«Καταστράφηκε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι δασικού πλούτου, λίγο παραπάνω από ένα εκατομμύριο στρέμματα πρασίνου. Και αυτό είναι το πικρό κόστος της περιβαλλοντικής αλλαγής». Σ’ αυτή τη φράση του Μητσοτάκη, από την πρωτομιλία του στη χτεσινή συζήτηση στη Βουλή, συνοψίζεται η θέση της κυβέρνησης για την τεράστια καταστροφή του δασικού πλούτου της χώρας (που δεν είναι «λίγο παραπάνω από ένα εκατομμύριο στρέμματα», αλλά φτάνει μέχρι στιγμής τα 1.300.000 στρέμματα και μπορεί να μεγαλώσει κι άλλο) τούτο το καλοκαίρι. Μια καταστροφή που δεν οφείλεται στην «περιβαλλοντική αλλαγή», αλλά στην πολιτική που ακολουθούν εδώ και πολλά χρόνια όλες οι κυβερνήσεις.
Τα έχουμε γράψει αναλυτικά όλ’ αυτά και δε θα επανέλθουμε. Εδώ θα σταθούμε μόνο στο πολιτικό σκέλος, όπως καταγράφηκε στην κοινοβουλευτική συζήτηση, την οποία προκάλεσε ο ίδιος ο Μητσοτάκης, σε μια προσπάθεια να κλείσει το ζήτημα, «μαζεύοντας» όσο μπορεί την πολιτική ζημιά.
Ολόκληρη η τοποθέτηση του Μητσοτάκη στην πρωτομιλία του ήταν στημένη με τρόπο που να δείχνει ότι η κυβέρνησή του έκανε τα πάντα, όμως η… κλιματική αλλαγή απέδειξε ότι αυτά δεν είναι αρκετά. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση είναι έτοιμη να κάνει κι άλλα, να κάνει ό,τι είναι απαραίτητο για να μην ξαναϋπάρξει τέτοια καταστροφή, και σ’ αυτό θέλει και τη βοήθεια και των άλλων κομμάτων.
Σε σειρά άρθρων την προηγούμενη εβδομάδα (δείτε στην ενότητα ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ) γράψαμε αναλυτικά ποιο είναι το… επιστημονικό σχέδιο του Μητσοτάκη. Ενα σχέδιο περαιτέρω καταστροφής του δασικού πλούτου της χώρας, με παράδοσή του στο αδηφάγο κεφάλαιο. Ο Μητσοτάκης έχει θητεύσει «εξ απαλών ονύχων» στη σχολή ενός από τους πιο άγριους δασοκτόνους που πέρασαν από την ελληνική αστική πολιτική, του πατέρα του.
Ηταν τέτοιο το θράσος του που έλεγε χοντρά ψέματα με τον πιο φυσικό τρόπο και τα πασπάλιζε με μισές αλήθειες για να τα «περάσει». Οπως για παράδειγμα: «Ομως και στον τομέα της πρόληψης αναδείχθηκαν κενά. Και είναι χαρακτηριστικό ότι αν και γι’ αυτήν φέτος διατέθηκαν 51 εκατομμύρια ευρώ σε δήμους και σε δασαρχεία, τα αποτελέσματα δυστυχώς δεν ήταν τα αναμενόμενα. Γι’ αυτό και τώρα η ευθύνη περνά στην πολιτική προστασία με το πρόγραμμα “Δρυάδες“. Σε βάθος χρόνου 300 εκατομμύρια ευρώ θα δοθούν πια για καθαρισμούς και για ζώνες πυροπροστασίας. Τα έργα αυτά πρέπει να γίνονται τον χειμώνα και την άνοιξη, με τη συνεργασία δασολόγων και την υποστήριξη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης».
Μόλις 1,7 εκατομμύρια, από τα 17,6 που ζήτησαν οι δασικές υπηρεσίες δόθηκαν φέτος, αλλά ο Μητσοτάκης δεν έχει καμιά αναστολή να τα τριακονταπλασιάσει! Και να τάξει πακτωλο εκατομμυρίων για τα επόμενα χρόνια. «Ανακάλυψε» ξαφνικά ότι αυτά τα έργα πρέπει να γίνονται το χειμώνα και την άνοιξη! Και ποιος θα τα κάνει; Η… Πολιτική Προστασία και όχι οι δασικές υπηρεσίες, οι μόνες που γνωρίζουν τα δάση και τις ανάγκες τους. Φυσικά, δεν πρόκειται να υπάρξει πακτωλός. Οσο για την αποτελεσματικότητα των έργων που θα κάνει η Πολιτική Προστασία, θα είναι σαν τη φετινή, για την οποία επαίρονταν ο Χαρδαλιάς με τον Χρυσοχοΐδη στις 15 Ιούνη, ότι φέτος δε θα υπάρξει κανένα πρόβλημα, γιατί έφτιαξαν ένα πρωτοποριακό σχέδιο κτλ. κτλ. Τη συνέχεια την ξέρουμε… κάηκε το σύμπαν.
