Δε θυμόμαστε, τουλάχιστον στα χρόνια της μεταπολίτευσης, να έχει υπάρξει άλλος αρχηγός κόμματος που να αμφισβητείται πανταχόθεν και να κάνει πως δεν τρέχει τίποτα, επιμένοντας ότι κάνει και χάρη στο κόμμα του που παραμένει στην αρχηγία του. Ο λόγος για τον Βενιζέλο, φυσικά, που βαδίζει από ξεφτίλα σε ξεφτίλα, αλλά παραμένει πεισματικά γαντζωμένος στα πόστα του, χωρίς να κάνει τη μοναδική κίνηση που του έχει απομείνει αν θέλει να περισώσει μερικά ψήγματα ατομικής αξιοπρέπειας: την παραίτηση και την πολιτική αποστράτευση.
Την ώρα που ο Βενιζέλος αγόρευε στη Βουλή, με το γνωστό ύφος αυτοκρατορικής μεγαλοπρέπειας, «καταπίνοντας» τη συντονισμένη επίθεση των παπανδρεϊκών, τρεις εκ των οποίων (Σηφουνάκης, Μωραΐτης, Κρεμαστινός) ζήτησαν την παραίτηση της σημερινής κυβέρνησης και την αντικατάστασή της με κυβέρνηση «εθνικού σκοπού», εκτός Βουλής αναπτύσσονταν δυο κινήσεις: συνδικαλιστικά και αυτοδιοικητικά στελέχη οργάνωναν κίνηση για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα, ενώ η ομάδα Καρχιμάκη κατέθετε κείμενο με 4.000 υπογραφές μελών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο ζητούσε να γίνει συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και αλλαγή ηγεσίας. Και αν η κίνηση των συνδικαλιστών θα μπορούσε να αποδοθεί σε «δάκτυλο Παναγιωτακόπουλου», η κίνηση Καρχιμάκη αποτελεί καθαρά παπανδρεϊκή κίνηση, η οποία γίνεται μέσα και όχι έξω από το ΠΑΣΟΚ, επομένως πρέπει να αντιμετωπιστεί και αυτό δεν μπορεί να γίνει «αναίμακτα».
Η τριάδα των παπανδρεϊκών βουλευτών μοιάζει να επιδιώκει τη ρεβάνς για τον τρόπο που ο Γιωργάκης ξωπετάχτηκε από την κυβέρνηση το Νοέμβρη του 2011, με πρωταγωνιστή στο παρασκήνιο τον Βενιζέλο. Οπως τότε ο Γιωργάκης παραμέρισε και έδωσε την πρωθυπουργία στον Παπαδήμο, έτσι να παραμερίσετε τώρα και εσείς (Σαμαράς και Βενιζέλος) και να δώσετε την πρωθυπουργία σε κάποιον άλλο, αν θέλετε να αποφευχθούν οι εκλογές, είναι το μήνυμα που εξέπεμψαν οι «3», συνεπικουρούμενοι και από καναδυό ανεξάρτητους, όπως ο Λυκούδης και ο Μουτσινάς.
Ομως, το 2014 δεν είναι 2011. Τότε ήταν ο Σαμαράς που απετέλεσε τον καταλύτη για το σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου. Είναι αυτός που ενέδωσε στις πιέσεις από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, μπήκε στην κυβέρνηση και μετέβαλε την προηγούμενη «αντιμνημονιακή» στάση του. Οι δανειστές και η ελληνική αστική τάξη επείγονταν να ρυθμίσουν το PSI και να προωθήσουν το δεύτερο Μνημόνιο και αντιλήφθηκαν ότι μόνο με το αναξιόπιστο ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη δεν μπορούσαν να κάνουν χωριό. Σήμερα δεν υπάρχουν ανάλογες προτεραιότητες ούτε η ίδια πιεστικότητα. Το Μνημόνιο έχει εφαρμοστεί, η κινεζοποίηση έχει βαθύνει (έχει ολοκληρωθεί θα μπορούσαμε να πούμε) και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει τις εγγυήσεις του ότι θα διαχειριστεί με «σωφροσύνη» τη διαμορφωμένη κατάσταση, εμμένοντας κυρίως σε δυο βασικά προαπαιτούμενα: πρώτο, στην κανονική αποπληρωμή των τοκοχρεολυτικών δόσεων, μέχρι να γίνει η «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους» (δηλαδή ποτέ) και, δεύτερο, στην τήρηση της «αρχής των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών», όπως προβλέπεται από το ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης.
Γιατί, λοιπόν, να υπάρξει πίεση ώστε να σχηματιστεί μια «οικουμενική» κυβέρνηση χωρίς εκλογές, με τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί να εκτεθεί τόσο πολύ ο ΣΥΡΙΖΑ και να μείνει το πολιτικό σύστημα χωρίς εφεδρείες; Ολα μπορούν να γίνουν ομαλά και σύμφωνα με την κοινοβουλευτική τάξη. Να γίνουν εκλογές (όποτε κι αν γίνουν) και ο συσχετισμός που θα βγάλει η κάλπη να καθορίσει το είδος της συμμαχικής κυβέρνησης που θα σχηματιστεί. Το 2011 ο Σαμαράς υποχρεώθηκε να «κάψει» την αντιπολιτευτική του αίγλη συμμετέχοντας σε μια σκληρή μνημονιακή κυβέρνηση. Το πλήρωσε στις εκλογές του 2012. Το 2014 δεν υπάρχει ανάγκη να «καεί» η αντιπολιτευτική αίγλη του ΣΥΡΙΖΑ πριν αυτή εξαργυρωθεί σε εκλογές. Οι εγγυήσεις έχουν δοθεί στα μυστικά διαβούλια με τον Ασμουσεν και άλλους ιμπεριαλιστές παράγοντες, προγραμματικά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει σαφέστατο δείγμα γραφής με το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», οπότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να τον «κάψουν» πριν την ώρα του. Μια χαρά πολιτική εφεδρεία του συστήματος είναι.
Βέβαια, σε συνθήκες πολιτικής κρίσης δεν μπορείς εκ των προτέρων ν’ απορρίψεις τίποτα. Μπορεί στο τέλος να γίνουν ανατροπές που δεν τις περιμένεις και να δεις τον Σηφουνάκη και τον Λυκούδη να αναγορεύονται… προφήτες. Οι σκέψεις που παρατέθηκαν παραπάνω δεν έχουν ως σκοπό να κάνουν οποιαδήποτε πρόβλεψη, αλλά να καταδείξουν την ουσία των πραγμάτων. Ολες οι πολιτικές κινήσεις που γίνονται έχουν ως στόχο τη νομή της αστικής εξουσίας, με δεδομένη τη δέσμευση όλων των μερών στη διαχείριση της κοινωνικής βαρβαρότητας.
