Λεπτομέρεια, αλλά ας μην την αφήσουμε ασχολίαστη. Κριτική στον Σαμαρά για αντιπολιτευτική πλειοδοσία ασκούσε ο Βενιζέλος, σε μια ακόμη αρχηγική εμφάνιση στη Βουλή, την περασμένη Τετάρτη, απόντος και πάλι του παραπαίοντος Παπανδρέου. Κι αφού έκανε την κριτική στον Σαμαρά, διαλέγοντας προσωπικά τις εκφράσεις του ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο ήπιες, πέταξε τον κάρφαρο: «Το έχουμε κάνει όλοι το λάθος αυτό. Δεν υπάρχει περιθώριο επανάληψης αυτής της πρακτικής. Ο,τι λες ως Αντιπολίτευση οφείλεις να το πράττεις ως Κυβέρνηση». Για ποιον ήταν το καρφί; Για τον Παπανδρέου, φυσικά, που υποσχόταν λαγούς με πετραχήλια στην προεκλογική περίοδο του –καθόλου μακρινού– 2009.
Ξέχασε κάτι, όμως, ο –και συνταγματολόγος– Βενιζέλος. Οτι κυβέρνηση που εκλέχτηκε με υποσχέσεις τις οποίες μετέτρεψε στο αντίθετό τους δεν έχει την κοινωνική νομιμοποίηση που (υποτίθεται ότι) απαιτεί η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Ο ίδιος, όμως, είχε υποστηρίξει λίγο πριν, ότι η κυβέρνηση έχει εντολή μέχρι το 2013. Αυτοδιαψεύστηκε δηλαδή ο συνταγματολόγος-πολιτικός.
Ο ίδιος, όμως, είχε υποστηρίξει λίγο πριν, ότι η κυβέρνηση έχει εντολή μέχρι το 2013. Αυτοδιαψεύστηκε δηλαδή ο συνταγματολόγος-πολιτικός.
Και για να πάμε στη λογική συνέπεια των φάσεων και αντιφάσεων του φλύαρου Βενιζέλου, σημειώνουμε πως εκείνο που αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά είναι πως η αστική πολιτική είναι η επιστήμη της εξαπάτησης των εργαζόμενων μαζών.
