Δυο καρπούζια σε μια μασχάλη προσπαθεί να κρατήσει ο κυρ-Φώτης, στην προσπάθειά του να κερδίσει χρόνο, να ωριμάσουν οι εξελίξεις και να πάρει από τους Σαμαρά-Βενιζέλο την πρόταση να είναι ο επόμενος πρόεδρος της Δημοκρατίας (αν αποδώσει το παρασκήνιο και ο Σαμαράς μαζέψει τον απαιτούμενο αριθμό από τους ανεξαρτητοποιηθέντες βουλευτές). Κάνει κινήσεις και προς τον ΣΥΡΙΖΑ και προς το ΠΑΣΟΚ.
Σε κοινή συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας και της εκτελεστικής επιτροπής την περασμένη Δευτέρα αποφασίστηκε αφενός η συγκρότηση τριμελούς επιτροπής (Θεοχαρόπουλος, Αναγνωστάκης, Μανίκας) για το διάλογο με την Κεντροαριστερά και αφετέρου εκπροσώπηση στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ για τον αιγιαλό, με χαμηλού επιπέδου διμελή αντιπροσωπία.
Για να μην του τη λένε Λυκούδης και σία, ο Κουβέλης είπε στη συνεδρίαση ότι «η προσέγγισή μας σε θέματα διαλόγου θα είναι ειλικρινής και όχι προσχηματική, όχι για να γίνει απλώς ένας διάλογος για τη Σοσιαλδημοκρατία». Φυσικά, Λυκούδης και σία δεν τον πίστεψαν, γιατί ξέρουν ότι ακούει το όνομα Βενιζέλος και παθαίνει αλλεργία. Οι επιφυλάξεις τους δικαιολογήθηκαν από μια άλλη απόφαση που «πέρασε» ο Κουβέλης. Η ΔΗΜΑΡ θα οργανώσει Φόρουμ Διαλόγου για την Κεντροαριστερά, προκειμένου να επιδιωχθεί η συμμετοχή μικρότερων πολιτικών φορέων (ποιων άραγε;) και ανένταχτων της Κεντροαριστεράς. Μα αυτό το κάνουν το ΠΑΣΟΚ και η Ελιά, γιατί η ΔΗΜΑΡ να μην πάει στις διαδικασίες τους, αλλά να επιχειρήσει να φτιάξει κάτι χωριστό, το οποίο άλλωστε είχε επιχειρήσει και πριν τις ευρωεκλογές που γνώρισε τη συντριβή;
Ο Κουβέλης προσπαθεί να εμφανίσει τη ΔΗΜΑΡ σαν πολύφερνη νύφη, στην ποδιά της οποίας σφάζονται παλικάρια, όλοι όμως ξέρουν πως πλέον δεν είναι παρά γεροντοκόρη δίχως προίκα (για να μιλήσουμε με τα κοινωνικά στερεότυπα της δεκαετίας του ‘60). Γι’ αυτό και οι Πασόκοι, που δεν είναι πρωτάρηδες για να τους «γλεντήσει» ο κυρ-Φώτης, φρόντισαν να του υπενθυμίσουν (με δηλώσεις Καρύδη), ότι «πρέπει να ξεκαθαρίσει, να πει με συγκεκριμένο τρόπο τι εννοεί. Οταν λέει ότι “πάω σε συνεργασία, αλλά δεν συμφωνώ με τον αριστερό λαϊκισμό”, που συσκοτίζει τα πράγματα, που δίνει ψεύτικες υποσχέσεις στον κόσμο, που η πλειοψηφία έχει στρατηγικά άλλες θέσεις ακόμα και για την Ευρώπη –αυτό τουλάχιστον λένε τα επίσημα κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ– η ΔΗΜΑΡ θα πρέπει να το διαχωρίσει και να το απορρίψει». Ακόμη και ο Λοβέρδος, που κάποια στιγμή προεκλογικά ήταν έτοιμος να συμπήξει «κεντροαριστερή συμμαχία» με τον Κουβέλη, έχοντας πάρει τις δικές του αποφάσεις, διαμηνύει πως «στο τραπέζι αυτό της Κεντροαριστεράς δεν χωρούν λαϊκιστές» και πως «ο κ. Κουβέλης πρέπει να κάνει τώρα τη δεύτερη κίνηση».
