Ξαφνικά, οι αστοφιλελεύθεροι ανατρίχιασαν και θυμήθηκαν το… νομικό μας πολιτισμό. Θυμήθηκαν κάποιες αρχές όπως η αναλογικότητα ανάμεσα στο αδίκημα και την ποινή, η υποχρέωση να εκφωνούνται οι δικαστικές αποφάσεις με ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία και άλλα τέτοια. Κι όλ’ αυτά, απ’ αφορμή τη δικαστική απόφαση για τη ρεμούλα στο Πάντειο, που μοίρασε τις δεκαετίες λες κι ήταν στραγάλια και έστειλε πέντε από τους καταδικασθέντες (μεταξύ των οποίων έναν πρώην πρύτανη κι ένα πρώην αντιπρύτανη) στη φυλακή.
Ενα μήνα πριν, είχε βγει η απόφαση για την υπόθεση της 17Ν. Εκεί σαν στραγάλια μοιράστηκαν τα ισόβια. Σε καταδίκες χωρίς αποδείξεις, στη συντριπτική πλειοψηφία των υποθέσεων. Χωρίς να γίνει δεκτό κανένα ελαφρυντικό. Με παραβίαση της δικαιικής αρχής «ένοχος ένοχον ου ποιεί». Με κουρέλιασμα βασικών διατάξεων του εσωτερικού δικαίου και της ΕΣΔΑ. Και βέβαια, χωρίς να ανακοινωθεί καμιά ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Οι κατηγορούμενοι άκουσαν μόνο «ένοχος – τόσα χρόνια», χωρίς ν’ ακούσουν -συνοπτικά έστω- το σκεπτικό και για το «ένοχος» και για το «τόσα χρόνια». Ομως, κανένας απ’ αυτούς που βγήκαν στα κεραμίδια και νιαουρίζουν για το «νομικό μας πολιτισμό» δεν αξιώθηκε να μη πει μια λέξη έστω.
Ευνόητος ο λόγος. Στη μια περίπτωση καταδικάστηκαν εχθροί του συστήματος, στην άλλη καταδικάστηκαν άνθρωποι του συστήματος, δικοί τους άνθρωποι, σάρκα από τη σάρκα τους. Αυτό που στη γλώσσα των αστών ονομάζεται αντικειμενικότητα, θα έπρεπε να ονομάζεται επιλεκτικότητα.
Ας αφήσουμε, όμως, την πολιτικά φορτισμένη υπόθεση της 17Ν. Πάρα πολλοί απ’ αυτούς που φωνάζουν τώρα για την άδικη μεταχείριση των Παντειακών, ξέρουν πολύ καλά τι συμβαίνει σε κάθε δικάσιμο στα Τριμελή Εφετεία Κακουργημάτων. Πώς μοιράζονται τα χρόνια σαν τα στραγάλια. Ειδικά όταν ο κατηγορούμενος είναι αλλοδαπός ή κάποιος δυστυχής τοξικοεξαρτημένος. Ξέρουν πολύ καλά ότι τα Πενταμελή Εφετεία Αναστολών απορρίπτουν το 95% των αιτήσεων υφ’ όρων απόλυσης που υποβάλλουν φυλακισμένοι. Εκτός αν ο φυλακισμένος είναι κάποιος μεγαλοδικηγόρος του «παραδικαστικού» ή κάποιους από τους κουμπάρους, οπότε αποφυλακίζεται με συνοπτικές διαδικασίες. Δεν αισθάνθηκαν ποτέ την ανάγκη να βγουν στα κεραμίδια και να φωνάξουν γι’ αυτές τις συνεχείς αδικίες σε βάρος ανθρώπων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Δεν είπαν κουβέντα όταν πριν από λίγο καιρό εξεγέρθηκαν οι κολασμένοι των φυλακών της επικράτειας και ζήτησαν ν’ αντιμετωπιστούν με επιείκεια, που το ισχύον δίκαιο τη θεωρεί αρετή του, και αντ’ αυτής εισέπραξαν τις θηριωδίες των ΜΑΤ και των ανθρωποφυλάκων. Δεν εξεγέρθηκαν όταν πριν από λίγο καιρό δυο νεαροί Ρουμάνοι καταδικάστηκαν σε 10ετή κάθειρξη ο καθένας για «κλοπές κατ’ εξακολούθηση και κατ’ επάγγελμα», όταν η πλειοψηφία των ανθρώπων στα σπίτια των οποίων είχαν μπει κατέθεσε ότι το μόνο που πήραν ήταν τρόφιμα από το ψυγείο. Αν 10 χρόνια κάθειρξη για ψωμί, τυρί και ντομάτα είναι μια δίκαια ποινή, τότε 18 χρόνια για μερικά εκατομμύρια ευρώ είναι μια επιεικής ποινή.
