Μέγας καλλιτέχνης ο (δεξιός και πολιτικά φιλόδοξος) προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών Αθήνας Γ. Κολιοκώστας. Τέτοιο αριστουργηματικό «στήσιμο» υπόθεσης δεν έχουμε ξαναδεί. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Α. Παπαληγούρας πρέπει να αισθάνεται υπερήφανος που του εμπιστεύτηκε το χειρισμό της πολιτικά δύσκολης υπόθεσης των ομολόγων.
Τι έκανε ο Γ. Κολιοκώστας; Ανέθεσε προκαταρκτικές εξετάσεις σε δυο εισαγγελείς (Λιόγα και Πεπόνη). Στον πρώτο ανέθεσε την υπόθεση του δομημένου ομολόγου των 280 εκατ. ευρώ και στον δεύτερο ανέθεσε αόριστο αριθμό υποθέσεων αγοράς ομολόγων, από το 1999 (πιάνει δηλαδή και μια πενταετία ΠΑΣΟΚ). Οι δυο εισαγγελείς στα πορίσματά τους διαπίστωσαν μια σειρά παρανομίες. Ο Γ. Κολιοκώστας, αφού προηγουμένως (πριν καν παραδώσουν τα πορίσματά τους οι δυο εισαγγελείς) ζήτησε τη σύγκληση της Ολομέλειας του Εφετείου και τον ορισμού εφέτη ειδικού ανακριτή (διαθέτοντας προφανώς μαντικές ικανότητες), προχώρησε στη συγχώνευση των υποθέσεων, οι οποίες είναι εντελώς διακριτές. Τι πετυχαίνει μ’ αυτό; Ανακατεύει Πασόκους και Δεξιούς και συμψηφίζει σκάνδαλα και ευθύνες: «Ολοι τα ίδια σκατά είναι». Ποιον βολεύει αυτό στη σημερινή συγκυρία; Την κυβέρνηση, φυσικά, που ήταν η απολογούμενη για το σκάνδαλο των δομημένων.
Να μην προχωρούσε δηλαδή στην άσκηση διώξεων, αφού διαπίστωσε παράνομες πράξεις και στις αγοραπωλησίες άλλων ομολόγων, μη δομημένων; Ας αφήσουν τις κουτοπονηριές. Φυσικά και έπρεπε να ασκήσει διώξεις και γι’ αυτές τις υποθέσεις, όμως γιατί να μπλέξει διαφορετικά σκάνδαλα; Και κάτι ακόμα. Τώρα θυμήθηκε η εισαγγελία να ψάξει τις δοσοληψίες των ασφαλιστικών ταμείων με τράπεζες και χρηματιστηριακές εταιρίες, σε βάθος χρόνου οχτώ ετών;
Στη συνέχεια, ο Γ. Κολιοκώστας έριξε άδεια για να πιάσει γεμάτα. Διέρρευσε ο ίδιος, ότι οι διώξεις που θα ασκηθούν θα είναι μεν για κακουργηματικές πράξεις, αλλά θα είναι in rem (κατά παντός υπευθύνου) και όχι in persona (κατά συγκεκριμένων προσώπων). Οταν διαπίστωσε ότι αυτό επικοινωνιακά δεν περνούσε (σχολιάστηκε δυσμενώς από το σύνολο των δικαστικών συντακτών, ενώ και οι προσκείμενες στην κυβέρνηση φυλλάδες δεν μπορούσαν να το στηρίξουν), έστυψε το μυαλό του και προχώρησε στο colpo grosso: ανακοίνωσε το πακέτο των κατηγοριών και για τις δυο εισαγγελικές έρευνες (βαρύτατα κακουργήματα), δήλωσε ότι οι κατηγορίες είναι in persona (δηλαδή, έχει προσωποποιηθεί ποιος και για ποια αδικήματα κατηγορείται), αλλά αρνήθηκε να δώσει στη δημοσιότητα τα ονόματα των κατηγορούμενων! Κι όχι μόνο αρνήθηκε να τα δώσει στη δημοσιότητα, αλλά κλειδαμπάρωσε το κατηγορητήριο στο γραφείο του και δεν άφησε να διαρρεύσει ούτε γραμμή. Είναι η πρώτη φορά που το δικαστικό ρεπορτάζ δεν έχει καταφέρει να βγάλει τίποτα (ενώ μέχρι πρότινος, πριν ακόμα απομακρυνθεί από το γραφείο του εισαγγελέα ένας μάρτυρας ή ύποπτος, διέρρεε η κατάθεση ή απολογία του). Τέτοια διασφάλιση του απόρρητου δεν έχει ξαναγίνει, τουλάχιστον στα (ουκ ολίγα) χρόνια που είμαστε εμείς στο ρεπορτάζ.
Ετσι, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτα να δώσει συνέχεια στο σκάνδαλο των ομολόγων και να προκαλέσει πολιτική φθορά στην κυβέρνηση. Ο κόσμος έχει βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια, οι εφημερίδες και τα ραδιοκάναλα αναζητούν άλλα «πιασάρικα» θέματα (κάτι οι φωτιές, κάτι ο καύσωνας, κάτι η μύτη της Αντζελας) και χειροπέδες δεν πρόκειται να περαστούν σε κανέναν. Σε λίγο θα λήξει η δικαστική σεζόν, οι ανακριτές θα πάρουν τις άδειές τους και, βέβαια, αν οι εκλογές γίνουν τέλη Σεπτέμβρη, όπως όλα δείχνουν, καμιά δικαστική αρχή δεν θα κινήσει αυτό το σκάνδαλο. Κι αν το ΠΑΣΟΚ αρχίσει να φωνάζει και να ζητά «χειροπέδες», θα βρεθεί και κάποιος Πασόκος να τις φορέσει.
