Θα διαφωνήσουμε με όσους υποστηρίζουν την άποψη ότι αυτή τη στιγμή στο ΠΑΣΟΚ γίνεται μια μη πολιτική μάχη μηχανισμών για την κομματική εξουσία. Οχι γιατί δεν γίνεται μάχη μηχανισμών (αυτό γίνεται), αλλά γιατί η μάχη μηχανισμών είναι η απόλυτη έκφραση της σύγχρονης αστικής πολιτικής.
Πάνω σε τι να συγκρουστούν, άραγε, τα ηγετικά στελέχη και οι φράξιες του ΠΑΣΟΚ; Σε προγράμματα και ιδεολογίες; Μα μήπως έχουν κάποιο επιεικώς συγκροτημένο πρόγραμμα που να διαχωρίζεται από τη ΝΔ; Προσπαθούν να επινοήσουν κάτι, αλλά δεν τους βγαίνει τίποτα πέρα από τις φλύαρες γενικολογίες. Παραγεμίζουν το λόγο τους με φανταχτερές λέξεις, στην προσπάθειά τους να κερδίσουν το κομματικό ακροατήριο, ενώ όλο το παιχνίδι παίζεται στο παρασκήνιο. Οι συμμαχίες που θα κλείσει κάθε πλευρά με τους βαρόνους που διατηρούν επιρροή στο μηχανισμό είναι αυτή που θα γείρει τελικά την πλάστιγγα υπέρ του ενός ή του άλλου, μαζί με τη βοήθεια των «νταβατζήδων» από τα ΜΜΕ, οι οποίοι είναι αναφανδόν υπέρ του Βενιζέλου, όμως πλέον έγιναν προσεκτικοί, γιατί με το άγριο μπάσιμο που έκαναν στην αρχή εξόργισαν τους Πασόκους (είμαστε στην εποχή της μιντιοκρατίας, όμως η ισχύς πρέπει να επιδεικνύεται με κάποιο τακτ, τηρώντας κάποια εξωτερικά στοιχεία σεβασμού προς τον πελάτη-ψηφοφόρο).
Ηταν πραγματικά γελοίο το θέαμα των Παπανδρέου-Βενιζέλου καθώς προσπαθούσαν να δείξουν ποιος είναι περισσότερο αριστερός (τον Σκανδαλίδη δεν τον μετράμε, γιατί όπως όλα δείχνουν ούτε ως αουτσάιντερ δεν παίζει στην κούρσα, σε βαθμό που ίσως να μη χρειαστεί καν δεύτερος γύρος). Ακουγες τον Γιωργάκη να καταφέρεται κατά του «κυβερνητισμού» και του «καθεστωτισμού» και τσιμπιόσουν για να δεις αν είσαι ξυπνητός. Ο Βενιζέλος υπήρξε λιγότερο μαξιμαλιστής στις εκφράσεις του, γιατί αιχμή της δικής του καμπάνιας είναι το «εγώ μπορώ να νικήσω τον Καραμανλή».
Ταυτόχρονα, όμως, ακόμα και μέσα στους γενικόλογους βερμπαλισμούς τους, μπορούσε κανείς να διακρίνει την ουσία της πολιτικής τους. Ο Γιωργάκης υποσχόταν ότι «θα ανασυγκροτήσει αποτελεσματικά, δημοκρατικά και λειτουργικά τον δημόσιο τομέα», αλλά «δεν θα του επιτρέψει να υποκαταστήσει την αγορά»! Κι ο Βενιζέλος μιλούσε για «αδιαπραγμάτευτα δημόσια αγαθά», αλλά και για «υποστήριξη της επιχειρηματικότητας» και «ανόθευτη και ελεύθερη λειτουργία της αγοράς». Θα πείτε, ίσως, ότι αυτό ήταν πάντα το ΠΑΣΟΚ. Ναι, αλλά παλιότερα εκσυγχρόνισε κάπως την κοινοβουλευτική λειτουργία, πέταξε μερικά ψίχουλα για να ενσωματώσει το δυναμικό κίνημα των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων, ενώ πλέον έχει να επιδείξει μια κυβερνητική θητεία παρατεταμένης σκληρής λιτότητας, που δεν το διαχωρίζει σε τίποτα από τη ΝΔ. Ο Γιωργάκης δεν δίστασε να βγει στο Alter μια μέρα μετά τη σύνοδο του Εθνικού Συμβούλιου και να πει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 «δεν άλλαξε θέση».
