Μια σύντομη ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, που μνημόνευε τη ναυμαχία του Ναυαρίνου και τη συμμετοχή του ρωσικού στόλου σ’ αυτήν, μαζί με τον αγγλικό και το γαλλικό στόλο, ήταν αρκετή για να τροφοδοτήσει μια αηδιαστική αρθρογραφία στον ελληνικό αστικό Τύπο. Το ρεζουμέ αυτής της αρθρογραφίας ήταν ότι η Ρωσία προειδοποιεί τον Ερντογάν πως, αν συνεχίσει τους τσαμπουκάδες στην Ανατολική Μεσόγειο, θα πάθει ό,τι έπαθε η Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Ναυαρίνο, μετά το οποίο δεν ξανασήκωσε κεφάλι.
Το δε μήνυμα προς τον ελληνικό λαό, που άλλοι το έγραψαν ωμά και… λαϊκίστικα και άλλοι το υπονοούσαν, ήταν πως όπως οι «μεγάλες δυνάμεις» του 19ου αιώνα καταναυμάχησαν τον οθωμανικό στόλο στον κόλπο της Πύλου και άνοιξαν το δρόμο για τη νίκη της ελληνικής επανάστασης, που έμοιαζε να έχει κατανικηθεί από το στρατό του Αιγύπτιου Ιμπραΐμ πασά και να μην μπορεί να ξανασηκώσει κεφάλι, έτσι και τώρα, οι «μεγάλες δυνάμεις» του καιρού μας, με προεξάρχουσες τη Ρωσία και τη Γαλλία, θα αναγκάσουν τον «νεοοθωμανό σουλτάνο» Ερντογάν να «μαζευτεί» και να σταματήσει τις προκλήσεις και το παιχνίδι με τη φωτιά.
Από επιστημονική-ιστορική και από πολιτική άποψη είναι γελοίο να προσπαθείς να ερμηνεύσεις το σήμερα με ένα χθες που απέχει δύο αιώνες. Μέσα σ’ αυτούς τους δύο αιώνες ο καπιταλισμός πέρασε από το προμονοπωλιακό στο μονοπωλιακό του στάδιο, οι παλιές αυτοκρατορίες κατέρρευσαν, νέα εθνικά κράτη ξεπήδησαν από τη διάλυσή τους, η αποικιοκρατία επίσης κατέρρευσε και αντικαταστάθηκε από ένα σύστημα εξάρτησης των χωρών χαμηλού και μέσου επιπέδου ανάπτυξης από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα των χωρών του ανεπτυγμένου (μονοπωλιακού) καπιταλισμού, έγιναν δυο παγκόσμιοι πόλεμοι, διασπάστηκε η ενότητα της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς μετά τη νίκη της Ρωσικής Σοσιαλιστικής Επανάστασης και στη συνέχεια άλλων επαναστάσεων (Κινέζικη Επανάσταση κ.ά.), το σοσιαλιστικό σύστημα ανατράπηκε και αντικαταστάθηκε από ένα σύστημα κρατικού καπιταλισμού, το οποίο κατέρρευσε μετά από μερικές δεκαετίες, με αποτέλεσμα να αποκατασταθεί και πάλι η ενότητα της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς, ο συσχετισμός δύναμης ανάμεσα στα βασικά ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως και η δυναμικότητα των εξαρτημένων χωρών, άλλαξαν κάμποσες φορές κτλ. κτλ.