Με μια διατύπωση αυτοκρατορικού ύφους, ο Μητσοτάκης διέγραψε μεμιάς καταπατητές και ξεχερσωτές δασών και δασικών εκτάσεων και μίλησε απλά για τα… δικαιώματά τους! «Τέλος, πιστεύω ότι καλούμαστε όλοι να βγάλουμε συμπεράσματα και από τη συνύπαρξη του δασικού και του δομημένου περιβάλλοντος. Χωρίς γραφειοκρατία σε αυτές τις μεικτές περιοχές οι κάτοικοι θα μπορούν πλέον να καθαρίζουν γύρω τους τα οικόπεδά τους, τους δρόμους τους χωρίς να απαιτείται όλη αυτή η εξαιρετικά σύνθετη διαδικασία όπου χρειάζεται η άδεια του Δασαρχείου για να κόψεις οποιοδήποτε κλαδί έξω από το δικό σου οικόπεδο»! Αναφερόμαστε, όπως αντιλαμβάνεστε, στις κακόφημες «οικιστικές πυκνώσεις», τις οποίες ο Μητσοτάκης θεωρεί απόλυτα νόμιμες και δείχνει ενδιαφέρον για την προστασία τους από τις δασικές πυρκαγιές!
Ο Τσίπρας, από την άλλη, για να «κοπανήσει» τον Μητσοτάκη, έπρεπε να απαντήσει στο αυτονόητο ερώτημα: «και σεις τι κάνατε στα τεσσεράμισι χρόνια που ήσασταν κυβέρνηση;». Επιασε, λοιπόν, να αραδιάζει ψέματα, παρουσιάζοντας μια εικόνα… κοσμογονίας: κάναμε αυτό, κάναμε το άλλο, σας αφήσαμε το σχέδιο Γκόλνταμερ, σας αφήσαμε πρόταση για αναβάθμιση της Πολιτικής Προστασίας σε… εθνική αρχή, «σχεδιάστηκε και θεσμοθετήθηκε δημόσια πολιτική πρόληψης δασικών πυρκαγιών με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση από εθνικά και ευρωπαϊκά κονδύλια 140 εκατομμυρίων ευρώ και περιείχε έργα αντιπυρικών ζωνών, δασικών δρόμων, διαχείρισης και καθαρισμού δασών, πιλοτικά έργα για τις μικτές περιοχές δάσους-κατοικίας» κτλ. κτλ.
Μας άφησε κάγκελο όταν κατηγόρησε τον Μητσοτάκη ότι «δεν υλοποιήσατε ποτέ την πολιτική πρόληψης δασικών πυρκαγιών της υπουργικής απόφασης του ’19 με αποτέλεσμα να έχουμε σώρευση καύσιμης ύλης στα δάση, τα οποία έχουν μετατραπεί σε πυριτιδαποθήκη». Και μεις θυμηθήκαμε την αναλογία 10:1 (δέκα ζητούν οι δασικές υπηρεσίες – ένα δίνει η κυβέρνηση), που τηρήθηκε με θρησκευτική ευλάβεια (και) επί ΣΥΡΙΖΑ. Αντιγράφουμε από πρόσφατο άρθρο μας:
«Στις 10 Ιούνη του 2015, ο αναπληρωτής υπουργός ενέκρινε 1.843.000 ευρώ για 53 Διευθύνσεις, για εργασίες προστασίας και ανάπτυξης των δασών, και 500.000 ευρώ σε 17 Διευθύνσεις Δασών για να γίνουν δασικές μελέτες. Τι εργασίες να γίνουν, όμως, όταν την ίδια χρονιά δεν έγιναν προσλήψεις έμπειρων δασεργατών, ενώ το προσωπικό των Διευθύνσεων Δασών και των Δασαρχείων είναι λειψό και δε φτάνει για να καλύψει ούτε τις υπόλοιπες αρμοδιότητές τους;
Οι εργασίες ανάπτυξης και προστασίας των δασών πρέπει να γίνονται το δίμηνο Φλεβάρη-Μάρτη κάθε χρονιάς και όχι τους καλοκαιρινούς μήνες. Οταν, όμως, το κονδύλι εγκρίνεται στις 10 Ιούνη και με δεδομένο ότι οι εργασίες στις Διευθύνσεις Δασών δε θ’ αρχίσουν την επόμενη μέρα, αντιλαμβάνεται κανείς ότι η πρακτική αποτελεσματικότητα αυτού του ισχνού κονδυλίου γίνεται ακόμα πιο ισχνή. Αυτή η πολιτική χρηματοδότησης των Διευθύνσεων Δασών για εργασίες ανάπτυξης και προστασίας των δασών έχει γίνει καθεστώς απ’ όλες τις κυβερνήσεις.
