Μπορεί ο Τσίπρας να μιλάει για «μεταμοντέρνο μιντιακό πραξικόπημα» και ο Σκουρλέτης να καταγγέλλει «πλήθος δημοσιευμάτων στις εφημερίδες και το διαδίκτυο με ανακρίβειες και κατασκευασμένες διαρροές», όμως είναι αυτοί που -με πράξεις ή παραλείψεις, όπως λένε στο ποινικό δίκαιο- τροφοδοτούν όλα τα δημοσιεύματα.
Ομως, αν παραμερίσουμε για λίγο όλη τη φιλολογία και την παραφιλολογία, για το τι είπε ο ένας, τι απάντησε ο άλλος, τι διέρρευσε το ένα κέντρο και ποιοι συνασπίζονται γύρω από φράξιες και υποφράξιες, αν παραμερίσουμε όλα αυτά τα γαργαλιστικά παραπολιτικά σχόλια και γεγονότα και πάμε στην ουσία, θα διαπιστώσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ περνά την κρίση που πέρασαν πάνω στη διετία και όλα τα προηγούμενα μνημονιακά κόμματα εξουσίας.
Τα εξωτερικά χαρακτηριστικά αυτής της κρίσης διαφέρουν, όμως η ουσία είναι η ίδια. Οταν ένα αστικό κόμμα βρίσκεται σε άνοδο, ουδείς τολμά να αμφισβητήσει την ηγετική ομάδα και τον αρχηγό, γιατί αυτόματα θα απομονωθεί. Οταν, όμως, ένα κυβερνών κόμμα βρίσκεται σε πτώση, είναι απολύτως λογικό να βυθιστεί σε κρίση, ανεξάρτητα από το βάθος που έχει αυτή η κρίση σε μια δεδομένη στιγμή. Αυτή η κρίση τις περισσότερες φορές έχει χαρακτήρα παραγοντίστικο. Φράξιες, δελφίνοι και ηγετίσκοι εκμεταλλεύονται την ευκαιρία για να αυξήσουν την επιρροή τους στο μηχανισμό του κόμματος και στην εκλογική του πελατεία, δημιουργώντας εκ των προτέρων συνθήκες που θα προστατέψουν τους ίδιους και θα ρίξουν τις ευθύνες σε άλλους, όταν έρθει η ώρα της ήττας (ακόμα κι αν αυτή η ήττα συντελεστεί σε μια ήρεμη εκλογική μάχη).
Σε συνθήκες κατακόρυφης μείωσης της επιρροής ενός κόμματος εξουσίας, πυροδοτείται στο εσωτερικό του μια κινητικότητα. Η τράπουλα ξαναμοιράζεται και όλοι τρέχουν να πιάσουν θέσεις, κοιτάζοντας όχι μόνο το παρόν αλλά και το μέλλον. Οταν το κόμμα θα ηττηθεί στις εκλογές και θα βρεθεί στην αντιπολίτευση, θα πρέπει να είναι έτοιμοι για το ξαναμοίρασμα της εσωκομματικής τράπουλας, που αναμφίβολα θα γίνει.
Επί σχεδόν δύο χρόνια, που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην κυβέρνηση (για να μην αναφέρουμε το χρονικό διάστημα μετά το 2012), ο Τσίπρας κυβερνά με μια μικρή ομάδα «κολλητών» του, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα. Μετά την αποχώρηση των Λαφαζανικών, της Κωνσταντοπούλου, του Βαρουφάκη και μερικών ακόμα, η άσκηση της εξουσίας έγινε ακόμα πιο κλειστή υπόθεση. Ε, όταν το κόμμα αρχίζει να πέφτει, αυτό θα αμφισβητηθεί από τις άλλες φράξιες. Δεν είναι τυχαίο που ο Τσίπρας κρατάει σαν υπερόπλο το συνταγματικό προνόμιο του καθορισμού της σύνθεσης του υπουργικού συμβούλιου από τον πρωθυπουργό. Σ' αυτό εξαντλείται ο δημοκρατισμός του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί συνταγματικά αυτό να είναι προνόμιο του πρωθυπουργού, κανένας όμως δεν τον εμποδίζει να το εκχωρήσει στα καθοδηγητικά όργανα του κόμματός του, αν όντως είναι ένα δημοκρατικά οργανωμένο κόμμα που διακρίνεται για την ενότητα θέλησης και δράσης του καθοδηγητικού του μηχανισμού. Αυτό, όμως, είναι το τελευταίο αποκλειστικά δικό του όπλο που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ και έτσι βάζει το συνταγματικό προνόμιο πάνω από την (υποτιθέμενη) αριστεροσύνη του και την (υποτιθέμενη) πίστη του στη συλλογική λειτουργία και στη συλλογική λήψη όλων των αποφάσεων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε ένα συνέδριο. Κατά την προσυνεδριακή περίοδο δεν ακούστηκε «κιχ». Ακόμα κι εμείς, που λόγω καθήκοντος τα παρακολουθούμε αυτά, κοντεύαμε να ξεχάσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει συνέδριο. Δεν έγιναν θορυβώδεις περιφερειακές συνδιασκέψεις, κάποια ψευτοθεωρητικά κείμενα τα διάβασαν μεταξύ τους, όσο για την «αντιστοίχιση του κόμματος με την κοινωνική του επιρροή», το έλεγαν και γελούσαν μεταξύ τους. Πότε «ακούστηκε» ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει συνέδριο; Την τελευταία προσυνεδριακή εβδομάδα, όταν άρχισαν να γίνονται εκλογές για αντιπροσώπους και κάποια ηχηρά ονόματα δεν εκλέχτηκαν ή εκλέχτηκαν με πολύ λίγες ψήφους (μόνοι τους τα διέρρεαν αυτά τα στοιχεία, για να «θάψει» ο ένας τον άλλο).