Ομως, αν πρέπει να βρούμε ένα κοινό στοιχείο ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, θα καταλήξουμε στην ξενοδουλεία και το ραγιαδισμό της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα. Το νεοσύστατο ελληνικό κράτος πήρε αμέσως τη μορφή προτεκτοράτου (κράτους υπό προστασία) των «μεγάλων δυνάμεων» του προμονοπωλιακού καπιταλισμού. Ηταν μάλιστα τόσο απροκάλυπτος αυτός ο ραγιαδισμός που ακόμα και τα πολιτικά κόμματα της εγχώριας ολιγαρχίας έπαιρναν το όνομα της αποικιοκρατικής δύναμης με την οποία ήταν συνδεδεμένα τα ηγετικά τους στελέχη: Γαλλικό, Αγγλικό, Ρωσικό κόμμα! Πολλά έχουν αλλάξει από τότε, όμως η ελληνική αστική τάξη, που κατά τα άλλα καμαρώνει για την τυπική της ανεξαρτησία και τη συμμετοχή της (κάθε άλλο παρά ισότιμη, βέβαια) σε βασικούς διακρατικούς θεσμούς της Δύσης (ΕΕ, ΝΑΤΟ), δε χάνει ευκαιρία να αποκαλύψει ότι η ξενοδουλεία είναι στο DNA της.
Επειδή, λοιπόν, η ΕΕ δεν επιβάλλει κυρώσεις στην Τουρκία, οι ΗΠΑ ασχολούνται με τις προεδρικές εκλογές, το ΝΑΤΟ παριστάνει τον Πόντιο Πιλάτο και το γαλλικό αεροπλανοφόρο «Σαρλ ντε Γκολ» πλέει σε άλλες θάλασσες, μακριά από τη «φουρτουνιασμένη» Ανατολική Μεσόγειο, αναγκαστικά έβαλαν στο τραπέζι της εγχώριας εθνικιστικής προπαγάνδας και το «ξανθό γένος», αξιοποιώντας την ανακοίνωση του ρωσικού ΥΠΕΞ για τη ναυμαχία του Ναυαρίνου.
Γιατί θυμήθηκε ξαφνικά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου η ρωσική ιμπεριαλιστική κυβέρνηση; Μπορεί να ήταν μόνο μια τυπική διπλωματική πράξη αβροφροσύνης ενόψει της σημερινής άφιξης του Σεργκέι Λαβρόφ στην Αθήνα. Μπορεί να ήταν ταυτόχρονα και μια πράξη «προειδοποίησης» προς την Αγκυρα, με την οποία η Μόσχα βρίσκεται πλέον σε αντιπαράθεση και στο μέτωπο του Ναγκόρνο Καραμπάχ (έχει προηγηθεί η αντιπαράθεση στη Συρία και τη Λιβύη).
Εχει αποδειχτεί πολλές φορές, όμως, στο σύγχρονο κόσμο του ιμπεριαλισμού και της εξάρτησης, ότι οι περιφερειακές αντιπαραθέσεις δεν οδηγούν εύκολα σε ρήξεις. Η Ρωσία πούλησε πυραύλους S-400 στην Τουρκία, ενόσω βρίσκονταν σε αντιπαράθεση στη Συρία. Και η πώληση ολοκληρώθηκε ενόσω οι δυο χώρες βρίσκονταν σε αντιπαράθεση στη Λιβύη. Αυτά είναι δεδομένα αναμφισβήτητα, που τα γνωρίζουμε όλοι. Εκείνο που δε γνωρίζουμε είναι το παρασκήνιο, το οποίο είναι πυκνό και περιλαμβάνει παζάρια σε διάφορα επίπεδα και για διάφορα θέματα, με τη συμμετοχή όχι μόνο μιας ιμπεριαλιστικής χώρας όπως η Ρωσία και μιας χώρας με σχετική περιφερειακή δύναμη -πλην όμως εξαρτημένης από τα δυτικά ιμπεριαλιστικά κέντρα- όπως είναι η Τουρκία, αλλά και των υπόλοιπων ιμπεριαλιστικών κέντρων.
