► Ο πέμπτος τελικός του πρωταθλήματος μπάσκετ ήταν ο καλύτερος της φετινής σειράς και ένα από τα πιο όμορφα παιχνίδια των τελευταίων χρόνων. Οι δυο ομάδες έβγαλαν στο παρκέ ό,τι καλύτερο μπορούσαν να εμφανίσουν και όπως είχαμε προβλέψει (μετά από πολύ καιρό μας βγήκε πρόβλεψη) ο Παναθηναϊκός εκμεταλλευόμενος το «βάθος» του πάγκου κατέκτησε τον τίτλο στις λεπτομέρειες. Εκτός από το αγωνιστικό μέρος, το παιχνίδι κύλησε ομαλά και στις εξέδρες, αφού παρά τη μεγάλη ένταση και την κρισιμότητα του αγώνα, δεν δημιουργήθηκαν ιδιαίτερα παρατράγουδα (μερικές δεκάδες σπασμένα καθίσματα στην πλευρά των οπαδών του Ολυμπιακού είναι μικρές παράπλευρες απώλειες).
Σχολιάζοντας τον πέμπτο τελικό πρέπει να τονίσουμε ότι ο Παναθηναϊκός είχε υπομονή στο παιχνίδι του και την εμπειρία να διαχειριστεί σωστά την εξέλιξη του αγώνα. Ο Ομπράντοβιτς πήρε την ρεβάνς από τον Γκέρσον και κατάφερε να τον αιφνιδιάσει με τη συμμετοχή του Αλβέρτη και του Παπανικολάου, ο οποίος ήρθε από το πουθενά, αλλά ήταν ίσως το πιο δυνατό όπλο των πράσινων στην αρχή του παιχνιδιού, δίνοντας λύσεις τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση (ο Γκέρσον επέλεξε να του «αφήσει» το σουτ και ο παίχτης του Παναθηναϊκού τον τιμώρησε με 10 πόντους). Ενα ακόμη σημείο που πρέπει να τονιστεί είναι η υπομονή του Παναθηναϊκού, κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο, να «παίξει» μέσα στην ρακέτα του Ολυμπιακού και να εκμεταλλευτεί την εμπειρία των Μπατίστ και Τομάσεβιτς, για να τσακίσει την αμυντική λειτουργία των ερυθρόλευκων, αλλά και για να δημιουργήσει προϋποθέσεις για ελεύθερα σουτ από τους περιφερειακούς.
Σε αντίθεση με τα τέσσερα προηγούμενα παιχνίδια, ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος στο πρώτο ημίχρονο, αλλά τραγικός στο 3ο δεκάλεπτο (που σημειωτέον ήταν το καλό του στα προηγούμενα παιχνίδια, όταν κατάφερνε να έχει τον έλεγχο του παιχνιδιού και έδειχνε ικανός να «σπάσει» την έδρα και να πάρει τον τίτλο του πρωταθλητή). Η επιλογή όμως του Ομπράντοβιτς να τον «χτυπήσει» στο δικό του δυνατό σημείο με την έναρξη του 3ου δεκάλεπτου, άλλαξε την εικόνα του αγώνα και αποπροσανατόλισε τους ερυθρόλευκους, οι οποίοι δεν κατάφεραν να ξαναμπούν στο πνεύμα του.
Η γενική εικόνα του 5ου τελικού ήταν καλύτερη από τους άλλους τέσσερις και πιστεύω ότι ήταν και αρκετά ποιοτικός. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι είδαμε φάσεις στην επίθεση που προέρχονταν από πιστή εφαρμογή των συστημάτων, πολύ καλές άμυνες και προσωπικές ενέργειες που αποδείκνυαν την προσωπικότητα των παιχτών των δυο ομάδων. Εκτός από τον Ομπράντοβιτς, «ρεβάνς» με την εμφάνισή του στον τελικό πήρε και ο Μπατίστ. Ο σέντερ του Παναθηναϊκού στα προηγούμενα παιχνίδια δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τους ψηλούς του Ολυμπιακού και στον 4ο τελικό είχε εκτεθεί από τους Βασιλόπουλο και Μπουρούση. Την περασμένη Τετάρτη ήταν όμως συγκλονιστικός και δίκαια του απονεμήθηκε ο τίτλος του MVP. Πρώτος σκόρερ στον αγώνα με δεκαπέντε πόντους, πρώτος στα ριμπάουντ με εννέα, τρεις ασίστ, έξι κερδισμένα φάουλ και με αρκετές βοήθειες στην άμυνα, εξουδετέρωσε τον έναν μετά τον άλλο τους ψηλούς του Ολυμπιακού και δικαίωσε τον προπονητή του που επέλεξε να μεταφέρει το παιχνίδι μέσα στην ρακέτα.