Αντίθετα, στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν κάθε λόγο να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν το προσωπικό παιχνίδι του Κουβέλη και να απλώνουν ορθάνοιχτα τα χέρια για ν’ αγκαλιάσουν τη ΔΗΜΑΡ σε κάθε ευκαιρία. Επειδή ξέρουν ότι ο Κουβέλης ενδιαφέρεται για την προεδρία και ότι η ΔΗΜΑΡ θα βαρέσει διάλυση, στόχος τους είναι ν’ αρπάξουν ό,τι μπορέσουν, με στόχο να σπάσουν ακόμη και το «μπετόν» των βουλευτών της ΔΗΜΑΡ στο θέμα της εκλογής Κουβέλη και ν’ ακυρώσουν την προεδρική εκλογή. Γι’ αυτό και ετοιμάζουν απαντητική επιστολή στην πρόσκληση της ΔΗΜΑΡ για έναρξη διαλόγου για την «προοδευτική διακυβέρνηση Αριστεράς-Κεντροαριστεράς». Προφανώς, θα βάλουν και αυτοί «κόκκινη γραμμή» στη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ της συγκυβέρνησης, καλώντας (με πιο ήπιο τρόπο, μάλλον) τη ΔΗΜΑΡ ν’ αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει.
Ετσι, αν οι Σαμαράς-Βενιζέλος δώσουν το προεδρικό χρίσμα στον Κουβέλη κι αυτός το αποδεχτεί, ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορεί να βγει από πάνω, καταγγέλλοντας τον Κουβέλη για υποκρισία και ποντάροντας ότι μπορεί να τραβήξει κάποιους βουλευτές της ΔΗΜΑΡ. Κι αυτό, όμως, δεν πρέπει να θεωρείται σίγουρο, γιατί οι ΔΗΜΑΡίτες ενδέχεται να ταχθούν σύσσωμοι υπέρ της εκλογής Κουβέλη, με το επιχείρημα ότι η προεδρική εκλογή δεν πρέπει να μετατρέπεται σε πεδίο επίλυσης της πολιτικής αντιπαράθεσης, διότι έτσι ευτελίζονται οι θεσμοί (ξέρουν αυτοί από τέτοιες παπάρες).
Σε μια τέτοια προοπτική ποντάρει και ο Λυκούδης, γι’ αυτό δεν ακολουθεί τους βιαστικούς Ψαριανό και Γεωργάτο, που την έκαναν από τη ΔΗΜΑΡ και τραβούν προς το Ποτάμι, θεωρώντας ότι εκεί μπορεί να έχουν καλύτερη τύχη. Ο Λυκούδης περιμένει να δει πώς θα πάνε τα πράγματα, ώστε να πάρει το μεγαλύτερο κομμάτι της ΔΗΜΑΡ και να το οδηγήσει σε ένταξη στην κυοφορούμενη «Δημοκρατική Παράταξη», ώστε να αναδειχτεί σε ισχυρό φεουδάρχη του «νέου» σοσιαλδημοκρατικού μορφώματος. Για να το πετύχει αυτό, θα πρέπει να στηρίξει την εκλογή Κουβέλη ως προέδρου. Ολ’ αυτά, βέβαια, έχουν τεράστιο βαθμό αβεβαιότητας, καθώς η ΔΗΜΑΡ έχει χάσει ολοσχερώς την πρωτοβουλία και απλά ακολουθεί τις πρωτοβουλίες των άλλων, χωρίς καμιά μιντιακή στήριξη και με τον κίνδυνο να διαλυθεί πριν κατασταλάξουν τα πράγματα.