Αν προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τη διεθνή πολιτική και τις σχέσεις εξάρτησης μόνο από τις δηλώσεις και τις αντιδηλώσεις, από τις επιμέρους συμφωνίες και τις ανατροπές τους, θα χάσουμε την ουσία. Την οποία μπορούμε να διακρίνουμε μόνο μελετώντας τις μακροπεριόδους και όχι τις μικροπεριόδους. Ούτε η Τουρκία άλλαξε στρατόπεδο για να περάσει στη ρωσική σφαίρα επιρροής, ούτε η Ρωσία θα χαλάσει τις εμπορικές της σχέσεις με την Τουρκία, για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης στην Ανατολική Μεσόγειο. Ποιος δε θυμάται ότι ο Πούτιν αρνήθηκε να χορηγήσει ένα δάνειο (μεγέθους της πλάκας) στην κυπριακή κυβέρνηση, προκειμένου αυτή να αποφύγει τη μνημονιακή επιτροπεία; Ποιος δε θυμάται την απόλυτη ουδετερότητα και της Ρωσίας και της Κίνας στα ζητήματα της μνημονιακής επιτροπείας της Ελλάδας;
Οι ιμπεριαλιστικές χώρες ξέρουν να τηρούν το στάτους κβο του μοιρασμένου μεταξύ τους κόσμου, όταν από μια μερική ανατροπή του δεν πρόκειται να προκύψει κάτι σημαντικό για τα συμφέροντά τους. Αν η Ρωσία παρενέβαινε στην κρίση της δεκαετία του 2010 και χορηγούσε δάνεια στην Κύπρο ή την Ελλάδα, ούτε τις δύο αυτές χώρες θα έσερνε στο άρμα της (αυτό προϋποθέτει πολύ περισσότερα από τη χορήγηση κάποιων κρατικών δανείων), ενώ ταυτόχρονα θα έθετε σε διακινδύνευση τις δικές της οικονομικές σχέσεις με τις βασικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρωένωσης. Γι’ αυτό προτίμησε την αυστηρή ουδετερότητα, αφήνοντας την ΕΕ να ρυθμίσει μόνη της «τα του οίκου της».
Και η ελληνική κυβέρνηση ξέρει καλά πως η Ρωσία -πέρα από τις οικονομικές σχέσεις της με την Τουρκία- βρίσκεται σε παζάρι μαζί της για περιοχές όπου διεξάγονται πόλεμοι (Συρία, Λιβύη, Ναγκόρνο Καραμπάχ). Γιατί ο ρωσικός ιμπεριαλισμός να ρισκάριζε μια σύγκρουση με την Τουρκία, παίρνοντας το μέρος της Ελλάδας στην αντιπαράθεση της Ανατολικής Μεσογείου, όταν η ελληνική αστική τάξη δεν έχει να προσφέρει τίποτα στη Ρωσία; Λίγο καιρό μετά την αναβάθμιση και την επέκταση των αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων στην Ελλάδα, υπάρχει περίπτωση η Ρωσία να παρέμβει ενεργητικά υπέρ της Ελλάδας στην τουρκο-ελληνική αντιπαράθεση;
Πριν από δυο χρόνια, η κυβέρνηση Τσίπρα απέλαυνε ρώσους διπλωμάτες, κατηγορώντας τους ότι παρενέβαιναν για να ακυρώσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών. Και έγινε σαφέστατο ότι η απέλαση υποδείχτηκε από τους Αμερικανούς. Πέρασαν δυο χρόνια ψυχρότητας και τώρα ήρθε η ώρα της αναθέρμανσης των ρωσο-ελληνικών σχέσεων, γεγονός που υποδηλώνει η επίσκεψη Λαβρόφ. Ως εκεί, όμως, τίποτα περισσότερο. Το επίπεδο των ρωσο-ελληνικών σχέσεων είναι οριοθετημένο. Και αυτό θα επιβεβαιωθεί και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Λαβρόφ.
Τι μένει, λοιπόν, απ’ όλη αυτή την προπαγάνδα περί του «Μόσκοβου» που ετοιμάζεται «να φέρει το σεφέρι» για να απελευθερώσει τους «ραγιάδες»; Μένει μια ακόμα γερή ένεση ξενοδουλείας στον ελληνικό λαό. Ας μην ξεχνάμε ότι και ιστορικά οι επεκτατικές βλέψεις της ελληνικής αστικής τάξης (ας θυμηθούμε τη «Μεγάλη Ιδέα» του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα) πήγαιναν πάντοτε «πακέτο» με την ξενοδουλεία, με την υποταγή στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τα σχέδιά τους για την περιοχή μας.
