Τα στιγμιότυπα που μεταδόθηκαν απ' όλα τα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία ότι του Κοντονή δεν του «ξέφυγε». Πήγε στη γενική συνέλευση της Ενωσης Εισαγγελέων Ελλάδας αποφασισμένος να «τα χώσει» στους δικαστικούς. Αυτοί ή θα έκαναν την πάπια, οπότε ο Κοντονής θα θριαμβολογούσε ότι τους «τσάκισε», ή θα σήκωναν το γάντι (όπως και έγινε), οπότε ο μεν Κοντονής θα έκανε μερικές κωλοτούμπες (μαθημένοι σ' αυτά οι συριζαίοι), το δε προπαγανδιστικό επιτελείο της κυβέρνησης θα έβρισκε τρόπο να οργανώσει μια αποπροσανατολιστική καμπάνια κατά της «διαφθοράς» και υπέρ της «διαφάνειας».
Το μόνο που μπορεί να μην είχαν λογαριάσει ήταν ότι το γάντι θα σήκωνε ο πρόεδρος του ΣτΕ Σακελλαρίου, δικαστής που η σημερινή κυβέρνηση τοποθέτησε στην προεδρία του ΣτΕ και θεωρούμενος ως «υπεράνω υποψίας», δεδομένου ότι είχε ταχθεί απροκάλυπτα υπέρ του νόμου Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες και είχε κάνει τα πάντα (ακόμα και κραυγαλέες υπερβάσεις αρμοδιοτήτων) προκειμένου να σχηματίσει πλειοψηφία υπέρ του νόμου. Τελικά δεν τα κατάφερε (έχασε με οριακή πλειοψηφία), οπότε αποκτά συμβολική σημασία ο εξαιρετικά σκληρός (και ασυνήθιστος για δικαστή) τρόπος με τον οποίο απάντησε στον Κοντονή, αφού προηγουμένως προσπάθησε να τον διακόψει: «Ηλπιζα να είχε τερματιστεί η στείρα αντιπαράθεση Δικαιοσύνης και κυβέρνησης. Είδα όμως η αντιπαράθεση αυτή να αναζωπυρώνεται σήμερα σε αυτή την αίθουσα από τον ίδιο τον υπουργό Δικαιοσύνης. Καταγγέλλω από αυτό το βήμα ωμή παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης. Υποδείξεις δεν δεχόμεθα από πουθενά». Αφού τον κατήγγειλε, απευθύνθηκε και ευθέως στον Κοντονή: «Υπάρχουν όρια στα λόγια. Παρουσία μου, κύριε υπουργέ, ήταν άκαιρη η παρέμβασή σας. Λυπάμαι πολύ που αναγκάζομαι να υιοθετήσω τέτοιους τόνους».
Ο Κοντονής, σκούπισε τα σάλια από το πρόσωπό του και άρχισε τις γνωστές κωλοτούμπες: Δεν είπαμε ότι υπάρχουν επίορκοι δικαστές. Δεν είπαμε ότι οι δικαστικοί θέλουν να κρύψουν παράνομα προϊόντα. Δε θα κάνω κανένα περαιτέρω σχόλιο, και οι κρίνοντες κρίνονται. «Ο σεβασμός στη Δικαιοσύνη είναι κορωνίδα της πολιτικής μας και όσοι μιλούν διαφορετικά είναι κακόπιστοι και υποτιμούν τις κυβερνητικές προτάσεις. Πέφτουμε από τα σύννεφα όταν ακούμε για ωμές παρεμβάσεις».
Τι έχουμε εδώ; Ενα ακόμα επεισόδιο ανάμεσα σε δυο πόλους του συστήματος εξουσίας. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διέπονται από απόλυτη αλαζονεία. Σε επίπεδο δημόσιας διοίκησης κάνουν ό,τι γουστάρουν, αγνοώντας νόμους και ιεραρχία. Το κάνουν προς όφελος καπιταλιστικών συμφερόντων και έχουν τη βεβαιότητα ότι κανένας δε θα τους ζητήσει λογαριασμό. Με τον ίδιο τρόπο που μια σύμβουλος του Φλαμπουράρη απευθύνεται στον Δασάρχη Πειραιά και τον διατάζει να αποχαρακτηρίσει τα δάση του Ελληνικού, επειδή αυτό είναι μνημονιακή υποχρέωση, απευθύνθηκε και ο Κοντονής στη δικαστική κάστα. Μόνο που δε λογάριασε ότι αυτοί δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά κάστα, βολεμένη με την ισοβιότητα και έχοντας εδώ και πολλές δεκαετίες δημιουργήσει την παράδοση του πυλώνα εξουσίας. 'Η οι συριζαίοι θα καταφέρουν να δημιουργήσουν έναν δικό τους αξιόλογο πυρήνα μέσα σ' αυτή την κάστα, ώστε να επηρεάζουν τις εσωτερικές της ισορροπίες, ή θα βρίσκονται διαρκώς απέναντί της και θα εισπράττουν ροχάλες, σαν αυτή που έριξε στον Κοντονή ο Σακελλαρίου.
Φυσικά, η μνημονιακή αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ που τη στηρίζουν δεν άφησαν να πάει χαμένη η ευκαιρία για να πλήξουν την κυβέρνηση. Ο ελληνικός λαός, όμως, ας σκεφτεί σε τι τον έχουν ωφελήσει είτε η κυβέρνηση είτε η δικαστική κάστα. Η μνημονιακή πολιτική φέρει την υπογραφή των μεν (κυβέρνηση) και την επικύρωση των δε (αστική Δικαιοσύνη). Δεν έχει, λοιπόν, κανένα λόγο ο ελληνικός λαός να πάρει το μέρος της μιας ή της άλλης πλευράς σ' αυτόν τον «καυγά για το πάπλωμα».
