Σε τι αναφέρεται ο Τσίπρας όταν καταγγέλλει μαφιόζικες πρακτικές; Στο γεγονός ότι το alter ego του, ο Νίκος Παππάς, συναντιόταν επί κυπριακού εδάφους και συνομιλούσε με έναν αμφιλεγόμενο (λέμε τώρα) επιχειρηματία για ζητήματα που έχουν να κάνουν με «δουλειές» ή στο γεγονός ότι αυτός ο επιχειρηματίας ηχογραφούσε παράνομα τη συνομιλία τους και τρία χρόνια μετά την καταθέτει σε μια Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής ώστε να δοθεί στη δημοσιότητα; Προφανώς αναφέρεται στο δεύτερο.
Μίλησε και για πρακτόρικες πρακτικές ο Τσίπρας, δείχνοντας απροσεξία. Πρώτον, ο ίδιος ως πρωθυπουργός προΐστατο της κατεξοχήν πρακτόρικης υπηρεσίας, της ΕΥΠ/ΚΥΠ. Δεύτερον, ο Μιωνής είναι (και) πράκτορας του Ισραήλ (γι' αυτό και είχε την άνεση να συναντιέται με τους διοικητές της ελληνικής ΚΥΠ). Τρίτον, ο Τσίπρας είναι αυτός που ανέσυρε από τη ναφθαλίνη έναν πρώην αρχιπράκτορα, τον τέως διοικητή της ΕΥΠ/ΚΥΠ Παπαγγελόπουλο, και τον κατέστησε πολιτικό πρόσωπο, αφήνοντάς τον ακλόνητο στο υπουργείο Δικαιοσύνης για όλο το διάστημα που διετέλεσε πρωθυπουργός. Θα είχε ενδιαφέρον να μας πει κάποια στιγμή, ποιος ή ποιοι του σύστησαν τον καραδεξιό Παπαγγελόπουλο και πώς αυτός κέρδισε την εμπιστοσύνη του. Πώς έφτασε στο σημείο να κάνει υπουργό του έναν άνθρωπο που διακρίθηκε στο κουκούλωμα διάφορων σκανδάλων επί Δεξιάς και να του αναθέσει την… καταπολέμηση της διαφθοράς (καθήκον για το οποίο επαίρεται δημόσια ο ίδιος ο Παπαγγελόπουλος). Κι ύστερα, είναι και το δεξί του χέρι, ο Παππάς που μιλάει για πρακτοριλίκια με τον Μιωνή. Για τον διοικητή της ΚΥΠ, τον Ρουμπάτη, και για τη συνεργασία με τη Μοσάντ που τους «έχει φλομώσει στην πληροφορία, με τις τελευταίες κινήσεις, όλα τα πάντα».
Τελικά ποιο είναι το πρόβλημα; Τα πρακτοριλίκια και οι βρόμικες, μαφιόζικες δουλειές ή ότι αυτά βλέπουν το φως της δημοσιότητας; Μας το εξηγεί ένας αγαπημένος του Τσίπρα αρθρογράφος, αυτός που έχει πλασάρει το δόγμα του «άχαστου Αλέξη» (τώρα το έχει κάνει «δεν υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ, μόνο Τσίπρας»), ο Γ. Λακόπουλος:
«Αν η πολιτική κυλήσει πάλι στη λάσπη , η κοινωνία θα γίνει ζούγκλα, καθώς σήμερα υπάρχουν απίστευτα μέσα παρακολούθησης και υποκλοπής λόγων, σχέσεων, και επαφών των ανθρώπων. (…) Αν από κάποιο κόμμα υπάρχει βούληση να οδηγήσει την πολιτική αντιπαράθεση στον βούρκο, είναι πανεύκολο να το οργανώσει. Αλλά εξ ίσου πανεύκολο είναι να του το ανταποδώσουν με τον ίδιο τρόπο οι αντίπαλοί του».
