Στην εκπνοή της σχολικής χρονιάς, για προφανείς λόγους, το υπουργείο Παιδείας προχωρεί στην πραγματοποίηση των σεμιναρίων-διημερίδων «επιμόρφωσης» των διευθυντών των σχολείων για την αξιολόγηση (στην Αττική και ιδιαίτερα στην Αθήνα, που αποτελεί και το κέντρο των εξελίξεων, καθότι εδώ υπάρχει και ο πιο σημαντικός από άποψη δυναμισμού και μαζικότητας πυρήνας της αντίστασης, τα εν λόγω σεμινάρια δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί, ενώ ψιθυρίζεται ότι αυτά θα ανακοινωθούν την τελευταία στιγμή και μάλιστα τις ημέρες που τα σχολεία βρίσκονται υπό τον αναβρασμό των εκδηλώσεων για το τέλος της σχολικής χρονιάς, στις 12 και 13 του Ιούνη).
Παρά τις ύπουλες μεθοδεύσεις, όμως, τα σεμινάρια -όπου έγινε απόπειρα αυτά να διεξαχθούν- ακυρώθηκαν είτε γιατί δεν υπήρξε καμιά συμμετοχή είτε γιατί αυτή ήταν ελάχιστη. Σύμφωνα με τη ΔΟΕ, οι διευθυντές ανταποκρίθηκαν σε μεγάλο βαθμό στη 48ωρη απεργιακή κινητοποίηση της Ομοσπονδίας, ενώ οι τόποι που θα διεξαγόταν οι διημερίδες περικυκλώθηκαν από τους εκπαιδευτικούς που πραγματοποιούσαν τρίωρη στάση εργασίας (στη Λάρισα, στο σεμινάριο τόλμησε να πάει ένας μόνο επίορκος διευθυντής σχολείου).
Βλέποντας να πέφτουν στο κενό οι σχεδιασμοί του υπουργείου Παιδείας, κάποιοι Περιφερειακοί Διευθυντές Εκπαίδευσης και Διευθυντές Εκπαίδευσης (Καστοριά, Καλαμάτα) συγκάλεσαν επαναληπτικές διημερίδες, προσδοκώντας με την επιμονή και την τρομοκρατία να κάμψουν τις αντιστάσεις.
Ο βρόμικος ρόλος της διοικητικής πυραμίδας και του υπουργείου Παιδείας, έχει, όμως, τη στήριξη και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της ΔΟΕ. Που παίζει σε δυο ταμπλό: Από τη μια καλεί σε τέτοιου είδους απεργιακές κινητοποιήσεις και «μπλοκαρίσματα» των σεμιναρίων και από την άλλη σπέρνει το φόβο και την ηττοπάθεια στους εκπαιδευτικούς, καλώντας τους, παρά τον αγώνα που δόθηκε για τη μαζική συλλογή υπογραφών ενάντια στην «αυτοαξιολόγηση» της σχολικής μονάδας και τη μαζική άρνηση συμμετοχής σε «ομάδες εργασίας» για την πραγματοποίησή της, να συμπληρώσουν κείμενο με βάση τους δείκτες «αυτοαξιολόγησης» που υποδεικνύουν τα σχέδια του υπουργείου Παιδείας. Η στάση αυτή σηματοδοτεί και την αποδοχή της διαδικασίας, που τόσο ποθεί να πετύχει το υπουργείο Παιδείας σ’ αυτή τη φάση, ανεξάρτητα από το τι θα επιλέξουν τα σχολεία, με την καθοδήγηση της ΔΟΕ, να απαντήσουν σε κάθε δείκτη.
Από την αρχή, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία έκανε κυρίαρχη την ανάδειξη των νομικών επιχειρημάτων για την αποτροπή της «αυτοαξιολόγησης», προάγγελο της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, αποδεικνύοντας ότι η εξαγγελία στάσεων εργασίας για τη μη συμμετοχή στις ομάδες εργασίας ήταν προσχηματική. Εξ ου και η προαναφερθείσα εξέλιξη. Οπως και η απόφαση να μην κληθούν οι διευθυντές των σχολείων να παραιτηθούν μαζικά με δημόσια πολιτική δήλωση άρνησης συμμετοχής στην αξιολόγηση (ανεξάρτητα από το πόσοι θα ανταποκρινόταν στην πράξη) από την αρχή μύριζε βαθμιαία ολίσθηση στις θέσεις της συμμετοχής στην «αυτοαξιολόγηση».
Κοντολογίς, το παιχνίδι είναι στημένο και από τις δυο πλευρές: Το υπουργείο Παιδείας και τους γραφειοκράτες συνδικαλιστές.
Αν θέλουν οι εκπαιδευτικοί να αποτρέψουν την αξιολόγηση, αν θέλουν να μη βάψουν τα χέρια τους με αίμα, το δικό τους και των συναδέλφων τους, δεν έχουν άλλη επιλογή από το δυνάμωμα της ταξικής πάλης κόντρα και στους δυο εχθρούς.
