Σήμερα συζητάμε για την Ιρακινή Αντίσταση. Σήμερα εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο λαό του Ιράκ που ματώνει καθημερινά, προσφέροντάς μας το ύψιστο παράδειγμα αγωνιστικής αυταπάρνησης στη διεκδίκηση της λευτεριάς. Είναι μεγάλη τιμή για μας και ευκαιρία για όλους και όλες που θα έχουμε κοντά μας έναν εκπρόσωπο δυνάμεων της Ιρακινής Αντίστασης.
Ο Ασαάντ Αλ Χασίμ αντικατέστησε την τελευταία στιγμή τον Αμπντούλ Αμίρ Αλ Ρεκάμπι, που είχε κάποιο πρόβλημα με το διαβατήριό του και δεν μπόρεσε να έρθει (οι συνθήκες της Δυτικής Ευρώπης δεν είναι και οι πλέον φιλικές για αγωνιστές που συνδέονται με την Αντίσταση). Προέρχεται και αυτός από το CONDI (Εθνικό Δημοκρατικό Ρεύμα του Ιράκ), δύναμη της ένοπλης αντίστασης ενάντια στους κατακτητές.
Θα έχουμε την ευκαιρία κατ’ αρχήν να πληροφορηθούμε από πρώτο χέρι πώς έχει η κατάσταση σήμερα στο Ιράκ, ποιες είναι οι πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις που έχουν συμβεί, ποιος ο συσχετισμός δυνάμεων, ποια η πολιτική και κοινωνική γεωγραφία των δυνάμεων που παίρνουν μέρος στην Αντίσταση, ποιοι οι δεσμοί μαζί τους και ποιο το επίπεδο οργάνωσης και συνεργασίας, ποιες οι πολιτικές προτάσεις που «παίζουν» για το νέο Ιράκ, μετά την απελευθέρωση από τους κατακτητές.
Και βέβαια, θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε, να εκφράσουμε τις απόψεις και τους προβληματισμούς μας, να θέσουμε ερωτήματα και να πάρουμε απαντήσεις από τον Ασαάντ Αλ Χασίμ.
Είναι πολλά αυτά που θέλουμε να μάθουμε και να κουβεντιάσουμε, γι’ αυτό και φροντίσαμε πρώτο να μην υπάρξει πολυπληθές πάνελ ομιλητών στην εκδήλωση (οι έλληνες σύντροφοι θα περιοριστούν σε σύντομες παρεμβάσεις) και δεύτερο να μην ακολουθήσει κάποια συγκεκριμένη πολιτιστική εκδήλωση μετά, ώστε να μην έχουμε κανένα περιορισμό χρόνου και να μπορέσουμε να συζητήσουμε μέχρι όποτε χρειαστεί. Το party με το οποίο θα κλείσουν οι «ΚΟΝΤΡΕΣ 2005» μπορεί να αρχίσει οποτεδήποτε και να τελειώσει οποτεδήποτε (φτάνει να υπάρχει διάθεση και κέφι).
Κατά τα άλλα, έτσι που είναι φέτος το διήμερο, λίγα πράγματα μπορούμε να γράψουμε εδώ. Γιατί η εφημερίδα «κλείνει» Πέμπτη βράδυ και κυκλοφορεί Σάββατο πρωί. Επομένως, ρεπορτάζ δεν μπορούμε να έχουμε, ενώ δεν έχει νόημα να αναφερθούμε στις εκδηλώσεις της Παρασκευής, αφού αυτές θα έχουν ήδη γίνει. Εκείνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιγράψουμε το «κόνσεπτ» αυτού του διήμερου, το κίνητρο για την επιλογή των θεματικών του αξόνων.
Ο θεματικός άξονας της πρώτης μέρας δεν έχει για μας το περιεχόμενο μιας ιστορικής αναδρομής φιλολογικού περιεχόμενου. Ετσι, όπως δίνεται το θέμα στον τίτλο, το κέντρο βάρους, το ζητούμενο αν θέλετε, πέφτει στο τρίτο κομμάτι: «Σε αναζήτηση μιας νέας συλλογικότητας». Από την άποψη αυτή, η εμπειρία του κύκλου της μεταπολίτευσης, που έχει κλείσει, είναι σημαντικότατη. Γιατί ζητούμενο δεν είναι μόνο μια νέα συλλογικότητα, αλλά και το περιεχόμενό της, η πολιτική πρόταση πάνω στην οποία πρέπει να οικοδομηθεί. Γι’ αυτό έχει σημασία να γυρίζουμε και να ξαναγυρίζουμε στο μεταπολιτευτικό ριζοσπαστισμό, διερευνώντας τις αντιφάσεις του, τις ανακολουθίες του, τα σπέρματα της εξαφάνισής του.
Ο θεματικός άξονας της δεύτερης μέρας τονίζει τη διεθνιστική πλευρά του κινήματός μας. Και βέβαια, δεν μπορεί να νοηθεί σήμερα διεθνισμός χωρίς την πιο μαχητική, την πιο σαφή αλληλεγγύη προς εκείνο τον αστερισμό των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που έχουν σηκώσει τη σημαία του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα στο Ιράκ. Και μη μας πείτε πως αυτό είναι για όλους αυτονόητο. Γιατί έχουν δει πολλά τα μάτια μας. Εχουμε δει να διυλίζουν τον κώνωπα και να καταπίνουν την κάμηλο. Εχουμε δει να βαφτίζονται επαναστατικός αγώνας οι παρελάσεις με τα μπαλονάκια, τα περιστεράκια και τα χάπενινγκ και να αναγορεύεται σε βασικό αίτημα για το Ιράκ η «ειρήνη», όταν εκεί πέφτουν καθημερινά κορμιά σ’ ένα σκληρό και άνισο αγώνα για τη λευτεριά. Αλληλεγγύη στον αγώνα του Ιρακινού λαού δεν είναι ο πασιφισμός, η διεκδίκηση της «ειρήνης», αλλά η στήριξη του απελευθερωτικού του πολέμου. Είναι, λοιπόν, μια ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε και αυτό το κομβικό ζήτημα.
