«Κυβερνήσεις συνεργασίας έχουμε με το ισχύον σύστημα από το 2012. Με τους υπάρχοντες ή παρόμοιους συσχετισμούς, η απλή αναλογική θα οδηγήσει αναγκαστικά σε συνεργασία των δύο πρώτων κομμάτων, δηλαδή της ΝΔ με τον ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να αποφευχθεί η ακυβερνησία. Μια τέτοια συνεργασία είναι ανέφικτη και γιατί θα ενισχύσει περαιτέρω τη Χρυσή Αυγή και άλλες ακραίες κινήσεις που θα επιδιώξουν να αναλάβουν το ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης».
Αυτά έλεγε «συνεργάτης του προέδρου της ΝΔ» (λέγε με Κουμουτσάκο) στους δημοσιογράφους που καλύπτουν το ρεπορτάζ της γαλάζιας παράταξης, προσπαθώντας να πείσει ότι αυτό που πάει να κάνει ο Τσίπρας δεν είναι προς όφελος ούτε της ΝΔ ούτε του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε του πολιτικού συστήματος γενικότερα.
Δεν λένε τίποτα καινούργιο οι νεοδημοκράτες. Αναμασούν τα επιχειρήματα που επικαλούνταν τους προηγούμενους μήνες, όταν υπήρχε μια πίεση για το σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης, ενόψει του ενδεχόμενου να έχει διαρροές στη Βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ και να μην μπορέσει να ψηφίσει το ασφαλιστικό και τα άλλα σκληρά μέτρα της πρώτης αξιολόγησης του τρίτου Μνημόνιου. Η χώρα πρέπει να έχει ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση, έλεγαν οι δεξιοί, και οχυρώνονταν πίσω από το σύνθημα «φύγετε, εκλογές τώρα!», σε μια προσπάθεια να βοηθήσουν τη συσπείρωση του κοινοβουλευτικού λόχου των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Εχει, βέβαια, μια βάση αυτό το επιχείρημα, με την έννοια ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά ο δικομματισμός όταν τα δυο μεγαλύτερα κόμματα μπαίνουν στην ίδια κυβέρνηση. Στις ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες, όμως, αυτά τους φαίνονται αλαμπουρνέζικα. Οχι μόνο επειδή η Γερμανία και άλλες χώρες κυβερνιούνται από «μεγάλους συνασπισμούς» χωρίς κανένα πρόβλημα, αλλά και επειδή εκείνο που ενδιαφέρει πρωτίστως τους ιμπεριαλιστές είναι να στηρίζεται η μνημονιακή πολιτική και να μην εξαρτιέται η εφαρμογή της από εύθραυστες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, που εγκυμονούν πτώσεις κυβερνήσεων και σύντομους εκλογικούς κύκλους (μετά το 2009, σε μόλις έξι χρόνια, έχουν γίνει τέσσερις βουλευτικές εκλογικές αναμετρήσεις).
Από την άλλη, μπορεί να απαντήσει κανείς στους «γαλάζιους» ότι την προηγούμενη φορά που το εκλογικό σύστημα πλησίαζε την απλή αναλογική (ο περιβόητος νόμος Κουτσόγιωργα, που εφαρμόστηκε το 1989), το σύστημα δε δυσκολεύτηκε να βρει κυβερνητικές λύσεις. Ο Μητσοτάκης συμφώνησε με τους Φλωράκη-Κύρκο στο σχηματισμό κυβέρνησης. Κι ενώ παρέπεμψαν τον Α. Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο ως λαμόγιο, σχημάτισαν κυβέρνηση και μαζί του μετά από μερικούς μήνες, όταν ξαναέγιναν εκλογές και δεν υπήρξε αυτοδυναμία. Το ότι μετά από λίγους μήνες ξαναέγιναν εκλογές δεν οφειλόταν στην αδυναμία της λεγόμενης οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα να κυβερνήσει, όσο στη δίψα του Μητσοτάκη να κερδίσει αυτοδυναμία και να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός. Παρομοίως, το βραχύβιο της συγκυβέρνησης Παπαδήμου δεν οφειλόταν στην αδυναμία της να κυβερνήσει, αλλά στον πόθο του Σαμαρά να γίνει πρωθυπουργός.
Επομένως -μπορεί ν' απαντήσει κάποιος στον Μητσοτάκη και τους ανθρώπους του- η απλή αναλογική (με «κατώφλι» 3%, για να εμποδίζεται πρακτικά η τουρκική μειονότητα της Θράκης να κατεβάσει κόμμα) και η είσοδος περισσότερων κομμάτων στη Βουλή μπορεί να οδηγήσει σ' ένα κυβερνητικό σχήμα ευρείας στήριξης (στην οποία θα συμμετέχουν και ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ), το οποίο θα δημιουργήσει τους όρους για έναν νέου τύπου δικομματισμό, στο πλαίσιο του οποίου δε θα αντιπαρατάσσονται δυο κόμματα, αλλά δύο συνασπισμοί κομμάτων (ένα μεγάλο κόμμα και οι δορυφόροι του).
Το επιχείρημα ότι σε περίπτωση «μεγάλου συνασπισμού» θα ενισχυθούν οι νεοναζί και «άλλοι ακραίοι» (ποιοι είναι αυτοί άραγε; Μήπως οι προερχόμενοι από την περσινή διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ;) δεν έχει βάση πλέον. Διότι όλα τα αστικά κόμματα εξουσίας έχουν κάνει πλέον το μνημονιακό τους κύκλο. Ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ, συνέχισαν παρέα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (με και χωρίς ΛΑΟΣ και ΔΗΜΑΡ), συνέχισαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Επομένως, δεν υπάρχει πολιτική δύναμη που να μπορεί να λειτουργήσει ως αντιπολίτευση ασκώντας αντιμνημονιακή δημαγωγία. Το έκανε η ΝΔ μέχρι το Νοέμβρη του 2011, το έκαναν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μέχρι το 2015, πλέον ο κόσμος ξέρει ότι είναι όλες μνημονιακές δυνάμεις. Αν αύριο η πλειοψηφία πάει στη ΝΔ, αυτό δε θα οφείλεται στο ότι θα μοστραριστεί σαν αντιμνημονιακός ο Κούλης (ειδικά αυτός!), αλλά επειδή η πλειοψηφία θα αισθάνεται ηττημένη και θα έχει παραδοθεί στη «μοίρα». Σ' αυτή την περίπτωση, ένας «μεγάλος συνασπισμός» ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ κάθε άλλο ως «παρά φύσιν» θα φανεί. Εντάξει, το εγχείρημα έχει τις δυσκολίες του, δεν είναι και μέσα στην ελληνική κοινοβουλευτική παράδοση, δημιουργεί στον Κούλη ανησυχία ότι μπορεί να του ζητηθεί να μην είναι ο ίδιος πρωθυπουργός, όμως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στα κάτω του και ο Τσίπρας σκέφτεται την πάρτη του και όχι τον Μητσοτάκη. Βέβαια, αν δεν πιάσει 200 ψήφους (το πιθανότερο με τα σημερινά δεδομένα), περισσότερη ζημιά στον εαυτό του θα κάνει παρά στη ΝΔ.