Στην πραγματικότητα, κανένας από τους μονομάχους δεν περιμένει να κερδίσει τη ΝΔ. Ο καθένας τους περιμένει να χάσει η ΝΔ και να ‘ναι αυτός εκείνη τη στιγμή αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, για να κατακτήσει τον πρωθυπουργικό θώκο. Το ίδιο δεν έκανε και ο Καραμανλής; Εχασε το 2000 από τον Σημίτη, οριακά έστω, και το 2004 δεν νίκησε αυτός, αλλά έχασε ένα εντελώς ξεφτισμένο στη λαϊκή συνείδηση ΠΑΣΟΚ, που ο ίδιος ο αρχηγός του το είχε εγκαταλείψει λίγο πριν την κρίσιμη μάχη.
Ολα τα υπόλοιπα είναι σκέτη παραπολιτική. Οι μηχανισμοί των δυο μονομάχων παραγγέλλουν γκάλοπ και έχουν προσλάβει επικοινωνιολόγους. Πηγαίνουν σε μια μάχη με όρους εθνικών εκλογών. Καμιά προγραμματική και ιδεολογική αντιπαράθεση, αλλά αντιπαράθεση εικόνων. Αλλωστε, δεν υπάρχει κανένα κόμμα που να λειτουργεί, που να έχει οργανώσεις στις οποίες να γίνεται οποιαδήποτε συζήτηση. Ηταν στραβό το κλήμα, το έκανε κι ο Γιωργάκης… Internet Cafe. Καταναλωτές κατασκευασμένων εικόνων είναι οι πολλοί ψηφοφόροι, ενώ ένα κομμάτι τους ελέγχεται από τους τοπικούς κομματάρχες (βουλευτές, νομαρχοδημαρχαίους, συνδικαλισταράδες).
Τα γκάλοπ που βλέπουν το φως της δημοσιότητας εξακολουθούν να εμφανίζουν την ίδια σχιζοφρενική εικόνα. Οι ίδιοι άνθρωποι που δηλώνουν ότι προτιμούν τον Γιωργάκη για αρχηγό, δηλώνουν ταυτόχρονα (και με μεγάλα ποσοστά), ότι ο Βενιζέλος είναι αυτός που μπορεί να νικήσει τον Καραμανλή και καταλληλότερος για πρωθυπουργός. Τι δείχνει αυτό; Οτι δεν εμπιστεύονται κανέναν από τους δυο και δε βλέπουν φως από πουθενά αλλού. Θεωρούν τον Γιωργάκη ανίκανο και τον Βενιζέλο επικίνδυνο. Και μεταξύ των δύο οι πιο πολλοί Πασόκοι διαλέγουν αυτή τη στιγμή τον ανίκανο! Το σύνδρομο της ήττας τους έχει καταβάλει, όπως είχε καταβάλει τους γαλάζιους μεταξύ 1996 και 2004.
Αυτό το σύνδρομο φαίνεται αυτή τη στιγμή να λειτουργεί υπέρ του Γιωργάκη, αλλάζοντας θεαματικά τα δεδομένα των πρώτων μετά τις εκλογές ημερών. Εχουμε, όμως, ένα μήνα ακόμη και αν μερικά «βροντερά ονόματα» εκδηλωθούν ανοιχτά υπέρ Βενιζέλου, ο συσχετισμός μπορεί ν’ αλλάξει.