Το ίδιο το συνέδριο ήταν ανιαρότατο, εκτός από λίγες στιγμές, οι οποίες προετοίμαζαν αυτό που θ' ακολουθούσε κατά τις ψηφοφορίες. Εκεί οι φράξιες εξάντλησαν όλη την τέχνη και τη δυναμική τους. Και έχασαν οι Τσιπραίοι. Ο Παππάς είναι καλός για την κυβερνητική ίντριγκα, όμως εκείνοι που σιτίζονται στην Κουμουνδούρου είναι ικανότεροι στην εσωκομματική ίντριγκα (αυτή άλλωστε είναι η μοναδική τους ασχολία). Ετσι, η φράξια των «προεδρικών», παρά τις τρεις λίστες που κατέβασε δεν κατάφερε να πάρει τη μισή κεντρική επιτροπή, η φράξια των 53+ πήρε αυτό που ήθελε, ο γραμματέας Ρήγας κατάφερε να ανεβάσει υπέρμετρα το ποσοστό της φράξιας «Πλατφόρμα 2010», στην οποία ανήκει, ενώ οι λεγόμενοι «κεντρώοι» (Βούτσης, Φίλης, Σκουρλέτης και μερικοί ακόμα) κατάφεραν να εκλεγούν σε ψηλή σειρά, παίρνοντας ψήφους απ' όλες τις φράξιες.
Το πατιρντί έγινε στις εκλογές για την πολιτική γραμματεία. Ο Τσίπρας άφησε εκτός πρότασης για το εντεκαμελές πολιτικό συμβούλιο Σκουρλέτη και Δρίτσα. Ο Σκουρλέτης αρνήθηκε να είναι υποψήφιος με πρόταση από μέλη της φράξιας των 53+, η οποία εκδικήθηκε τον Τσίπρα αποκλείοντας Γεροβασίλη και Μπαλτά και εκλέγοντας τη Χριστοδουλοπούλου (σύζυγο του Δρίτσα). Οι Τσιπραίοι ψιλοϊσορρόπησαν τα πράγματα εκλέγοντας τη Βάκη (για να μη χάσουν άλλη μια θέση).
Χολωμένος ο Σκουρλέτης, έπιασε τους δημοσιογράφους που κάλυπταν τη συνεδρίαση της ΚΕ και τους είπε ότι δε δέχεται ν' αλλάξει υπουργείο, ούτε δέχεται να του πάρουν από το ΥΠΕΝ την αρμοδιότητα της Ενέργειας και να την πάνε σε άλλο υπουργείο. Αν γίνει οτιδήποτε από τα δύο, είπε, θα παραμείνει απλός βουλευτής… για να είναι και πιο κοντά στο λαό. Η σύγκρουση του Σκουρλέτη με τους Τσιπραίους είχε αρχίσει πριν από τη συνεδρίαση της ΚΕ, όταν αρνήθηκε να γίνει γραμματέας, θέση που του πρότεινε ο Τσίπρας, προφανώς για να τον ξεφορτωθεί. Τη μέρα που συνεδρίαζε η ΚΕ, η RealNews κυκλοφόρησε με συνέντευξή του, στην οποία ο Σκουρλέτης «χόντραινε» τη σύγκρουση με τους Τσιπραίους.
