Αγράμματος (και όχι μόνο)

«Ή εγώ δεν διάβαζα καλά τον Λένιν όταν ήμουν μικρός ή εσείς κάτι δεν κάνετε καλά, διότι η αυτοδιάθεση των λαών και των κινημάτων ήταν ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της επαναστατικής αντίληψης του κομμουνιστικού κινήματος». Το ξεστόμισε και αυτό ο Τσίπρας στη Βουλή, προσπαθώντας να κάνει πολεμική στον Περισσό. Και, φυσικά, απέδειξε για μια φορά ακόμα την πολιτική αγραμματοσύνη του (την οποία τόσες φορές έχουμε σχολιάσει).
 
Δεν ξέρουμε αν ξεφύλλισε ποτέ στα νιάτα του, όταν ήταν κνίτης στο Πολυτεχνείο, κάνα βιβλίο του Λένιν, σίγουρα πάντως δε διάβασε τα σχετικά με το εθνικό ζήτημα (πέραν του γεγονότος ότι κι απ' αυτά που διάβασε δε θυμάται τίποτα – δεν τον ενδιέφερε να θυμάται, άλλες ήταν οι φιλοδοξίες του). Γιατί ο Λένιν δε μίλησε για «αυτοδιάθεση των λαών», αλλά για αυτοδιάθεση των εθνών. Οι λαοί μπορεί να είναι και πολυεθνικές οντότητες. Ο Λένιν το γνώριζε, ο Τσίπρας όχι.
 
Και βέβαια, ο Λένιν δεν έχει μιλήσει ποτέ για «αυτοδιάθεση των κινημάτων». Εναντι τίνος να αυτοδιατεθούν τα κινήματα; Ο Τσίπρας κάτι έχει ακούσει -την περίοδο που ανακατευόταν με τους λεγόμενους κινηματικούς- για την «αυτονομία των κινημάτων», που είναι ένα από τα αγαπημένα σλόγκαν των τελευταίας κοπής ευρωαναθεωρητών (πάνω σ' αυτό το ιδεολόγημα οικοδομήθηκαν τα διάφορα «Φόρουμ» των δεκαετιών του 1990 και του 2000). Τι «αυτονομία» τι «αυτοδιάθεση», στη σκέψη ενός θεωρητικά αναλφάβητου το ίδιο κάνει. Κι όταν ο θεωρητικά αναλφάβητος είναι και πολιτικός τυχοδιώκτης, δεν έχει κανένα δισταγμό να φορτώσει την παπάρα του στον Λένιν.
 
Πολλά ακόμα μπορεί να πει κανείς για το τσιράκι των ιμπεριαλιστών, το χαϊδεμένο παιδί της Μέρκελ και του Τραμπ, που παριστάνει και τον… ολίγον λενινιστή. Οταν όμως είσαι εθνικιστής και καμαρώνεις για την κληρονομιά της αρχαίας Μακεδονίας (και της αρχαίας Ελλάδας, βεβαίως, βεβαίως), την οποία κατάφερες «να πάρεις πίσω» από τη σλαβομακεδονική αστική ηγεσία, έχεις πάρει διαζύγιο και από τον λενινισμό και από τον μαρξισμό. Από τη φιλοσοφία και την κοινωνιολογία του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού (φανταζόμαστε ότι στα νιάτα του κάτι σχετικό πρέπει να έχει ακούσει ο Τσίπρας). Τα σύγχρονα έθνη είναι δημιουργήματα του καπιταλισμού, από την εποχή που αυτός άρχισε να αναπτύσσεται εντός των φεουδαρχικών καθεστώτων. Δεν είναι δημιουργήματα των αρχαίων δουλοκτητικών κοινωνιών και κρατών. Ακόμα και αστοί κοινωνιολόγοι και ιστορικοί τοποθετούν την εθνογένεση στη «νεωτερικότητα» (δικός τους ο όρος).
 
Πού να τα ξέρει όμως αυτά ο Τσίπρας; Αυτός φαντασιώνεται ότι είναι απόγονος των αρχαίων Ελλήνων και Μακεδόνων (με τον ίδιο τρόπο που το φαντάζεται ο τύπος με την αποκριάτικη στολή που παριστάνει τον μακεδόνα πολεμιστή) και θεωρεί ότι η αρχαία γραμματεία και γενικά ο αρχαίος πολιτισμός αποτελεί κληρονομιά του. Για έναν μαρξιστή, όμως, που γνωρίζει στοιχειωδώς τη θεωρία, ο αρχαίος πολιτισμός είναι κληρονομιά ολόκληρης της ανθρωπότητας και όχι κληρονομιά των Νεοελλήνων. Η ελληνική αστική τάξη, με «πύργο» της τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο κατασκεύασε το σόφισμα της τρισχιλιετούς συνέχειας του ελληνικού έθνους. Ενα σόφισμα αντιεπιστημονικό, το οποίο στη συνέχεια αποτέλεσε και τη βάση της ιδεολογίας της «Μεγάλης Ιδέας», η οποία οδήγησε σε τόσους τυχοδιωκτισμούς, επισώρευσε μύρια δεινά επί του ελληνικού λαού και κράτησε την Ελλάδα στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση, την παρακμή και την υπανάπτυξη.