Ο εθνικισμός ενώνει…

Ο ντόρος έγινε με τις υπογραφές διάφορων καλλιτεχνών που ζητούσαν δημοψήφισμα για τη Συμφωνία των Πρεσπών, τις οποίες μάζευε η Αφροδίτη Μάνου, εισπράττοντας ως ανταμοιβή μια θέση ομιλήτριας στο εθνικοφασιστικό συλλαλητήριο της πλατείας Συντάγματος. Μια ματιά, όμως, στη λίστα με τις «βαριές» υπογραφές που ζητούν δημοψήφισμα μας αποκαλύπτει την αγαστή συνύπαρξη ακροδεξιών (ακόμα και ανοιχτά φασιστών) με υποτιθέμενους αριστερούς.
 
Ο εθνικισμός ενώνει (όπως ο χρυσός, για να θυμηθούμε ένα παλιό διαφημιστικό σλόγκαν). Οπως γράφουν και οι ίδιοι, είναι «άνθρωποι με διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές» και η συνύπαρξή τους «αντικατοπτρίζει την ίδια την πολυμορφία της δημοκρατίας» (καλύτερο πλυντήριο δε θα μπορούσαν να βρουν οι ακροδεξιοί).
 
Ο μπαξές έχει απ' όλα τα ζαρζαβατικά. Από τον (γνωστό και μη εξαιρετέο πλέον) απόστρατο στρατηγό Φραγκούλη Φράγκο (δε χρειάζεται να θυμίσουμε αυτά που έλεγε ως κεντρικός ομιλητής στο πρώτο εθνικοφασιστικό συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης) και τον πρώην αξιωματικό της ΚΥΠ Σάββα Καλεντερίδη, μέχρι τον Παπαθεμελή (πού είχε εξαφανιστεί αυτή η ψυχή;) και τον μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ (κι αυτός δε χρειάζεται συστάσεις) και από τους προέδρους της Παμμακεδονικής Ενωσης Αμερικής, Φιλιππίδη και της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, Γαλάτουλα, μέχρι τους… αριστερούς Ρινάλντι, Καραμπελιά και Πισσία.
 
Και μη ρωτήσετε «καλά, δε ντράπηκαν οι τελευταίοι να συνυπογράψουν με τους προηγούμενους;». Η απάντηση είναι αυτονόητη: δε ντράπηκαν, γιατί ο εθνικισμός ενώνει.