Οι εποχές που η κατάθεση ενός εκλογικού νόμου αποτελούσε ζήτημα σκληρής πολιτικής αντιπαράθεσης πέρασαν. Από το νόμο Σκανδαλίδη μέχρι τον κυοφορούμενο (σε λίγες μέρες θα έχει ψηφιστεί) νόμο Παυλόπουλου το θέμα αντιμετωπίζεται σαν ρουτίνα, στο βαθμό που δεν διασαλεύεται η ισορροπία στην οποία σιωπηλά έχουν συμφωνήσει οι δυνάμεις του κυρίαρχου πολιτικού σκηνικού.
Θα πει βέβαια τα λογάκια της η αντιπολίτευση, αλλά χωρίς πολλά-πολλά. Για παράδειγμα, το ΠΑΣΟΚ δε μπορεί να πει τίποτα, αφού ο Παυλόπουλος απλά τροποποιεί το νόμο Σκανδαλίδη σε τρόπο ώστε να μη κινδυνεύει η αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος (το μπόνους των 40 εδρών γίνεται 50). Η λύση αυτή βολεύει το δικομματισμό, αφού όποιο από τα δυο κόμματα κερδίσει θα σχηματίσει άνετα κυβέρνηση, ενώ η μείωση της δύναμης του δεύτερου κόμματος δεν έχει καμιά ιδιαίτερη πρακτική σημασία. Ετσι, το μόνο που λέει το ΠΑΣΟΚ είναι πως προκρίνει το λεγόμενο γερμανικό σύστημα, το οποίο υποστηρίζουν και στελέχη της κυβέρνησης (Σουφλιάς, Ντόρα κ.ά.), που είναι πιο καλπονοθευτικό από το ισχύον.
Τα μικρότερα κόμματα του κοινοβούλιου, από την άλλη, που από τον περασμένο Σεπτέμβρη έγιναν τρία, βολεύονται με τις μικρές απώλειες που τους επιφέρουν αυτοί οι εκλογικοί νόμοι σε σχέση με τους παλαιότερους και δεν έχουν καμιά διάθεση να κάνουν ιδιαίτερο ντόρο για την απλή αναλογική.
Το λόγο μπορείτε να τον καταλάβετε αν ρίξετε μια ματιά στο διπλανό πίνακα. Με εφαρμογή της απλής αναλογικής (τέταρτη στήλη) θα έπαιρναν 3 έδρες οι Οικολόγοι-Πράσινοι, 2 έδρες ο Παπαθεμελής και από 1 έδρα οι Λεβέντης, ΚΚΕ μ-λ, ΜΕΡΑ και ΕΝΑΝΤΙΑ. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι τα τρία μικρότερα κοινοβουλευτικά κόμματα χάνουν συνολικά 5 έδρες, ενώ αυτά που αποκλείονται από την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση χάνουν συνολικά 9 έδρες. Αυτά τα κόμματα, λοιπόν, αφορά κυρίως η ληστεία, γι’ αυτό και οι μικροί του κοινοβούλιου κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο.
