Ανώμαλη προσγείωση

Τον Ιούνη του 2015, πάνω στο κρεσέντο της «περήφανης διαπραγμάτευσης» και λίγο πριν από την τελική παράδοση στους ιμπεριαλιστές δανειστές, ο Τσίπρας έκανε κι ένα ταξίδι στη Μόσχα, από το έδαφος της οποίας διακήρυξε με νόημα ότι «είμαστε λαός που ξέρει να βρίσκει νέα, ασφαλή λιμάνια». Ηταν η περίοδος της «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής». Και η Ρωσία έπαιζε κεντρικό ρόλο σ' αυτόν τον προπαγανδιστικό μύθο. Υπήρχε και ο Λαφαζάνης βλέπετε, που επέμενε (λέγοντας ανερυθρίαστα ψέματα) ότι οι Ρώσοι είχαν έτοιμη και προκαταβολή για την επέκταση και στην Ελλάδα του αγωγού Turkish Stream. Για έναν αγωγό, για τον οποίο είχε υπογραφεί μόνο ένα Μνημόνιο Συνεργασίας (κι αυτό με τα χίλια ζόρια, επειδή πίεζε ο Λαφαζάνης), οι Ρώσοι θα έδιναν και προκαταβολή!
 
Φυσικά, ο Τσίπρας γύρισε από τη Μόσχα με άδεια χέρια. Δε νομίζουμε ότι ζήτησε και τίποτα. Από τη μια υπήρχε το προηγούμενο των Κυπρίων, που πήγαν ως ικέτες στη Μόσχα και γύρισαν με άδεια χέρια. Ολοι είχαν καταλάβει πλέον, ότι η Μόσχα δεν είχε καμιά διάθεση να ανακατευτεί στα εσωτερικά της ΕΕ, χορηγώντας δάνεια σε χώρες που αντιμετώπιζαν πρόβλημα ρευστότητας. Εχει τέτοιο εύρος δοσοληψιών με τη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ, που δε θα ρισκάριζε τις γενικότερες σχέσεις της μόνο και μόνο επειδή κάποιοι κύπριοι πολιτικοί ήθελαν να αποφύγουν το πικρό ποτήρι του Μνημόνιου. Αν ήταν να εντάξει την Κύπρο στη σφαίρα επιρροής της (παίρνοντας π.χ. κάποια βάση ελλιμενισμού πολεμικών σκαφών στο νησί, μπορεί και να έπαιρνε το ρίσκο, όχι όμως χωρίς ένα τόσο σοβαρό αντάλλαγμα, γεωστρατηγικής σημασίας).
 
Ο Τσίπρας το ήξερε καλά αυτό. Απλά έπαιζε το θέατρο της «σκληρής διαπραγμάτευσης» και της «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής». Οπως γράφαμε τότε, στην πραγματικότητα δε διαπραγματευόταν με τους ιμπεριαλιστές δανειστές, αλλά με τον ελληνικό λαό και ιδιαίτερα με την εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία είχε τάξει λαγούς με πετραχήλια. Και το προπαγανδιστικό (και καθόλου πραγματικό) παιχνίδι με τη Ρωσία ήταν απαραίτητο γι' αυτό το θέατρο, δεδομένου ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα μείγμα χριστιανών που πιστεύουν στην «ενότητα της Ορθοδοξίας», ακροδεξιών που πιστεύουν στη «δύναμη του Πούτιν» και αριστερών που θεωρούν ότι η ιμπεριαλιστική Ρωσία του Πούτιν ανήκει στον «άξονα της Αντίστασης», που δημιουργούσε το κατάλληλο κοινό γι' αυτό το πολιτικό θέατρο του Τσίπρα.
 
Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Τσίπρας υπέγραψε και με τα δυο χέρια το τρίτο Μνημόνιο, ο Λαφαζάνης με την παρέα του αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ επισείοντας -μεταξύ των άλλων- και την ανύπαρκτη επιταγή των Ρώσων, που θα έβγαζε την Ελλάδα από τη μέγγενη των δυτικών δανειστών και τα πράγματα έμειναν εκεί. Μέχρι που φτάσαμε στην απέλαση τεσσάρων ρώσων διπλωματών και στις κατηγορίες ότι -μεταξύ πολλών άλλων- προσπάθησαν να εξαγοράσουν βουλευτές για να ψηφίσουν κατά της συμφωνίας για το Μακεδονικό, έδιναν λεφτά για την οργάνωση των εθνικιστικών συλλαλητηρίων κτλ.
 
Από τους χειρισμούς και τους τόνους των κυβερνητικών αξιωματούχων έγινε φανερό ότι η κυβέρνηση ήθελε να κρατήσει το θέμα «χαμηλά». Για ευνόητους λόγους. Εχασε, όμως, κάθε επικοινωνιακό έλεγχο από την αρχή. Φρόντισαν γι' αυτό οι Αμερικανοί. Η είδηση, την οποία η κυβέρνηση δεν είχε δημοσιοποιήσει, διέρρευσε με κάθε λεπτομέρεια σε συντηρητική εφημερίδα που διευθύνει «ημέτερος» δημοσιογράφος. Το Στέιτ Ντιπάρμεντ έσπευσε να εκδώσει ανακοίνωση… αλληλεγγύης προς την Ελλάδα, λες και η χώρα είχε δεχτεί ρωσική επίθεση. Και μετά, άρχισε το γαϊτανάκι των διαρροών, στο οποίο έχει ασφαλώς βάλει το χεράκι της και η -επίσης «ημέτερη»- ΚΥΠ. Με καταιγιστικές αποκαλύψεις (ή «αποκαλύψεις» – κανένας δεν μπορεί να ελέγξει και να επιβεβαιώσει την ακρίβεια των όσων γράφονται), που δίνουν συνέχεια καθημερινά στο σίριαλ. Αποκαλύψεις που εξάπτουν τη φαντασία, καθώς θυμίζουν σκηνές από κατασκοπευτική ταινία.
 
Η κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι' αυτό. Ο Τζανακόπουλος περιορίζεται να επαναλαμβάνει ότι υπήρξαν «συμπεριφορές, οι οποίες δεν δείχνουν τον απαιτούμενο σεβασμό προς την ελληνική κυβέρνηση και το ελληνικό κράτος» από τους ρώσους διπλωμάτες, αρνούμενος να διαψεύσει ή να επιβεβαιώσει τα σενάρια που δημοσιεύονται καθημερινά στον ελληνικό Τύπο. Περισσότερο δείχνει να ενδιαφέρεται (η κυβέρνηση) να «αποδείξει» ότι «δεν υπάρχει αμερικανικός δάκτυλος» (ο Τζανακόπουλος το είπε και αυτό), όμως αυτός ο ισχυρισμός προκαλεί μόνο ειρωνικά μειδιάματα. Βλέπετε, φρόντισαν οι ίδιοι οι Αμερικανοί να μην αφήσουν καμιά αμφιβολία για την ανάμιξή τους σ' αυτή την ιστορία.
 
Ο Τσίπρας και οι συριζαίοι προσγειώθηκαν ανώμαλα, από την «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» στην αμερικανοδουλεία τύπου μπανανίας. Σίγουρα δεν τους ευχαριστεί, όμως δε δείχνουν καμιά διάθεση να αλλάξουν τη φορά των πραγμάτων. Εχουν πάρει τις αποφάσεις τους, έχουν προσδεθεί στο αμερικάνικο άρμα, οπότε θα πιουν και το πικρό ποτήρι της προπαγάνδας.