Από πότε είχε να δει πανηγυρικό πρωτοσέλιδο στα «Νέα» η Φώφη; Δεν ξέρουμε αν στο ΠΑΣΟΚ κρατούν αρχείο, εμείς πάντως έχουμε ξεχάσει πότε ήταν η προηγούμενη φορά (αν υπήρξε). Την περασμένη Δευτέρα, πάντως, με μια αποκλειστική δήλωσή της στα «Νέα», η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κέρδισε το πρωτοσέλιδό της (και δυο σελίδες θέμα): «Η Φώφη Γεννηματά απαντά στον Αλέξη Τσίπρα για τη συγκυβέρνηση: Ματαιοπονείς, θα ηττηθείς». Με εικαστική σύνθεση που να υπομνηματίζει το θέμα, όπως μπορείτε να δείτε στη φωτογραφία. Την επόμενη μέρα, τετράστηλο πρωτοσέλιδο «χτύπημα» στην κορυφή, πάλι με φωτογραφία της Φώφης να χαιρετά οπαδούς: «Φώφη Γεννηματά: Ο Τσίπρας πρόδωσε την Αριστερά και τώρα που βυθίζεται μας θυμήθηκε».
Για να είμαστε ακριβείς, πρέπει να πούμε ότι αυτή ήταν η «γραμμή» του Συγκροτήματος και πριν περάσει στα χέρια του Μαρινάκη. Υπάρχει, όμως, μια σημαντική διαφορά. Μέχρι πρότινος, υπήρχαν περισσότερο πολεμικοί τόνοι προς το ΠΑΣΟΚ (ιδίως από μερικούς αρθρογράφους, με κορυφαίο τον Πρετεντέρη). Τα στελέχη του Συγκροτήματος θεωρούσαν ότι στην ηγετική ομάδα ΠΑΣΟΚ πλειοψηφούσαν εκείνοι που «έβλεπαν» μελλοντική κυβερνητική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ (Λαλιώτης και σία), στους οποίους την έπεφταν κατηγορώντας τους για δειλία και για… προδοσία της Κεντροαριστεράς. Αντίθετα, όσο μπορούσαν «έσπρωχναν» τις απόψεις του Βενιζέλου και της ομάδας του. Τώρα, φαίνεται σαν το πράγμα από πλευράς ηγετικής ομάδας ΠΑΣΟΚ να είναι «τελειωμένο»: καμιά συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Εγινε κάποιο παρασκηνιακό «ντιλ» ανάμεσα στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και στον Μαρινάκη (μπορεί να μην έχει αναλάβει ακόμα τυπικά, όμως δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι κάνει κουμάντο στο «μαγαζί» που μόλις αγόρασε); Δεν μπορούμε να το ξέρουμε, όμως δεν έχει και καμιά σημασία. Εστω και συγκυριακή να είναι η ταύτιση ΠΑΣΟΚ – Συγκροτήματος Μαρινάκη, σημασία έχει ότι λειτουργεί και φυσικά λειτουργεί σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είναι αυτός που ανακίνησε το θέμα «προοδευτική συνεργασία» (μη δήλωση του ίδιου του Τσίπρα).
Η στάση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ είναι ευεξήγητη. Πάει σε συνέδριο για τη συγκρότηση του «κεντροαριστερού πόλου», επομένως έχει ανάγκη να τονώσει το προφίλ της πολιτικής δύναμης που ήταν κάποτε κραταιά, ξέπεσε, όμως φιλοδοξεί να ανακάμψει και να ξαναγίνει δύναμη εξουσίας, καλύπτοντας τον «ζωτικό πολιτικό χώρο του Κέντρου». Εχει ανάγκη, λοιπόν, να δείξει ότι διαχωρίζεται και από τη Δεξιά της ΝΔ και από την Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως, οφείλει να απορρίψει την «επίθεση αγάπης» του Τσίπρα, αν θέλει να είναι συνεπής με όσα λέει. Αλλωστε, δε βρισκόμαστε σε προεκλογική ή αμέσως μετεκλογική περίοδο για να πρέπει το ΠΑΣΟΚ να απαντήσει «με ποιον θα πάει και ποιον θ' αφήσει».
Οταν αυτή η αντικειμενική ανάγκη ενός ξεπεσμένου κόμματος εξουσίας ταυτίζεται με τις άμεσες επιδιώξεις ενός αναδυόμενου μιντιάρχη, που πιέζεται να κρατήσει τις εφημερίδες που αγόρασε στο «Κέντρο», γιατί αν τις στρέψει σε ανοιχτή υποστήριξη της Δεξιάς κινδυνεύει να χάσει το αναγνωστικό τους κοινό, τότε δε χρειάζεται να υπάρξει κάποιο παρασκηνιακό «ντιλ». Τότε… μιλάνε τα μάτια. Εμπειρα στελέχη υπάρχουν και στο ΠΑΣΟΚ και στο Συγκρότημα. Κι από «προξενητάδες» άλλο τίποτα.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι γιατί το ΠΑΣΟΚ ύψωσε ξαφνικά τους τόνους κατά του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά γιατί ο Τσίπρας επέλεξε αυτή τη στιγμή για να κάνει «επίθεση αγάπης» στο ΠΑΣΟΚ.