Οπως βλέπετε, οι έννοιες της δικαιότητας και της επιείκειας είναι, στην πράξη, απόλυτα σχετικοποιημένες, με βάση ταξικά κριτήρια. Οσο για τους αστοφιλελεύθερους, είναι φαρισαίοι με πατέντα κι αξίζουν μόνο την περιφρόνησή μας.
Κατά γενική ομολογία, ήταν υπερβολικά μεγάλες οι ποινές που «έπεσαν» στη συγκεκριμένη δίκη (ιδιαίτερα τα ισόβια), που αφορούσε οικονομικά αδικήματα. Η έκπληξη προήλθε από τη φυλάκιση των πέντε και ιδιαίτερα των Μεταξόπουλου-Γετίμη, που υπήρξαν προβεβλημένα πρόσωπα, όχι μόνο στο πανεπιστημιακό κατεστημένο, αλλά και στα μίντια και στην πολιτική ζωή. Η έκπληξη έχει να κάνει με τα πρόσωπα και μόνο. Γιατί σε άλλες περιπτώσεις φυλακίζονται άτομα με μικρότερες ποινές (πώς νομίζετε έχουν γεμίσει οι φυλακές και χτίζουν νέες;), αλλά δεν είναι σύνηθες να φυλακίζονται «φίρμες» και μάλιστα από τον πρώτο βαθμό. Ηταν μια καθαρά πολιτική απόφαση, στην οποία συνέρευσαν σκοπιμότητες της κυβέρνησης και της δικαστικής κάστας.
– Η κυβέρνηση θέλησε να στείλει μήνυμα περί ορθότητας της «μεταρρύθμισής» της στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, η οποία θέλει δήθεν να αντιμετωπίσει τη διαφθορά και τη ρεμούλα, φορείς των οποίων είναι οι πανεπιστημιακοί και ειδικά αυτοί που αντέδρασαν στη «μεταρρύθμιση». Κανένας υπουργός δεν βγήκε να το πει αυτό (γιατί θα κατηγορούνταν για λογική «συλλογικής ευθύνης»), ανέλαβαν όμως να διεκπεραιώσουν τη δουλειά διάφορα κυβερνητικά παπαγαλάκια στα ΜΜΕ.
– Η κυβέρνηση θέλησε να χτυπήσει ένα κομμάτι της Πασοκικής διανόησης και μέσω αυτής το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, σε μια περίοδο που το τελευταίο κατηγορεί την κυβέρνηση για σύστημα διαφθοράς. Ο Δούκας δεν κρατήθηκε και το είπε κατάμουτρα στους Πασόκους, μιλώντας στη Βουλή.
– Η δικαστική κάστα θέλησε να στείλει το δικό της μήνυμα στην αστική κοινωνία: αν εξακολουθήσετε να μιλάτε για διεφθαρμένους δικαστές, αν εξακολουθήσετε να σκαλίζετε τα περιουσιακά μας στοιχεία και τα στοιχεία των παιδιών μας, θ’ αρχίσουμε και μεις να σκαλίζουμε τα δικά σας και να μην κάνουμε τα στραβά μάτια όταν κάποιοι από σας ξεπέφτουν στην απόλυτη δικαιοδοσία μας.
