«Χέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί». Αυτό είναι το σχόλιο που θα έκανε ένας απλός λαϊκός άνθρωπος παρακολουθώντας όλο τον πολιτικοδημοσιογραφικό ορυμαγδό μετά τη δημοσιοποίηση του «Μανιφέστου των 58». Αφού τα πράγματα είναι καθαρά. Ανθρωποι του Βενιζέλου, συν τα ορφανά του Σημίτη, συν κάμποσοι ΔΗΜΑΡίτες (απ’ αυτούς που δεν ήθελαν την αποχώρηση από τη συγκυβέρνηση) ανέλαβαν να συγκροτήσουν την ελληνική «Ελιά», έτσι που να στριμώξουν τον Κουβέλη και –αν μπορέσουν– να τον σύρουν σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ.
Ο Βενιζέλος, θέλοντας και μη, στήριξε αυτή την προσπάθεια, μολονότι κινδυνεύει να βρεθεί όμηρος αυτών των «ουδέτερων». Δεν είχε όμως άλλη λύση. Ο εφιάλτης ενός ΠΑΣΟΚ με μονοψήφιο εκλογικό ποσοστό στοιχειώνει τον ύπνο του. Σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι αρχηγός ενός ανύπαρκτου κόμματος και θα πρέπει να συρθεί στην «Ευρωπαϊκή Ελλάδα» που αποτελεί ένα από τα μελλοντικά «πρότζεκτ» του Σαμαρά. Ο μόνος τρόπος να αποφύγει τον πολιτικό του θάνατο είναι να τραβηχτεί για ένα διάστημα στην άκρη, να αφήσει άλλους να δημιουργήσουν την «Ελιά», να κρύψει τη γύμνια του ΠΑΣΟΚ πίσω από κάποιο ποσοστό οριακά πάνω από το 10% και να περιμένει «καλύτερες μέρες» στο μέλλον. Γι’ αυτό και προσκύνησε τον Σημίτη, καταφέρνοντας να τον έχει παρόντα στη φιέστα για τα γενέθλια του ΠΑΣΟΚ.
Ο Σημίτης δεν κρατήθηκε. Αυτός που για να του πάρεις δήλωση πρέπει να φτύσεις αίμα (έτσι τονίζει την υποτιθέμενη σημαντικότητά του), στήθηκε με προθυμία μπροστά στις κάμερες για να δηλώσει ότι στηρίζει την «κίνηση των 58». Περιττεύει να πούμε ότι ο Σημίτης δεν δίνει δεκάρα για τον Βενιζέλο ή για το ΠΑΣΟΚ. Την πάρτη του και μόνο σκέφτεται. Δεν αποκλείεται, λοιπόν, να τον δούμε επικεφαλής του ευρωψηφοδέλτιου της «Ελιάς», για να επανακάμψει στις αγαπημένες του Βρυξέλλες και να διεκδικήσει ίσως κάποιο περιφερειακό ρόλο στο ευρωσύστημα.
Ο Κουβέλης, από την άλλη, έχει διαφορετικό σχεδιασμό, γι’ αυτό και η ΔΗΜΑΡ υποδέχτηκε ψυχρά την κίνηση των «58», ενώ όταν είδε το θόρυβο που έστησαν τα ΜΜΕ του Ψυχάρη και του Μπόμπολα έσπευσε να την απορρίψει, κλείνοντας το δρόμο σε κάθε μορφή συνεργασίας που θα περιλαμβάνει και το ΠΑΣΟΚ. Ζορίστηκε να το κάνει αυτό ο Κουβέλης, όμως ήταν αναγκασμένος εκ των πραγμάτων να το κάνει γρήγορα, για να μην αφήσει να σέρνονται φήμες ότι «το βλέπει», «τον ενδιαφέρει» και τα παρόμοια. Εμμέσως πλην σαφώς ξεκαθάρισε ότι η «Κεντροαριστερά» έχει δύο πόλους, έναν αυτόν που χτίζει το ΠΑΣΟΚ με φερετζέ τους «58» και έναν αυτόν που χτίζει ο Κουβέλης με τον Λοβέρδο, φιλοδοξώντας να τραβήξει και κάποιους ακόμη πρώην Πασόκους. Οχι, πάντως, τον Μόσιαλο, που έσπευσε να προστεθεί στους «58».
Περιττεύει, βέβαια, να πού-με ότι δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς με τις «αρχές» του Κουβέλη. Δεν συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ, με το οποίο ήταν στην ίδια κυβέρνηση μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού. Και συνεργάζεται με τον Λοβέρδο, έναν από τους πιο λυσσασμένους «μνημονιακούς», ο οποίος εξακολουθεί να καμαρώνει ότι πέρασε από δύο υπουργεία και κατάφερε να ξεπατώσει την Κοινωνική Ασφάλιση και την Υγεία!
Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Σε αντίθεση με τον Βενιζέλο που τρέμει μονοψήφιο εκλογικό ποσοστό, στον Κουβέλη αρκεί ακόμη και μια ΔΗΜΑΡ του 3%, γιατί στόχος του είναι η προσωπική του επιβίωση, ώστε να προβάλει ως υποψήφιος για διάδοχος του Παπούλια στην προεδρία της Δημοκρατίας. Και σέρνει όλη τη ΔΗΜΑΡ πίσω απ’ αυτό το στόχο. Ξέρει πολύ καλά ότι σύντομα θα χάσει κι άλλα στελέχη (θα πάνε με την «Ελιά»), αλλά θεωρεί πως μπορεί να μείνει οριακά πάνω από το 3%, έστω και με την προσθήκη μόνο του… Καστανίδη.
Αναμένεται, λοιπόν, τους επόμενους μήνες ένα σκληρό μπρα-ντε-φερ ανάμεσα στους υποψήφιους μνηστήρες της «Κεντροαριστεράς», χωρίς ν’ αποκλείεται ακόμη και η σήμερα απίθανη εκδοχή της πρόσκαιρης συγκόλλησης όλων για τις ευρωεκλογές, αν ο Κουβέλης δεν αντέξει την πίεση από τα «μνημονιακά» ΜΜΕ, αλλά και από το εσωτερικό του κόμματός του, όπου ακόμη και δικοί του άνθρωποι δυσανασχετούν με την προσωπική στρατηγική στην οποία υποτάσσει ολόκληρη τη ΔΗΜΑΡ, με κίνδυνο να τους αφήσει «μπουκάλα» και να ψάχνονται μετά που θα «κολλήσουν» (άνευ όρων).
Ολ’ αυτά, βέβαια, δεν έχουν καμιά κοινωνική σημασία. Οχι μόνο γιατί πρόκειται για κινήσεις πολιτικής επιβίωσης ενός αντιδραστικού πολιτικού αστερισμού κομμάτων και ηγετίσκων, αλλά και γιατί η ελληνική «Ελιά» δε θυμίζει σε τίποτα την ιταλική. Εκείνη ήταν επιθετική κίνηση για το κέρδισμα της κυβέρνησης (όπως και έγινε), ενώ ετούτη είναι αμυντική κίνηση για την επιβίωση.
ΥΓ: Οι αρθρογράφοι του Συγκροτήματος Ψυχάρη έχουν πάρει γραμμή να κάνουν διμέτωπο κατά «των δύο άκρων της πολιτικής έντασης». Κατά της ΝΔ και κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Στόχος να στηρίξουν το ερειπωμένο «Κέντρο», όπως εκφράζεται από τον Βενιζέλο και την παρέα του. Φιλότιμη η προσπάθεια, πλην όμως δεν αποδίδει.