Μέχρι τώρα, όταν γινόταν σχετική συζήτηση, τα στελέχη του Τσίπρα απαντούσαν ότι η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έχει αλλάξει σε… προοδευτική κατεύθυνση, όμως το ΠΑΣΟΚ έχει παραμείνει αγκιστρωμένο στη συνεργασία με τη ΝΔ την περίοδο 2011-2014 και επομένως δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα συνεργασίας «μ' αυτό το ΠΑΣΟΚ». Και ξαφνικά, ο ίδιος ο Τσίπρας, ελάχιστες μέρες μετά το δημόσιο ξεφτίλισμά του από τη Φώφη (τι να μας πεις, Αλέξη μου, όταν μας έχεις βάλει τη θηλιά στο λαιμό;), επιλέγει τη νεόκοπη κυριακάτικη εφημερίδα του Λιβάνη για να καλέσει τη Γεννηματά να τοποθετηθεί έναντι του Μητσοτάκη για «να διαπιστώσουμε τουλάχιστον αν βρισκόμαστε από την ίδια ή από την άλλη πλευρά της αβύσσου» και να δηλώσει: «Θα χαιρόμασταν ειλικρινά εάν το ΠΑΣΟΚ έβρισκε ξανά τον προοδευτικό του προσανατολισμό, αλλά και το κουράγιο να ανοίξει έναν ειλικρινή και χωρίς προκαταλήψεις διάλογο με την κυβερνώσα Αριστερά, τον ΣΥΡΙΖΑ, για την προοπτική της προοδευτικής διακυβέρνησης μετά το τέλος των μνημονίων. Εμείς, πάντως, θα είμαστε εκεί. Αλλά νομίζω ότι έχει πολύ σοβαρά προβλήματα να λύσει για να φτάσει μέχρι εκεί».
Αν πίστευε ότι με μια τέτοια δήλωση θα μπορούσε να στριμώξει το ΠΑΣΟΚ, τότε πραγματικά βρίσκεται σε πανικό και δεν μπορεί να σκεφτεί ούτε στοιχειωδώς τακτικίστικα. Με ελάχιστες απλές σκέψεις θα μπορούσε να μαντέψει και την απάντηση που θα του έδινε η Γεννηματά: εσύ συγκυβερνάς με τον Καμμένο κι έχεις το θράσος να μας προτείνεις προοδευτική διακυβέρνηση μετά το 2018; Μήπως προβλέπεις ότι το κόμμα του Καμμένου δε θα υπάρχει τότε και ψάχνεις σωσίβιο σε εμάς;
Αν, πάλι, πίστευε ότι θα μπορούσε μ' αυτή τη δήλωση να αλλάξει την ατζέντα, πάλι από τρικυμία εν κρανίω διακατεχόταν. Αλλάζεις την ατζέντα με ένα θέμα που μπορεί να σου δώσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, όχι με ένα θέμα που η παραπέρα εξέλιξή του εξαρτάται από άλλους (από το ΠΑΣΟΚ εν προκειμένω). Και σε τελευταία ανάλυση, υπήρχε περίπτωση να ανοίξει ατζέντα για μετεκλογικές συνεργασίες (μετά το 2019, σύμφωνα με όσα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ για τις επόμενες εκλογές), χωρίς να υπάρχει «μυρωδιά» έστω εκλογών; Και με το ΠΑΣΟΚ μπροστά σε συνέδριο συνένωσης των μπάζων της Κεντροαριστεράς, ενόψει του οποίου είναι υποχρεωμένο να λέει πως «η στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και της λογικής που εκφράζει, προϋποθέτει την καθοριστική ενίσχυση της Δημοκρατικής Συμπαράταξης» (απόσπασμα από τη δήλωση της Γεννηματά στα «Νέα»);
Δε σκέφτηκε ο Τσίπρας ούτε καν ότι η δήλωσή του θα ερμηνευτεί ως παραδοχή ήττας στις επόμενες εκλογές: πάμε να κόψουμε την αυτοδυναμία του Μητσοτάκη, να προκαλέσουμε νέες εκλογές που θα γίνουν με απλή αναλογική και θα μας επιτρέψουν να συγκυβερνήσουμε ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι καθόλου αυθαίρετη μια τέτοια ερμηνεία, όταν ο Τσίπρας μιλάει για «προοδευτική διακυβέρνηση μετά το τέλος των Μνημονίων». Ολοι καταλάβαμε ότι μιλάει για την περίοδο μετά τις επόμενες εκλογές.
Τα πράγματα για τον ΣΥΡΙΖΑ τα έκανε χειρότερα ο Παπαδημούλης, μετά το νέο «φτύσιμο» Τσίπρα από τη Φώφη. Υπέδειξε -με παραπονιάρικο ύφος- στην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ τις ανακοινώσεις των ευρωσοσιαλιστών που μιλούν για συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων. Μόνο που αυτές οι δηλώσεις είναι… περσινά ξινά σταφύλια. Εχουν γίνει πολλές φορές, ο Τσίπρας έχει συνυπάρξει με τη Φώφη σε αρκετές συνόδους του ΕΣΚ (ο Τσίπρας ως παρατηρητής) και μέχρι τώρα ουδείς (πλην του ανεκδιήγητου Πιτέλα) αποτόλμησε να υποδείξει στο ΠΑΣΟΚ τι να κάνει. Και πώς να αποτολμήσει, όταν ο Τσίπρας ουδέποτε απευθύνθηκε στο ΠΑΣΟΚ με πρόταση κυβερνητικής συνεργασίας, αλλά κυβερνά σταθερά από τον Γενάρη του 2015 με τον Καμμένο;
Από την άλλη, τι αντιπροσωπεύουν σήμερα πολιτικά οι ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες; Μια παρακμάζουσα δύναμη, η βασική συνιστώσα της οποίας, το γαλλικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, βάρεσε διάλυση (χειρότερα από το ΠΑΣΟΚ). Επομένως, το παιχνίδι θα παιχτεί αποκλειστικά στην Ελλάδα και το ΠΑΣΟΚ, πριν πάρει τις τελικές του αποφάσεις, θα μετρήσει τις δυνάμεις του, έχοντας την αμέριστη υποστήριξη σημαντικής μερίδας της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας.
