Ποιος ΟΗΕ και ποιος Νίμιτς! Καθώς πλησιάζουμε στη dead line, την ημερομηνία της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι (2 Απρίλη), οι Αμερικάνοι βάζουν στη μπάντα τον (δικό τους) ειδικό διαπραγματευτή του ΟΗΕ μεταξύ Ελλάδας και Μακεδονίας Μάθιου Νίμιτς και αναλαμβάνουν οι ίδιοι το παιχνίδι, χωρίς προσχήματα. Ετσι, μετά την προ δεκαπενθημέρου συνάντηση της Μπακογιάννη (ο Καραμανλής δεν τσίμπησε και αρνήθηκε να παραστεί) και του μακεδόνα πρωθυπουργού Γκρούεφσκι υπό την προεδρία της αμερικανίδας πρεσβευτή στην έδρα του ΝΑΤΟ Βικτόρια Νού-λαντ, στην παρέα προστέθηκε και ο «πολύς» Νταν Φριντ, υφυπουργός Πολιτικών Υποθέσεων των ΗΠΑ, που κάλεσε τους Μπακογιάννη-Μιλόσοσκι σε σύσκεψη υπό την προεδρία του στην… έπαυλη της Νούλαντ στις Βρυξέλλες.
Και βέβαια, οι υποτελείς έσπευσαν να ανταποκριθούν στην ιταμή πρό(σ)κληση Φριντ, μη τυχόν και κακοχαρακτηριστούν από τους αμερικανούς επικυρίαρχους των Βαλκανίων. Τι έδωσε αυτή η συνάντηση; Μια δημόσια δέσμευση των δυο κυβερνήσεων, ότι θα εργα- στούν για να επιλύσουν το πρόβλημα. Κατά τα άλλα, οι διαφορές φάνηκαν αγεφύρωτες, μολονότι και τα δύο μέρη –σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαρρέουν– συμφωνούν στην ονομασία «Νέα Μακεδονία». Η κυβέρνηση της Μακεδονίας εμφανίστηκε να μην υποχωρεί πίσω από τη διπλή ονομασία (διατήρηση του συνταγματικού ονόματος της χώρας και μια δεύτερη ονομασία για χρήση μόνο από την Ελλάδα) και η κυβέρνηση της Ελλάδας να μην υποχωρεί πίσω από τη μια και μόνη ονομασία erga omnes (έναντι όλων, για κάθε χρήση), όπως έχει δηλώσει ο Καραμανλής. Δηλαδή, η ελληνική κυβέρνηση ζητά την αλλαγή και της συνταγματικής ονομασίας της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, που –όπως δείχνουν τα πράγματα– η σημερινή κυβέρνηση μειοψηφίας του Γκρούεφσκι (που σπαράσσεται και από εσωτερικές αντιθέσεις) δε μπορεί να «σηκώσει».
Η επόμενη συνάντηση των δύο διαπραγματευτών, τυπικά υπό τον Νίμιτς, αλλά ουσιαστικά υπό την απροκάλυπτη πλέον αμερικάνικη διαιτησία, έγινε στη Νέα Υόρκη, ανήμερα την 25η Μάρτη. Εκεί ο Νίμιτς κατέθεσε νέα πρόταση για το όνομα («Δημοκρατία της Μακεδονίας-Σκόπια», λένε οι πληροφορίες), την οποία ο ίδιος χαρακτήρισε «δίκαιο συμβιβασμό». Ο αιφνιδιασμός της ελληνικής πλευράς υπήρξε πλήρης, διότι το όνομα αυτό ήταν ένα από εκείνα που παλαιότερα πρότεινε η ελληνική πλευρά. Ετσι, το μπαλάκι της πίεσης πέρασε στο ελληνικό γήπεδο. Σε ελεύθερη απόδοση, η νέα πρόταση Νίμιτς λέει: εφόσον προτείνεται μια ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, όπως ζητούσατε, δεχτείτε κι εσείς τη διπλή ονομασία. Δηλαδή, να παραμείνει η συνταγματική ονομασία της Μακεδονίας για τις διμερείς σχέσεις με όσες χώρες θέλουν (η πλειοψηφία έχει ήδη αναγνωρίσει το γειτονικό κράτος μ’ αυτό το όνομα), ενώ η δεύ-τερη ονομασία να χρησιμοποιείται στους διεθνείς οργανισμούς και στις διμερείς ελληνομακεδονικές σχέσεις. Από πλευράς ελληνικού ΥΠΕΞ, αν και η διαδικασία Νίμιτς δεν απορρίπτεται («η πρόταση αξιολογείται» ήταν το πρώτο σκέλος της δήλωσης Κουμουτσάκου) υπήρξε σαφής απόρριψη της πρότασης («το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι απέχουμε από μια αμοιβαία αποδεκτή λύση. Η προσπάθεια συνεχίζεται»). Προφανώς, το παζάρι δε γίνεται πλέον για το όνομα, αλλά για τη διπλή ή μονή ονομασία. Η ενόχληση ήταν φανερή στο ύφος της Μπακογιάννη που έκανε δηλώσεις μια μέρα μετά τον Κουμουτσάκο. Προφανώς διότι συνειδητοποίησαν πως το πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα δεν απέδωσε και πως τις επόμενες μέρες θα δεχτούν ασφυκτικές πιέσεις από τους Αμερικα- νούς, που δε θέλουν να δουν να τσαλακώνεται η πολιτική τους στην περιοχή.
Το παζάρι θα συνεχιστεί και τις επόμενες μέρες, με αποκορύφωμα νέα συνάντηση Μπακογιάννη-Μιλόσοσκι στη Λουμπλιάνα, στο πλαίσιο της συνόδου των ΥΠΕΞ των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ (χτες και σήμερα). Τα χρονικά περιθώρια, όμως, εξαντλήθηκαν. Από την προηγούμενη εβδομάδα ακόμη «κύκλοι» του ελληνικού ΥΠΕΞ υποστήριζαν, ότι ο χρόνος μέχρι τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ δε φτάνει για την αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας της Μακεδονίας, ακόμα και αν η πολιτική ηγεσία της γειτονικής χώρας συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό και οι Αμερικάνοι πιέζουν να υπάρξει ελληνική συμφωνία σε πρόσκληση ένταξης της FYROM υπό την αίρεση μιας τελικής συμφωνίας για το όνομα. Σ’ αυτή την κατεύθυνση πιέζει ο Φριντ και αυτό θέλει να αποφύγει η κυβέρνηση Καραμανλή, γιατί ξέρει πως «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού».
