Καλά που έπεσαν μερικές μολότοφ και έφυγαν μερικές πέτρες, γιατί αλλιώς η επίσκεψη Ράις στην Αθήνα θα περνούσε εντελώς απαρατήρητη. Φρόντισε, βλέπετε, η αμερικάνικη διπλωματία να τη φέρει δυο μέρες πριν την προγραμματισμένη ημερομηνία, την τρίτη μέρα του Πάσχα, ποντάροντας στην απουσία της πλειοψηφίας των Αθηναίων.
Η κυβέρνηση, βέβαια, φρόντισε να μετατρέψει το κέντρο της Αθήνας σε αστυνομοκρατούμενη πόλη. Παρά τις απαγορεύσεις, όμως, μια ομάδα στελεχών του Περισσού κατάφερε να τους κάνει ρόμπες. Μπήκε ανενόχλητη στο Μέγαρο Μουσικής τη Δευτέρα το βράδυ και άπλωσε ένα τεράστιο πανό μπροστά στη μούρη της αμερικάνικης πρεσβείας. Οταν έφτασαν τα ΜΑΤ και ανέβηκαν στην ταράτσα, έφτασαν και άλλοι διαδηλωτές κάτω από το Μέγαρο και ύστερα από σύντομες διαπραγματεύσεις τα ΜΑΤ αποχώρησαν, οι «εισβολείς» προσήχθησαν στη ΓΑΔΑ και ύστερα από λίγο αφέθησαν ελεύθεροι. Δεν τους έπαιρνε, βλέπετε, να κάνουν τίποτα περισσότερο.
Την Τρίτη οργανώθηκαν δυο πορείες, με λίγο κόσμο και οι δύο, όπως αναμενόταν, λόγω της ημέρας. Στην Κλαυθμώνος μαζεύτηκαν δυνάμεις του ΣΥΝ, του Φόρουμ, της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου (καμιά πεντακοσαριά άτομα) και στα Προπύλαια δυνάμεις του Περισσού (1500 με 2000 άτομα). Οι μπάτσοι έφραξαν με κλούβες και ΜΑΤ τη Σταδίου στο ύψος της Κολοκοτρώνη και την Πανεπιστημίου στο ύψος της Αμερικής.
Πρώτη ξεκίνησε η πορεία στη Σταδίου. Στελέχη του ΣΥΝ (με επικεφαλής τον βουλευτή Λεβέντη) ζήτησαν να ανοίξει το μπλόκο γιατί η πορεία παρανόμως απαγορεύτηκε, ο επικεφαλής αστυνομικός διευθυντής τους αντιμετώπισε σκαιότατα, εισαγγελέας δεν εμφανίστηκε στο χώρο και όταν η πορεία βάδισε για το προαποφασισμένο «σπρώξιμο», άρχισε το «πατιρντί». Οι μπάτσοι άρχισαν να χτυπούν με τα κλομπ και να πνίγουν τον κόσμο στα δακρυγόνα (ευτυχώς φυσούσε και διαλύονταν σχετικά γρήγορα), οι πρώτες σειρές έκαναν πίσω βήχοντας, αλλά από τα πλάγια «έφυγαν» οι πρώτες πέτρες και σε λίγο, καθώς η πορεία οπισθοχωρούσε και οι μπάτσοι εξακολουθούσαν να ρίχνουν ασφυξιογόνα στο ψαχνό, «έφυγαν» και οι πρώτες μολότοφ, από ομάδες αντιεξουσιαστών. Το σκηνικό αυτό επαναλήφθηκε μέχρι την Ομόνοια: οι μπάτσοι να πετούν συνέχεια χημικά, να εισπράττουν πέτρες και μολότοφ, μέχρι που τα «πυρομαχικά» τελείωσαν και η μάχη για την τιμή των όπλων τελείωσε. Ποιος είπε, όμως, ότι δεν πρέπει να δίνονται και μάχες για την τιμή των όπλων, ακόμα και υπό τις δυσμενέστερες συνθήκες;
Ο Περισσός κρατούσε τον κόσμο του ακίνητο στην Πανεπιστημίου, μέχρι να τελειώσει η άνιση μάχη στη διπλανή Σταδίου. Στη συνέχεια άρχισαν να βαδίζουν προς το Σύνταγμα, σταματώντας κάθε δέκα μέτρα για να κρατήσει ώρα η πορεία. Οταν παρατάχτηκαν απέναντι από τα ΜΑΤ (πάντα σε απόσταση ασφάλειας και με τα μεγαλοστελέχη μπροστά, μη τυχόν και πεταχτεί κανένας «ζωηρός») άρχισαν τα στοιχήματα για το αν θα «σπρωχτούν» ή όχι. Το στοίχημα κέρδισε σύντροφος που αποφάνθηκε ότι με τον Γόντικα στην κορυφή δε θα γίνει «σπρώξιμο». Προς στιγμήν νόμισε ότι το χάνει, καθώς οι «τελετάρχες» ζητούσαν από τους δημοσιογράφους και τους θεατές να αδειάσουν εντελώς το οδόστρωμα και τα πεζοδρόμια της πανεπιστημίου, όμως η καρδιά του επέστρεψε στη θέση της, καθώς η πορεία έκανε μια θεαματική στροφή στην Αμερικής και κυριολεκτικά τρέχοντας (υπό τις συνεχείς προτροπές «γρήγορα, γρήγορα» των «τελεταρχών», που έπαιζαν το ρόλο που παίζει ο τσοπάνος στο κοπάδι με τα πρόβατα) άρχισε να κατηφορίζει στην Ακαδημίας. «Στην Ομόνοια θα ανασυνταχθούμε και θα αποφασίσουμε τις επόμενες ενέργειές μας», φώναζε μια ντουντούκα, ενώ ορισμένοι που είχαν φορέσει κράνη και μάσκες έμειναν με τη χαρά της προσμονής. Φυσικά, στην Ομόνοια η πορεία διαλύθηκε.
Αυτά είναι τα γεγονότα. Θέλετε και απάντηση στο «γιατί»; ΣΥΝ και Φόρουμ αποφάσισαν να «σπρωχτούν», για να αβαντάρουν τη διοργάνωση του ΕΚΦ που θα ξεκινούσε σε λίγες μέρες. Φυσικά, δεν είχαν κανένα σκοπό να συγκρουστούν, να αντισταθούν. Ο,τι έγινε από εκεί και πέρα έγινε ερήμην τους, είχαν όμως την πολιτική εξυπνάδα να μη το καταγγείλουν. Ο Περισσός αποφάσισε να το παίξει «υπεύθυνη πολιτική δύναμη» για μια ακόμη φορά, ενθυμούμενος ότι κατά την επίσκεψη Κλίντον, που πήγε να κάνει «σπρώξιμο» στην αρχή της Βασ. Σοφίας έχασε τον έλεγχο και βρέθηκε κατηγορούμενος από το σύστημα. Απ’ ό,τι φαίνεται, σήμερα δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερα εσωκομματικά προβλήματα ακόμα και σε τέτοιες ξεφτίλες. Το κοπάδι αδιαμαρτύρητα πήρε τη στροφή και κατέβηκε τρέχοντας την Ακαδημίας και η ηγεσία εισέπραξε τα εύσημα των αστικών ΜΜΕ για την υπευθυνότητά της.