Ο χώρος της «Κ» δεν μας φτάνει για να σχολιάσουμε ξεχωριστά κάθε παίχτη (ίσως να μην έχει σημασία), όμως η συνολική εικόνα που παρουσίασαν οι δυο ομάδες μας επιτρέπει να πούμε, σε συνδυασμό και με το όσα διαδραματίστηκαν στα υπόλοιπα τέσσερα παιχνίδια, ότι μπορούμε να μιλάμε για μια νέα σελίδα στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Η αυτοκρατορία που δημιούργησαν τα προηγούμενα χρόνια οι Γιαννακοπουλαίοι άντεξε στο φετινό πρωτάθλημα, αλλά νιώθουν πλέον την καυτή ανάσα των ερυθρόλευκων. Οι πρώτες τους δηλώσεις μετά την κατάκτηση του τίτλου, δείχνουν ότι έχουν πάρει τα μηνύματα των καιρών και δείχνουν διατεθειμένοι να βάλουν ξανά το χέρι στην τσέπη και να ενισχύσουν περαιτέρω την ομάδα τους. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τη δυναμική «επαναφορά» των ερυθρόλευκων στο προσκήνιο και τη δηλωμένη πρόθεση των Αγγελοπουλαίων να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο το έμψυχο δυναμικό της ομάδας τους, μας προϊδεάζει ότι το επόμενο πρωτάθλημα θα είναι ακόμη πιο συναρπαστικό για την υπόθεση τίτλος. Σε αντίθεση με την εικόνα που έχει το ελληνικό πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο, όπου κυριαρχεί η μιζέρια και η απαξίωση, το μπάσκετ δείχνει ότι τουλάχιστον σε επίπεδο κορυφής έχει βρει τον τρόπο να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον των φίλων του.
► Αναγνώστης της στήλης και οπαδός του ΠΑΟΚ ο Χάρης, εξέφρασε αντιρρήσεις για τον τίτλο που χρησιμοποιήσαμε στο προηγούμενο φύλλο και για το γεγονός ότι δεν δώσαμε περίοδο χάριτος στο νέο πρόεδρο της ΠΑΕ ΠΑΟΚ. «Θεόδωρος όπως λέμε Θεμιστοκλής» ήταν ο τίτλος και ο Χάρης μας ρωτάει γιατί βιαστήκαμε να ταυτίσουμε την προσπάθεια του Ζαγοράκη με αυτή του Νικολαΐδη. Με αφορμή τις παρατηρήσεις του και επειδή είμαστε «υποχρεωμένοι» να δώσουμε μια απάντηση, θα θυμίσουμε ότι όταν ο Ντέμης (τότε μπορούσαμε να τον αποκαλούμε ακόμη με αυτό το όνομα) ανέλαβε να «σώσει» την ΑΕΚ, είχαμε γράψει ότι ή θα αποτύχει η προσπάθειά του και θα παραμείνει ο Ντέμης που αγαπήσαμε ή θα «πετύχει» και θα μεταλλαχθεί στον καπιταλιστή Θεμιστοκλή Νικολαΐδη. Οι εξελίξεις μας δικαίωσαν. Ο Νικολαΐδης «πέτυχε» να δημιουργήσει τη νέα ΑΕΚ, η οποία του δίνει κέρδη, αλλά δεν έχει σχέση με την ΑΕΚ που θέλουν οι οπαδοί της και δεν εκφράζει αξίες που απαιτεί η ιστορία της.
Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση του Ζαγοράκη. Ο νέος πρόεδρος του ΠΑΟΚ ή θα αποτύχει και θα παραμείνει ο Θοδωρής που αγάπησαν οι οπαδοί του Δικεφάλου ή θα «πετύχει» και θα γίνει Θεόδωρος. Δυστυχώς, ο καπιταλισμός έχει σαν μοναδικό σκοπό το κέρδος και αδιαφορεί για οτιδήποτε άλλο και ιδιαίτερα για τις αξίες και τα ιδανικά που «κουβαλούν» μαζί τους από γενιά σε γενιά οι οπαδοί της ομάδας, συνεπώς οι εξελίξεις είναι προδιαγεγραμμένες. Για το λόγο αυτό, δεν «δώσαμε» περίοδο χάριτος. Γιατί δεν υπάρχει λόγος. Ο Ζαγοράκης θα λειτουργήσει σαν καπιταλιστής και θα προσπαθήσει να βγάλει τον ΠΑΟΚ από το οικονομικό και διοικητικό αδιέξοδο που βρίσκεται σήμερα, όμως κάθε «πετυχημένο» βήμα του προς την κατεύθυνση αυτή θα συνοδεύεται και από ένα στάδιο μετάλλαξής του από Θοδωρή σε Θεόδωρο. Και στο τέλος της πορείας αυτής ο νέος ΠΑΟΚ θα έχει σωθεί, θα πρωταγωνιστεί και πάλι στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όμως ο φίλος και σύντροφος Χάρης δεν θα νιώθει καλά με τον πρόεδρο της ομάδας Θεόδωρο Ζαγοράκη, όπως συμβαίνει σήμερα με τους οπαδούς της ΑΕΚ και την Original.
► Η άνοδος του Αστέρα Τρίπολης στη Σούπερ Λίγκα σημαίνει μια νέα εποχή για το ποδόσφαιρο της Πελοποννήσου. Μετά από χρόνια υπάρχει μια ομάδα από το μεγαλύτερο και το ομορφότερο νησί της Ελλάδας στη μεγάλη κατηγορία. Το γεγονός αυτό είναι για όλους εμάς που καταγόμαστε από την Πελοπόννησο μια καλή ευκαιρία για να δώσουμε πνοή στο όραμα γενιών και γενιών του νησιού και να προπαγανδίσουμε από τις εξέδρες του εθνικού σταδίου της Τρίπολης το σύνθημα για τη δημιουργία ανεξάρτητου Πελοποννησιακού κράτους.
Ας σοβαρευτούμε. Η παρουσία του Αστέρα στη μεγάλη κατηγορία δεν είναι προϊόν μιας οργανωμένη προσπάθειας στο «νησί» για την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου, αλλά οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο γεγονός ότι οι καπιταλιστές που έχουν στην ιδιοκτησία τους την ομάδα κατάγονται από την περιοχή και έχουν ρίξει ένα καράβι φράγκα για να την ανεβάσουν στη μεγάλη κατηγορία και να πετύχουν την προσωπική τους προβολή και την προώθηση των όποιων επιχειρηματικών σχεδιασμών τους. Πριν μερικά χρόνια, κάτι ανάλογο είχε γίνει με την Καλαμάτα του Παπαδόπουλου και τον Πανηλειακό του Σταυρόπουλου. Ομάδες που βολόδερναν στο περιφερειακό πρωτάθλημα βρέθηκαν ξαφνικά στη μεγάλη κατηγορία και μόλις οι πρόεδροί τους σταμάτησαν για τους δικούς του λόγους να «επενδύουν» σ’ αυτές ξαναγύρισαν στην αφετηρία τους, χωρίς να έχουν αφήσει την παραμικρή παρακαταθήκη στο ποδόσφαιρο της Πελοποννήσου. Δεν είμαστε προφήτες για να μαντέψουμε αν το ίδιο θα γίνει και στην περίπτωση του Αστέρα, αν και το πιθανότερο είναι να επαναληφθεί η ιστορία. Εξαίρεση αποτελεί η περίπτωση της Παναχαϊκής, της μοναδικής ομάδας που έχει να επιδείξει ιστορία. Η ομάδα της Πάτρας τα τελευταία χρόνια βολοδέρνει στη Γ’ Εθνική, όμως το γεγονός ότι υπάρχουν οπαδοί που ενδιαφέρονται γι΄αυτήν και παρακαταθήκες από την μεγάλη ομάδα της εποχής του Κώστα Δαβουρλή, δεν επιτρέπει στους εκάστοτε «σωτήρες» της να αποφασίζουν εν λευκώ για την τύχη της. Ο υποφαινόμενος δεν έχει καθόλου καλές σχέση με την Πάτρα, όμως δεν μπορούμε να μην παραδεχτούμε ότι σοβαρή προσπάθεια για να δημιουργηθεί μια ανταγωνιστική ποδοσφαιρική ομάδα από το «νησί» μπορεί να γίνει μόνο αν έχει σχέση με την Παναχαϊκή.
Κος Πάπιας