Η ίδια πολιτική συνεχίστηκε και τα επόμενα τρία χρόνια. Στις 25 Απρίλη του 2016 εγκρίθηκαν 1.854.800 ευρώ, στις 9 Μάη του 2017 εγκρίθηκαν 1.617.140 ευρώ και στις 24 Απρίλη του 2018 εγκρίθηκαν 1.635.500 ευρώ. Τα ποσά που διατέθηκαν ήταν πενιχρά, ενώ δεν προσελήφθησαν έμπειροι δασεργάτες για να εκτελέσουν τις εργασίες που μπορούν να γίνουν έστω μ’ αυτά τα κονδύλια!
Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, παραθέτουμε τα κονδύλια που είχαν ζητήσει οι Διευθύνσεις Δασών για εργασίες προστασίας και ανάπτυξης των δασών τις ίδιες χρονιές. Το 2016 είχαν ζητήσει 14,945 εκατ. ευρώ, το 2017: 14,779 εκατ. και το 2018: 15,448 εκατ. ευρώ. Η απόκλιση ανάμεσα στα κονδύλια που ζήτησαν οι Διευθύνσεις Δασών και σ’ αυτά που εγκρίθηκαν είναι τεράστια. Αθροιστικά, για την τριετία 2016-2018 οι Διευθύνσεις Δασών ζήτησαν 45,172 εκατ. ευρώ και εγκρίθηκαν 5,107 εκατ. ευρώ. Δηλαδή, ποσοστό μόλις 11%! Οπως καταλαβαίνετε, για να γίνουν αυτές οι απαραίτητες εργασίες δασοπροστασίας απαιτούνταν πολλοί δασεργάτες, με πλήρη και όχι μερική απασχόληση, που θα εργάζονταν εντατικά το δίμηνο Φλεβάρη-Μάρτη και όχι το καλοκαίρι. (Δείτε εδώ, εδώ και εδώ τις προτάσεις των Διευθύνσεων Δασών)».
Κι ενώ αυτή είναι η πραγματικότητα, δοσμένη με αριθμούς, ο Τσίπρας έχει το θράσος να τη διαστρεβλώνει πλήρως, λες και ζούμε στη χώρα των Λωτοφάγων.
Δε θ’ ασχοληθούμε με τη μπουρδολογία της Φώφης, ούτε με τη μπαρουφολογία του Βαρουφάκη που κατέστησε φανερό ότι δεν έχει ιδέα για τι μιλάει. Θα σημειώσουμε, όμως, την εξοργιστική γενικολογία του Κουτσούμπα. Μερικές σκόρπιες αναφορές στη διαχρονική αντιδασική πολιτική (δανεισμένες από όσα αναγκάστηκε να γράψει ο αστικός Τύπος τις τελευταίες μέρες και όχι απότοκο μιας συγκροτημένης πολιτικής αντίληψης για την προστασία του δασικού πλούτου της χώρας) και τίποτ’ άλλο. Το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας του αφορούσε τις αποζημιώσεις και την αποκατάσταση των πληγέντων. Οχι πως δεν έχει σημασία αυτό, όταν όμως δεν υπάρχει ισχυρή αντιπολίτευση στην αντιδασική πολιτική των αστικών κυβερνήσεων, κάθε χρόνο θα έχουμε πληγέντες και θα τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα.
Εκείνο που επιβεβαίωσε η χτεσινή κοινοβουλευτική συζήτηση είναι πως από το αστικό στρατόπεδο μόνο καταστροφές μπορούμε να περιμένουμε. Η έκταση των καταστροφών γίνεται αντικείμενο μικροκομματικής εκμετάλλευσης από την εκάστοτε αντιπολίτευση, όμως η αντιδασική σκυταλοδρομία συνεχίζεται από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος.
Μόνον ο λαϊκός αγώνας για την προστασία του δασικού πλούτου, του δασικού περιβάλλοντος, μπορεί να δημιουργήσει ακτίνα αισιοδοξίας. Δυστυχώς, απέχουμε πολύ από την ανάπτυξη ενός τέτοιου αγώνα και οι καταστροφές που γίνονται κάθε χρόνο μας το υπενθυμίζουν με επιτακτικό τρόπο.
