«Πληροφορηθήκαμε από τα ηλεκτρονικά Μέσα Ενημέρωσης, τη σύνθεση μίας “Επιτροπής διαλόγου για τις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις'', στην οποία, σύμφωνα με τα σχετικά ρεπορτάζ, δύο θέσεις παραμένουν κενές για το ΚΙΝΗΜΑ Δημοκρατών Σοσιαλιστών. Oύτε το ΚΙΝΗΜΑ, ούτε ο Πρόεδρός του εκλήθησαν και συμμετείχαν σε οποιαδήποτε συζήτηση για αυτό το θέμα, ενώ δεν έχει πραγματοποιηθεί μέχρι στιγμής και η συμφωνημένη συνάντηση του Προέδρου του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, Γιώργου Α. Παπανδρέου, με την Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Φώφη Γεννηματά, μετά την ανταλλαγή των μεταξύ τους επιστολών. Ως εκ τούτου, η σημερινή εξέλιξη, εφόσον οι πληροφορίες είναι αληθείς, υπονομεύει τη σοβαρότητα και τη δεοντολογία που επιβάλλει ένα τόσο φιλόδοξο εγχείρημα και αναιρεί τις δημοκρατικές αρχές από τις οποίες πρέπει εξαρχής να διέπεται. Οι ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, οφείλουν να απαντήσουν αν αυτές οι πληροφορίες, ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα».
Οχι θα σας αφήσει ο Γιωργάκης ν' αποφασίζετε χωρίς αυτόν, να τον υποβιβάζετε στο επίπεδο του Λυκούδη και να του λέτε «σου δίνουμε δυο θέσεις στην επιτροπή διαλόγου, take it or leave it». Μπορεί, βέβαια, να γίνει και διαφορετική ανάγνωση: οι υπόλοιποι έχουν «γραμμένο κανονικά» τον Γιωργάκη και τα λίγα ορφανά του και του δείχνουν την πόρτα, αναγκάζοντάς τον να φύγει μόνος του. Δε θα φοβηθούν τον Πεταλωτή και τον Ξυνίδη, ενώ υπολογίζουν ότι ο Σαχινίδης, ο μόνος από τους ΓΑΠικούς που ψιλομετράει, θα βαρεθεί τα καμώματα του Γιωργάκη και θα γυρίσει μόνος του στη μητρική αγκαλιά.
Η πλάκα είναι πως ακόμα και η συγκρότηση αυτής της «επιτροπής διαλόγου», που είχαν συμφωνήσει Φώφη και Σταύρος στη συνάντησή τους, πέρασε από χίλια κύματα μέχρι να συγκροτηθεί. Την Κυρια-κή όλες οι πλευρές έδειχναν ναυάγιο, αλλά τη Δευτέρα τα συμφώνησαν, μετά από μια μαραθώνια σύσκεψη του Πρωτόπαπα με τον Τσιόδρα. Η κατανομή είναι η εξής: τέσσερις πασόκοι, τρεις ποταμίσιοι, δύο δημαρίτες, δύο μεταρρυθμιστές (Λυκούδης), δύο κινηματικοί (Γιωργάκης), ένας δικτυακός (Διαμαντοπούλου), ο απαραίτητος Τούντας, ένας από τη «Δράση» (απαίτηση του Ποταμιού που έγινε δεκτή την τελευταία στιγμή) και οι υπόλοιποι (μέχρι τους 25) από «κοινωνικούς φορείς».
Αυτά τα ανεμομαζώματα, λοιπόν, καλούνται σε λιγότερο από ένα μήνα, να μη γίνουν διαολοσκορπίσματα. Το θεωρούμε απίθανο. Ο Γιωργάκης μάλλον δε θα πάει υπ' αυτούς τους εξευτελιστικούς όρους (σου δίνουμε δυο θέσεις κι άμα σου αρέσει). Η νεοφιλελεύθερη «Δράση» θα δουλεύει για τον Κυριάκο. Ο Θεοδωράκης θα προβληματίζεται με ποιους να πάει και ποιους ν' αφήσει. Τι μένει; Μένει μόνο ο Λυκούδης με την παρέα του. Απαίτησε και πήρε στάτους ίδιο μ' αυτό της ΔΗΜΑΡ και επειδή δεν είναι του στιλ του να πάει με τη ΝΔ, θα διεκδικήσει διακριτό ρόλο στη σοσιαλδημοκρατική συμμαχία και θα τον πάρει (αυτό το έχει σίγουρα συμφωνήσει παρασκηνιακά με τους πασόκους κι ας λένε ό,τι θέλουν οι πρώην σύντροφοί του στη ΔΗΜΑΡ). Εκτός αν ο Θεοδωράκης πιεστεί από τους μεγαλοεκδότες να προσχωρήσει και αυτός στη σύμπραξη, οπότε θα υπάρξει ένα «μπούγιο».
Και τι θα βγει από την όποια σύμπραξη; Σ' αυτή τη φάση τίποτα. Ο χώρος δε δείχνει καμιά δυναμική, ούτε διαθέτει ηγετικές προσωπικότητες με κάποιο «βάρος» στην αστική σκηνή. Ακόμα και η ελπίδα ν' αρχίσει το φυλορρόισμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμα πολύ αχνή. Ασε που κάποια διαρροή από τον ΣΥΡΙΖΑ θα πάει και στη ΝΔ, στο πλαίσιο του νέου δικομματισμού που χτίζεται. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δε θα πλήξουμε με το συγκεκριμένο «βάλτο» και τους ηγετίσκους του.
Κατά τα άλλα, ας μη χάνουμε ποτέ στην ουσία. Οι κινήσεις κομμάτων, κομματιδίων και προσωπικοτήτων στην αστική πολιτική σκηνή, ακόμα και όταν είναι γελοίες ή γραφικές, ενισχύουν την αστική πολιτική και τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό που αποτελεί το ιδεολογικό της θεμέλιο. Η περίπτωση Λεβέντη είναι πολύ χαρακτηριστική. Ενα προϊόν της trash tv κατάφερε να μπει στη Βουλή, με ψήφο-χαβαλέ, και έκτοτε αντιμετωπίζεται σαν σοβαρή πολιτική προσωπικότητα, φιλοξενούμενος στις τηλεοπτικές εκπομπές με τη μεγαλύτερη ακροαματικότητα. Ετσι, το σύστημα βρίσκει λύσεις διαχείρισης ακόμα και σε συνθήκες πολιτικής κρίσης. Κι είναι αυτή η αλήθεια, η επιβεβαιωμένη άπειρες φορές στην πολιτική ιστορία, που κάνει πάντοτε επιτακτική την ανάγκη να υπάρχει ένας απόλυτα διακριτός ταξικός (εργατικός) πολιτικός πόλος, που θα κινείται σε γραμμή σύγκρουσης και ρήξης όχι απλά με τη μια ή την άλλη αστική κυβέρνηση, αλλά συνολικά με το αστικό σύστημα εξουσίας.