Ο ίδιος αρθρογράφος αποδίδει χίλια δίκια στον Παππά, αλλά του υποδεικνύει το αυτονόητο: «Η πολιτική είναι αμείλικτη: όταν πιαστείς κορόιδο πρέπει να φεύγεις». Ας το αφήσουμε, όμως, αυτό και ας επικεντρωθούμε στην ουσία, ενθυμούμενοι το δόγμα ενός παλιού προπονητή της ντόπας: «Ντοπαρισμένοι είναι μόνο όσοι πιάνονται»!
Αυτό που εισηγούνται παραπονούμενοι, ο Τσίπρας εμμέσως και ο Λακόπουλος ευθέως, είναι ότι πρέπει να υπάρχει μια ομερτά ανάμεσα στις αστικές πολιτικές δυνάμεις. Η μεταξύ τους αντιπαράθεση να μην ξεπερνά κάποια όρια, πέραν των οποίων αρχίζει να κλονίζεται η εμπιστοσύνη των πολιτών στο σύστημα. Να γίνονται πρακτοριλίκια, να υπάρχουν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι με παράγοντες της κεφαλαιοκρατίας, να πέφτει «μαύρο» χρήμα, να γίνονται βρομοδουλειές, αλλά να υπάρχει ένα πέπλο προστασίας των ηγετικών στελεχών των αστικών κομμάτων. Ενας άλλος αρθρογράφος, το «πρώτο πιστόλι» του Μαρινάκη τώρα, ο Γ. Παπαχρήστος των «Νέων», έγραφε παλαιότερα ψέγοντας τον Τσίπρα που στοχοποιούσε τη σύζυγο του Μητσοτάκη, «όχι τα γυναικόπαιδα».
Η Ιστορία έχει δείξει, βέβαια, ότι μπροστά στην αδυσώπητη μάχη για την εξουσία, σπάει ακόμα και η ομερτά μεταξύ των αστών πολιτικών. Βγαίνουν στη φόρα πρακτοριλίκια και μαφιοζιλίκια, χτυπιούνται και τα «γυναικόπαιδα». Οταν επί της πρακτικής πολιτικής δεν υπάρχει πεδίο αντιπαράθεσης, όταν έχει εξαφανιστεί ακόμα και η παλιά διάκριση σοσιαλδημοκρατίας-συντηρητισμού, θέλοντας και μη θα καταφύγουν στη σκανδαλολογία και θα βγάλουν στη φόρα τις πομπές τους. Πέφτουν, βέβαια στη μέση πολλοί και διάφοροι, ψύχραιμοι πολιτικοί, καπιταλιστές, εκδότες, θεσμικοί παράγοντες, οι οποίοι συστήνουν ψυχραιμία και καταλλαγή, μέχρι όμως να καταφέρουν να φέρουν (ή να επιβάλουν) την ειρήνη, πολλά έχουν βγει στη φόρα. Το παιχνίδι δε «μαζεύεται» πάντα, γιατί κάποιες φορές είναι πολυπαραγοντικό.
Η ΝΔ που κουνάει σαν σημαία τις «κασέτες» του Μιωνή (τον οποίο κατέστησε αξιόπιστο παράγοντα) θα θυμάται ασφαλώς τα δικά της. Οχι τα πρόσφατα, με την άσκηση δίωξης από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κατά δέκα πρώην πρωθυπουργών και υπουργών για το σκάνδαλο Novartis, που κατέληξε σε φιάσκο και γύρισε ως μπούμερανγκ κατά του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τα παλιότερα. Οταν ο Αριστείδης Αλαφούζος, ο πατριάρχης της γνωστής εφοπλιστικής και εκδοτικής φαμίλιας, δήλωνε πως ο Μητσοτάκης πατέρας του ζητούσε συνεχώς λεφτά, τα οποία δεν πήγαιναν στη ΝΔ (ο λόγος για 1.600.000 δολάρια). Και το ΠΑΣΟΚ θα θυμάται το ένα εκατομμύριο μάρκα που ο Τσουκάτος πήρε από τη Siemens. Για όλους τους, λοιπόν, ισχύει η λαϊκή παροιμία: «Πέτα μου τη σκούφια σου».
