Μπορεί ο (εκ των πραγμάτων μεταβατικός) γραμματέας του ΣΥΝ Δ. Βίτσας να δήλωσε (στον κομματικό ραδιοσταθμό), ότι στην τελευταία μάζωξη του ΣΥΡΙΖΑ «εκδηλώθηκαν με ελευθερία όλες οι απόψεις και καταλήξαμε σε μια ενιαία λογική», όμως η ζωή άλλα δείχνει. Φρόντισε άλλωστε η Ανανεωτική Πτέρυγα, με μια ιδιαίτερα σκληρή ανακοίνωση, λίγες ώρες αργότερα, να διαψεύσει ολοκληρωτικά τον Βίτσα.
Η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην ουσία μια μάζωξη των «αλαβανικών». Τα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ απείχαν επιδεικτικά, αρνούμενα να επικυρώσουν με την παρουσία τους μια διαδικασία που τη θεωρούν εχθρική. Ο Τσίπρας ακολούθησε την ίδια στην ουσία στάση. Πήγε ίσα-ίσα για να μιλήσει και μετά αποχώρησε επιδεικτικά, χωρίς ν’ ακούσει κανέναν απ’ όσους πήραν το λόγο. Ετσι, ο Αλαβάνος έμεινε μόνος, με φανατικούς θιασώτες κάποιες από τις «συνιστώσες» του ΣΥΡΙΖΑ και ένα κομμάτι του Αριστερού Ρεύματος. Δηλαδή, ένα κομμάτι της πλειοψηφίας του ΣΥΝ, που έχει χάσει εντελώς τη μπάλα και δεν έχει καταφέρει να καταλήξει σε μια πλατφόρμα. Σε τι πλατφόρμα να καταλήξει, όμως, όταν ουσιαστικά γίνεται ένα παιχνίδι εξουσίας; Είναι πολύ νωρίς ακόμα για να καταλήξει σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα αυτός ο αγώνας, καθώς τα στρατόπεδα δεν έχουν εξαντλήσει τα πυρομαχικά τους, γι’ αυτό και η αμηχανία είναι κυρίαρχη στην πλειοψηφία του Αριστερού Ρεύματος, που βλέπει Αλαβάνο και Τσίπρα να ακολουθούν το δόγμα «ή αυτός ή εγώ».
Ο Αλαβάνος και οι «συνιστώσες» εμφάνισαν το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ ως πρόβλημα του ΣΥΝ, κατηγορώντας τον Τσίπρα και την ομάδα του για επιβολή μιας καταστροφικής προεκλογικής τακτικής. Ο Τσίπρας, που αισθάνεται ότι βάλλεται πανταχόθεν, αλλά δεν λέει να το βάλει κάτω, ισχυρίστηκε ότι τα ζητήματα είναι πολιτικά και δε μπορούν να λυθούν με νέα οργανωτικά σχήματα. Η απούσα από τη σύσκεψη Ανανεωτική Πτέρυγα πέρασε στην αντεπίθεση την επομένη απαντώντας αναλυτικά στα όσα της καταλόγισαν πολλοί ομιλητές. Εκτίμησε, δε, ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε βαθιά και παρατεταμένη κρίση με ανοιχτά όλα τα προβλήματα πολιτικής γραμμής και ηγεσίας. Η παραπομπή όλων των ζητημάτων στην Πανελλαδική Σύσκεψη του Οκτωβρίου –επεσήμανε– κάνει φανερή την αδυναμία σύνθεσης των διαφορετικών απόψεων κομμάτων και οργανώσεων που συγκροτούν σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ».
Ως προς το τελευταίο, οι Ανανεωτικοί έχουν απόλυτο δίκιο. Το μόνο που αποφάσισε η σύσκεψη του προηγούμενου Σαββατοκύριακου ή-ταν πως πρέπει να εφαρμοστούν οι αποφάσεις της πρώτης πανελλαδικής σύσκεψης. Ετσι για να πείσουν τους εαυτούς τους ότι κάτι αποφάσισαν. Ολα τα υπόλοιπα παραπέμφθηκαν στην Οργανωτική Συνδιάσκεψη που τοποθετείται κάπου τον Οκτώβρη. Αν στο μεταξύ προκηρυχτούν εκλογές, μαύρο φίδι που τους έφαγε. Με τα χάλια που έχουν ζήτημα είναι αν θα καταφέρουν να μπουν στη Βουλή.
