την επίσκεψη του Μάικ Πομπέο (4-6 Οκτωβρίου). Η χρονική διάρκεια της νέας συμφωνίας είναι ανοιχτή σε βάθος χρόνου και μπορεί να ακυρωθεί μόνον εφόσον καταγγελθεί από τη μία ή την άλλη πλευρά. Στη συμφωνία οριοθετείται η αμερικανική παρουσία στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, αλλά και η διασπορά της σε Στεφανοβίκειο, Λάρισα και Σούδα»!
Για να λέμε του στραβού το δίκιο, πρόκειται για μια συμφωνία που την ετοίμασαν οι Τσιπροκαμμένοι. Ο Μητσοτάκης με τον Δένδια ίσως να έβαλαν τις τελευταίες πινελιές και να ήραν τις τελευταίες επιφυλάξεις, ώστε να επισπεύσουν την υπογραφή. Εκτός από τη Σούδα, που λειτουργεί εδώ και χρόνια ως αμερικάνικο έδαφος, οι Αμερικάνοι απλώνουν τις στρατιωτικές τους βάσεις σε όλη τη χώρα, από τον Εβρο μέχρι την Κρήτη, οπουδήποτε χρειάζονται στρατιωτικές εγκαταστάσεις σύμφωνα με το σχεδιασμό τους. Και χωρίς ημερομηνία λήξης! Το καθεστώς της χώρας-αποικίας ολοκληρώνεται σε όλα τα επίπεδα. Και ο αστικός πολιτικός κόσμος υμνεί την αμερικανοκρατία, όπως παλιά.