Είναι αστείο να συζητάμε για το «τεκμήριο αθωότητας» που επικαλέστηκε ο Κολιοκώστας (βοηθούμενος και από τον επίσης φιλόδοξο πρόεδρο της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, αρεοπαγίτη Δ. Κυριτσάκη, που βρήκε την ενέργειά του «σύννομη και σωστή»). Οχι μόνο γιατί τόσα έχουν δει τα μάτια μας μέχρι τώρα (για να μην πάμε στην υπόθεση 17Ν και σε άλλες ανάλογες υποθέσεις, ας θυμηθούμε μόνο τη διαπόμπευση των «κουμπάρων», με κυβερνητική εντολή), αλλά και γιατί «τεκμήριο αθωότητας» σημαίνει να μην εμφανίζονται οι όποιοι κατηγορούμενοι ως ένοχοι, πριν τελεσιδικήσει η υπόθεσή τους, και όχι να μη δημοσιοποιούνται τα ονόματά τους. Τι θα γινόταν, δηλαδή, αν κάποιοι προφυλακίζονταν; Θα τους έκλειναν… ινκόγνιτο στη φυλακή; Ας αφήσουμε το γεγονός ότι στη συγκεκριμένη υπόθεση υπάρχει αυτό που ονομάζουν «δημόσιο συμφέρον», το οποίο επιβάλλει τη δημοσιοποίηση των ονομάτων των κατηγορούμενων.
Και κάτι τελευταίο. Οι κατηγορίες που έχουν απαγγελθεί είναι βαρύτατες. Σχεδόν όλες είναι κακουργηματικού χαρακτήρα και οι κατηγορούμενοι θα έπρεπε ήδη να έχουν κληθεί σε απολογία και να οδηγηθούν στη φυλακή, σύμφωνα με τα κρατούντα (άνθρωποι κλείνονται με μοναδική ευκολία στη φυλακή, για πολύ ελαφρύτερα αδικήματα). Ο Σαλιαρέλης προφυλακίστηκε για υπόθαλψη εγκληματία (του Κοσκωτά). Ο πρώην ειδικός γραμματέας του υπουργείου Απασχόλησης Ευγ. Παπαδόπουλος, που όπως φαίνεται αντιμετωπίζει την ίδια κατηγορία (σε βαθμό κακουργήματος) δεν θα έπρεπε να έχει την ίδια τύχη; Αυτός, όμως, όχι μόνο δεν προφυλακίστηκε, αλλά δε μαθεύτηκε ούτε τ’ όνομά του, για να μην υπάρξει πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση. Κάποια στιγμή, βέβαια, τα ονόματα θα μαθευτούν. Εκτιμούμε, όμως, ότι προφυλακίσεις δεν θα υπάρξουν (τουλάχιστον ανθρώπων με πολιτική ιδιότητα) και όταν θα κλείσει η ανάκριση, τα μεν αδικήματα θα έχουν αποφορτιστεί, η δε υπόθεση δεν θα απασχολεί την επικαιρότητα (και οι εκλογές θα έχουν γίνει φυσικά).
Η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή ελέγχει το παιχνίδι. Το ελέγχει πολιτικά, αφού έκλεισε και την προοπτική σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής, το ελέγχει και νομικά, μέσω των «ιμάντων» της στη Δικαιοσύνη. Και έχει ως πολιτική καβάντζα από τη μια τις κατηγορίες και κατά στελεχών του ΠΑΣΟΚ, για αγοραπωλησίες ομολόγων από το 1999 μέχρι το 2004 και από την άλλη την υπόθεση της ΔΕΚΑ, που μέσω Σανιδά και Κεδίκογλου οδηγήθηκε και πάλι σε δίκη, «όλως τυχαίως» τούτη την περίοδο. Ετσι, ενισχύει το «όλοι ίδιοι είναι», ενισχύει το προφίλ του «αδιάφθορου Καραμανλή» που «κάνει ό,τι μπορεί» και σπρώχνει το ΠΑΣΟΚ σε άμυνα και σε αλλαγή προεκλογικής ατζέντας. Ετσι όπως έχει διαμορφωθεί αυτή τη στιγμή η κατάσταση, τα ομόλογα δεν θα απασχολήσουν ως βασικό θέμα την προεκλογική αντιπαράθεση.
Τίποτα από τα παραπάνω δεν μας εξέπληξε. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όλα τα μεγάλα σκάνδαλα κουκουλώνονται, ειδικά όταν έχουν άμεση πολιτική χροιά. Από την υπόθεση των ομολόγων πρέπει να κρατήσουμε τη συνεχιζόμενη καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων. Να την κρατήσουμε γιατί σύντομα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μια νέα σαρωτική αντιασφαλιστική επίθεση στο όνομα των ελλειμμάτων.