Δεν ήταν μόνο τα «ηρωικά» του τύπου «εμείς τονίζουμε πως δεν διεκδικούμε την πατρότητα του προγράμματος, σε αντίθεση με τη ΝΔ η οποία πιστεύει και εμπνέεται από αυτές τις πολιτικές», που θα μπορούσε να τα πει και ο Τσίπρας, μιλώντας σε κομματικό ακροατήριο. Δεν ήταν μόνο οι μπηχτές για «λύση για το χρέος, αλλά με ταυτόχρονη υπαγωγή σε ένα νέο πρόγραμμα». Ηταν και η έμμεση -αλλά ευθεία- επίθεση στον Τσίπρα για «απουσία ενός συλλογικού καθοδηγητικού πολιτικού κέντρου», που «φάνηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης και σε αρκετές περιπτώσεις επηρέασε και το αποτέλεσμα», καθώς και η δήλωση για «έλλειψη αλληλεγγύης» που αισθάνθηκε ως υπουργός, που τη θεωρεί «απότοκο της έλλειψης αυτού του πολιτικού κέντρου», την οποία «έλλειψη αλληλεγγύης» την αντιδιέστειλε με την αλληλεγγύη που έβρισκε «στα απλά στελέχη και τον κόσμο της Αριστεράς». Το αποκορύφωμα ήταν η μη διάψευση της φιλολογίας που θέλει τον ίδιο, τον Δρίτσα και τον Σπίρτζη «βαρίδια» στην κυβέρνηση. Αντί να πει ότι αυτά δεν περνάνε στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, άφησε να εννοηθεί ότι μπορεί και να περάσουν: «Είναι φανερό πως μέσα στους κύκλους των δανειστών υπάρχουν απόψεις που επιθυμούν διακαώς να καθορίσουν τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου. Προφανώς μια τέτοια διάθεση έχει πολιτικό υπόβαθρο και στόχευση».
Ο εκβιασμός ήταν χοντρός για τον Τσίπρα. Ουσιαστικά ο Σκουρλέτης του έλεγε: ή με αφήνεις στο πόστο μου ή θα έχεις υποκύψει στους δανειστές, που σου καθορίζουν πια και τη σύνθεση του υπουργικού συμβούλιου. Ακολούθησε ένα μπαράζ με τους Τσιπραίους να προσπαθούν να αμυνθούν. Οι 53+ πήραν υπό την προστασία τους τον Σκουρλέτη. Ο Σκουρλέτης εμφανίστηκε σε συνέδριο για την Ενέργεια και αμφισβήτησε την ανάγκη πώλησης του 17% της ΔΕΗ που έχει περάσει στο ΤΑΙΠΕΔ. Ο Δρίτσας εμφανίστηκε να αμφισβητεί τις ιδιωτικοποιήσεις χαρακτηρίζοντάς τες αποικιοκρατικού τύπου. Φυσικά, και ο Σκουρλέτης, και ο Τσακαλώτος (των 53+), και ο Δρίτσας έχουν υπογράψει το Μνημόνιο και τις ιδιωτικοποιήσεις. Οι δύο πρώτοι έχουν υπογράψει και την πώληση του 17% της ΔΕΗ, όπως γράφουμε αναλυτικά στη σελίδα 12. Η μάχη δεν είναι επί αρχών, αλλά για τις καρέκλες. Πρόσχημα είναι η δήθεν αντίθεση στις ιδιωτικοποιήσεις.
Το απόγευμα της Τρίτης φάνηκε να υπογράφεται ανακωχή. Ο Σκουρλέτης πήγε στο Μαξίμου και συναντήθηκε με τον Τσίπρα. Φυσικά, παζάρι έγινε. Εκ του πρώτου αποτελέσματος, φάνηκε ο Σκουρλέτης να πήρε αυτό που ήθελε. Αλλιώς δεν νομίζουμε ότι θα έκανε τη γελοία δήλωση, με την οποία απέδωσε όλα τα δημοσιεύματα σε «ανακρίβειες και κατασκευασμένες διαρροές» και διαβεβαίωσε πόσο αγαπημένοι είναι στον ΣΥΡΙΖΑ και πόσο τιμούν την… «κουλτούρα διαλόγου». Μένει να δούμε (όταν θα γίνει ο ανασχηματισμός) αν όντως είναι έτσι. Γιατί αυτές οι λυκοσυμμαχίες εύκολα ανατρέπονται.
Εκείνο που πρέπει να κρατήσουμε απ' όλες αυτές τις φαγωμάρες στον ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει του πρώτου κανονικού ανασχηματισμού της συγκυβέρνησης (αυτός που έγινε πέρσι τον Ιούλη ήταν αναγκαστικός), είναι πως κανένα κέντρο, καμιά φράξια, κανένα μεγαλοστέλεχος δεν ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, ούτε αντιπαλεύουν τον αποικισμό της χώρας. Το ιδιαίτερο συμφέρον τους υπερασπίζονται, όπως νομίζουν καλύτερα.
