Αν ο Στ. Θεοδωράκης είχε διατελέσει πολιτικός συντάκτης (και όχι τηλεοπτικός κλαψιάρης «ειδικών αποστολών»), θα ήξερε πως όταν αρχίζεις και συζητάς ένα θέμα, σε συνθήκες που δεν είναι ευνοϊκές για σένα, τότε ομολογείς δημόσια ότι το θέμα υπάρχει και στην πραγματικότητα πριμοδοτείς αυτό που θέλεις ν’ αποφύγεις. Και τότε, δε θα έλεγε ποτέ τα εξής: «Το Ποτάμι ή θα συνεχίσει αυτόνομο ή θα διαλυθεί. Δεν θα γίνει πάντως συμπλήρωμα στην ΝΔ – το ΠΑΣΟΚ – τον ΣΥΡΙΖΑ. Και παρακαλούνται όσοι πρεσβεύουν συγκολλήσεις, παζάρια, εκπτώσεις και ομαδικές φωτογραφίες με ό,τι αυτοπροσδιορίζεται κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά, να επιλέξουν μια ακτή και να βγουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα συνεργασθούμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα συμβιβαστούμε. Αλλά θα παραμείνουμε Ποτάμι».
Αυτά ισοδυναμούν με αποκάλυψη των φυγόκεντρων τάσεων που ήδη υπάρχουν στο Ποτάμι. Απ’ όσο ξέρουμε, δημόσια υπέρ της συνεργασίας με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη τάχθηκε μόνο ο Τατσόπουλος, ο οποίος δεν είναι βουλευτής. Μετά τη δήλωση Θεοδωράκη ξέρουμε ότι είναι περισσότεροι αυτοί που θέτουν τον ίδιο «προβληματισμό» στα εσωτερικά διαβούλια του Ποταμιού. Μπορούμε, μάλιστα, να φανταστούμε ποιοι είναι αυτοί που αδημονούν να πάνε στη Δημοκρατική Συμπαράταξη για να συναντήσουν τους παλιούς τους φίλους από τη ΔΗΜΑΡ, που βρήκαν στη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ το απάγκιο τους, αφού περιπλανήθηκαν σε τρικυμισμένες θάλασσες ακολουθώντας τον κυρ-Φώτη στις προσωπικές του αναζητήσεις τον τελευταίο χρόνο.
Ο Θεοδωράκης νομίζει ότι μπορεί να κρατήσει το Ποτάμι ως σχήμα και απειλεί ότι θα το διαλύσει. Τότε ήταν που θα διευκόλυνε εκείνους που προτείνουν να γίνει έγκαιρα η μετανάστευση προς τη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Θα τους απάλλασσε από κάθε αναστολή. Το μόνο βέβαιο είναι πως το Ποτάμι είναι υπό διάλυση. Αν κατέβαινε στις επόμενες εκλογές, θα είχε την τύχη που είχε η ΔΗΜΑΡ το Γενάρη του 2015. Επομένως, αυτοί που κατάφεραν να εκλεγούν βουλευτές πρέπει να κοιτάξουν το μέλλον τους. Κι επειδή δε θέλουν να πάνε στον ΣΥΡΙΖΑ (όπου ενδεχομένως και να μην τους θέλουν), η μόνη πρακτική λύση γι’ αυτούς είναι η Δημοκρατική Συμπαράταξη, η οποία μάλιστα αρχίζει να συγκροτείται ως μετωπικό σχήμα (γίνονται παζάρια για ένταξη της Διαμαντοπούλου και του Ραγκούση με τα «μαγαζάκια» τους).
Υπάρχουν, βέβαια, και οι νεοφιλελεύθεροι που ακούνε ΠΑΣΟΚ και παθαίνουν παράκρουση. Αυτοί κάλλιστα μπορούν να πάνε στη ΝΔ, απαντούν οι κεντροαριστεροί. Και γιατί να νοιαστούν για την «κακιά μάγισσα» και την παρέα της, που έχουν τον ανθρωποδιώκτη;
Σύντομα, ο Θεοδωράκης θα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα: ή διαπραγματεύεται για ένταξη στη Δημοκρατική Συμπαράταξη (με ολόκληρη την κοινοβουλευτική ομάδα του Ποταμιού είναι βέβαιο ότι μπορεί να πιάσει καλή «τιμή» στη διαπραγμάτευση) ή κάποιες ομάδες από το Ποτάμι θα κάνουν μόνες τους αυτή τη διαπραγμάτευση (το πιθανότερο είναι ότι παρασκηνιακά έχουν αρχίσει). Το Ποτάμι ως τέτοιο σύντομα θα ανήκει στην πολιτική ιστορία, ως ένας ακόμη διάττων αστέρας που έπαιξε ένα μικρό ρόλο σε μια μεταβατική εποχή.