Αλαβάνος και «συνιστώσες» αποφάσισαν ότι η Οργανωτική Συνδιάσκεψη θα πάρει αποφάσεις «σχετικά με την ενιαία πανελλαδική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ όχι ως ενιαίου κόμματος, αλλά ως οργανισμού πολιτικής συνεργασίας με αυτοτελή συγκρότηση και πολιτική λειτουργία». Η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ δηλώνει από τώρα ότι δεν προτίθεται να συναινέσει σε μια τέτοια διαδικασία. Μιλά για «ωμή παρέμβαση στο εσωτερικό του ΣΥΝ» και για «αλλοίωση του χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ». Και δεν αποκλείει τη διάσπαση του ΣΥΝ. Οταν ο Φ. Κουβέλης ρωτήθηκε αν η απουσία τους από την πανελλαδική σύσκεψη έχει το νόημα ότι σπρώχνονται εκτός ΣΥΡΙΖΑ και εκτός ΣΥΝ, απάντησε: «Κοιτάξτε, και αυτή η ανάγνωση είναι δυνατόν να γίνεται» («Αθήνα 9,84»). Μια μέρα μετά, ο Σ. Λυκούδης το είπε πιο χοντρά: «Αν σε αυτή την προσπάθεια, που την κάνουμε με όσο πιο δημοκρατικό τρόπο μπορούμε, βρισκόμαστε αιωνίως μπροστά σε αμείλικτους μηχανισμούς, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να μη μετακινηθούν ούτε χιλιοστό και αδιαφορούν απολύτως και περιφρονούν τις διαφορετικές φωνές μέσα στο κόμμα, τότε όλες οι εκδοχές είναι ανοιχτές» («Κανάλι 1»).
Και σαν να μη τους έφτανε ο αγώνας για την κομματική εξουσία, προέκυψε και ζήτημα γραμμής και δη στην εξωτερική πολιτική. Χωρίς –κατά το συνήθειό του– να ρωτήσει κανέναν, ο Αλαβάνος ζήτησε «πάγωμα στις διαδικασίες ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ», με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά-αιγαιακά προβλήματα. Του απάντησε (χωρίς να τον κατονομάσει ο υπεύθυνος για την εξωτερική πολιτική του ΣΥΝ Γ. Μπαλάφας, σημειώνοντας ότι χρειάζεται «επιμονή στη θέση ότι η πιο πρόσφορη για τα εθνικά μας συμφέροντα στάση είναι αυτή που δεν πέφτει στην παγίδα της όξυνσης». Για να μη μείνει, δε, στη γενικότητα, συμπλήρωσε με νόημα, ότι «η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας δεν προσφέρεται για επίδειξη “αδιαλλαξίας” και “ανένδοτης” στάσης».
Το μόνο υπαρκτό ερώτημα, πλέον, είναι τι θα κάνει το Αριστερό Ρεύμα. Θα υποκύψει στον εκβιασμό Αλαβάνου ή θα αναζητήσει λύσεις μακριά απ’ αυτόν; Με τον Τσίπρα ως γκεσέμι, βέβαια, οδηγούνται κατευθείαν στο γκρεμό κι αυτό το ξέρουν τα έμπειρα στελέχη του Ρεύματος. Ομως, υπάρχουν μέσα στο Ρεύμα και στελέχη που δε θέλουν το διώξιμο των Ανανεωτικών. Ετσι, το ερώτημα είναι αν και το Ρεύμα θα παραμείνει ενωμένο.
Ολα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, λοιπόν. Το παιχνίδι που παίζεται είναι για γερά νεύρα. Θα επικρατήσει ο καλύτερος στην ίντριγκα, μέχρι την επικράτηση όμως θα ματώσουν όλοι και δεν αποκλείεται να υπάρξουν και διασπάσεις.
