Μια συνάντηση μερικών λεπτών, σ' έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία, όπου ο «πλανητάρχης» Ομπάμα δεχόταν την υποβολή «διαπιστευτηρίων» από τους υποτελείς της αμερικάνικης υπερδύναμης, αποκάλυψε για πολλοστή φορά τον επαρχιώτικο ραγιαδισμό που διέπει τα αστικά κόμματα της «ψωροκώσταινας».
Ολόκληρη προπαγανδιστική εκστρατεία έστησαν οι Τσιπραίοι για να περάσουν στον ελληνικό λαό το μήνυμα πως ο Τσίπρας, με τη μαγκιά του και την ευστροφία του, κατάφερε να πείσει τον Ομπάμα να ενδιαφερθεί για το ελληνικό χρέος. Του υποσχέθηκε, μάλιστα, ότι θα στείλει στα μέρη μας τον υπουργό Οικονομικών Τζακ Λιου σε ειδική αποστολή με αντικείμενο την προώθηση της συζήτησης για την ελάφρυνση του χρέους.
Για να καταλάβουμε πόση σοβαρότητα έχει το παραμύθι των Τσιπραίων, αρκεί να σκεφτούμε ότι σε ένα εξάμηνο, στις 20 Γενάρη του 2017, ο Ομπάμα θα ολοκληρώσει τη δεύτερη θητεία του στο Λευκό Οίκο και θα παραδώσει στο διάδοχό του. Δηλαδή, θα κάνει σε έξι μήνες ό,τι δεν έκανε σε έξι χρόνια. Κι αυτό το κατάφερε ο Τσίπρας σε μια συνάντηση λίγων λεπτών, στην οποία έπαιρναν μέρος και ο Καμμένος και ο Κοτζιάς. Σε μια συνάντηση άτυπη, στο τέλος της οποίας δεν εκδόθηκε κανένα ανακοινωθέν (ακριβώς επειδή ήταν άτυπη), ούτε έγιναν δηλώσεις.
Και βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το παζάρι για το χρέος έχει ήδη κλείσει σ' αυτή τη φάση, με το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης, στο οποίο συμφώνησε και το ΔΝΤ, δηλαδή οι Αμερικανοί. Συμφώνησαν όλοι πως με το ζήτημα του χρέους θα ξανασχοληθούν μετά το 2018, αφού ολοκληρωθεί το «πρόγραμμα» του τρίτου Μνημόνιου. Τι θα κάνει ο Ομπάμα, θα στείλει τον Λιου να τραβήξει τ' αυτί των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, ζητώντας ρύθμιση για το ελληνικό χρέος, χωρίς οι ΗΠΑ να έχουν βάλει λεφτά σ' αυτό το χρέος; Και γιατί να το κάνει; Επειδή τον γοήτεψαν ο Τσίπρας, ο Καμμένος κι ο Κοτζιάς;
Ας το θέσουμε και διαφορετικά. Υπάρχει κάτι που διεκδικούν να πάρουν στην Ελλάδα οι ΗΠΑ και ρίχνουν στη ζυγαριά το χρέος για να το πάρουν; Ο,τι θέλουν το έχουν πάρει και κανείς δεν τους αμφισβήτησε τίποτα. Ειδικά στα μνημονιακά χρόνια. Ειδικά η συγκυβέρνηση των Τσιπραίων, που όχι μόνο έκανε γαργάρα τα διάφορα αντινατοϊκά και αντιαμερικάνικα που έλεγαν στο παρελθόν, αλλά ακόμα και τη στελέχωση κρίσιμων πόστων του κρατικού μηχανισμού την πέρασε από την έγκριση της αμερικάνικης πρεσβείας. Γιατί, λοιπόν, ο Ομπάμα, που απαξίωσε να πραγματοποιήσει ένα ταξίδι στην Ελλάδα (ενώ έκανε δύο στην Τουρκία, που αυτή την περίοδο είχε σημασία για τις πολεμικές εμπλοκές των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή), να άλλαξε ξαφνικά γνώμη, μετά από μια συνάντηση λίγων λεπτών, απ' αυτές που κάνουν οι αμερικανοί πρόεδροι με μοναδικό σκοπό να δώσουν στους υποτελείς την ευκαιρία να φωτογραφιστούν μαζί τους;
Οι Αμερικανοί παρεμβαίνουν στη σχέση του ελληνικού κράτους με τους ευρωπαίους δανειστές του στο βαθμό που θέλουν να δημιουργήσουν προβλήματα στους γερμανούς ανταγωνιστές τους. Ομως, στις κρίσιμες στιγμές (ή τέλος πάντων στις στιγμές που εμφανίζονταν σαν κρίσιμες) ποτέ δεν προχώρησαν σε δημόσια αντιπαράθεση με τους γερμανούς και τους υπόλοιπους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Την περίοδο που οι Τσιπραίοι κορύφωναν το θέατρο της «σκληρής διαπραγμάτευσης», οι Αμερικανοί δεν άφησαν την παραμικρή αμφιβολία ότι μπορεί και να ενέκριναν ή να έβλεπαν θετικά μια τέτοια συμπεριφορά από την κυβέρνηση μιας εξαρτημένης-υποτελούς χώρας. Σε ό,τι αφορά το ελληνικό χρέος, λοιπόν, θα παίξουν το παιχνίδι τους μέσω του ΔΝΤ, όπως το παίζουν και μέχρι τώρα. Οσο για τον ίδιο τον Ομπάμα, ανάθεμα κι αν γνωρίζει λεπτομέρειες γι' αυτό το θέμα, πέρα από κάποιες γενικότητες που του λένε οι σύμβουλοί του όταν τον προετοιμάζουν για τέτοιου τύπου εθιμοτυπικές συναντήσεις. Το ζήτημα του ελληνικού χρέους δεν είναι ψηλά στις προτεραιότητες της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής ώστε ν' ασχολείται ο ίδιος ο πρόεδρος. Το χειρίζεται ο υπουργός των Οικονομικών.
Από την άλλη, ο Τσίπρας συμπεριφέρθηκε με την ίδια επαρχιώτικη δουλικότητα που συμπεριφέρονται όλοι οι έλληνες αστοί πρωθυπουργοί, όταν κάποιος αμερικανός πρόεδρος τους κάνει την τιμή να συναντηθεί έστω και ατύπως, για λίγα λεπτά μαζί τους. Ο ραγιαδισμός έναντι των ιμπεριαλιστών «προστατών» αποτελεί εγγενές στοιχείο της ελληνικής αστικής πολιτικής και ο Τσίπρας απέδειξε και σ' αυτό το επίπεδο ότι δε διαφέρει σε τίποτα από τους προκατόχους του.
